คำนำของผู้เขียน

ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา ฉันสร้างโลกที่เวทมนตร์ประกาศตัวด้วยประกายไฟและความตระการตา เรื่องนี้ทำให้ฉันกลัว เพราะเวทมนตร์ในเรื่องเงียบกว่านั้นมาก -- เป็นเวทมนตร์ที่ซ่อนอยู่ในนาฬิกาที่เสีย ในถ้วยชาที่บิ่น เป็นสิ่งที่เรามองข้ามว่าเป็นแค่ความอ่อนไหว จนกระทั่งวันที่สูญเสียมันไปตลอดกาล ฉันไม่เคยเขียนวรรณกรรมที่ไม่มีแฟนตาซีเป็นตาข่ายรองรับ ไม่เคยปล่อยให้เรื่องเล่ายืนอยู่บนขาของมันเอง ด้วยแค่คนธรรมดาๆ กับน้ำหนักของสิ่งที่พวกเขาแบกรับ ฉันอยากสำรวจว่าแก่นเรื่องที่ฉันใส่ใจมากที่สุด -- ความรักในฐานะการเสียสละ ความกล้าของทางเลือกเล็กๆ ครอบครัวที่เราสร้างขึ้นจากเศษซาก -- จะอยู่รอดได้หรือไม่ โดยปราศจากไม้กายสิทธิ์หรือคาถาแม้แต่อันเดียว นี่คือดินแดนใหม่ เพราะไม่มีที่ให้หลบซ่อน