บทที่ 1: กระดิ่งเหนือประตู

กระดิ่งหน้าร้านไม่ได้ดังมาเจ็ดปีแล้ว และเมื่อมันดัง แมงมุมที่เกาะอยู่บนกรอบประตูตกใจจนร่วงลงมาในผมของเน็ตตี้ คราว พอดี

เธอไม่ได้กรีดร้อง เธอถูกเลี้ยงมาโดยผู้หญิงที่ถือว่าการกรีดร้องเป็นการสิ้นเปลืองออกซิเจนดีๆ และถึงแม้ผู้หญิงคนนั้นจะตายไปแล้ว -- ซึ่งเป็นเหตุผลที่เน็ตตี้มายืนอยู่ในร้านมืดทึบฝุ่นจับหนาในหมู่บ้านทรัมเบิลแมกนาเมื่อเก้าโมงครึ่งเช้าวันอังคาร -- แต่นิสัยเก่าก็ยังฝังลึก เธอหยิบแมงมุมออกจากผมด้วยนิ้วสองนิ้วแล้ววางมันลงบนเคาน์เตอร์ มันนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางตะลึงงันและขุ่นเคืองเป็นการส่วนตัว

"ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นดี" เน็ตตี้บอกมัน

ร้านชื่อ มอร์โรว์แอนด์คราว: ซ่อมเล็กซ่อมน้อย ป้ายหน้าร้านเคยเป็นสีเขียว แต่ซีดจางจนกลายเป็นสีของโรคเรื้อรัง ตู้กระจกหน้าร้านตั้งโชว์เครื่องพิมพ์ดีดที่ไม่มีผ้าหมึก นาฬิกาตั้งเตาผิงที่ไม่มีเข็ม และตุ๊กตาเซรามิกรูปหญิงเลี้ยงแกะที่แขนซ้ายหายไป เน็ตตี้คิดว่ามันเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งความพ่ายแพ้มากกว่าจะเป็นร้าน

เธอไม่ได้พบย่ามาสิบเอ็ดปีแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทั้งสองแลกเปลี่ยนกันแค่การ์ดคริสต์มาสสี่ใบกับจดหมายหนึ่งฉบับ -- จดหมายฉบับนั้นมาจากทนายความในเมืองอิปสวิช ที่แจ้งเน็ตตี้ด้วยภาษาที่หรูหราและทื่อตรงในคราวเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์ ว่ายูโดรา คราว ได้เสียชีวิตลงแล้ว และทิ้งร้านกับทุกสิ่งทุกอย่างในนั้นให้เธอ "รวมถึงภาระผูกพันทั้งปวงที่มาพร้อมกัน"

เน็ตตี้ไม่รู้ว่า "ภาระผูกพันทั้งปวงที่มาพร้อมกัน" หมายความว่าอะไร แต่เดาว่าคงไม่ใช่เรื่องดี

ห้องหลังร้านยิ่งกว่าห้องหน้า ชั้นวางเรียงรายเต็มทุกผนัง แต่ละชั้นเต็มไปด้วยข้าวของที่แตกหักพังเสียในระดับต่างๆ กัน: นาฬิกาข้อมือ กล่องดนตรี แว่นตา ไวโอลินที่มีรอยร้าววิ่งผ่ากลางตัวราวกับรอยแยกของแผ่นดิน ทุกชิ้นมีป้ายเล็กๆ ติดอยู่ เขียนด้วยลายมือเล็กกระชั้นชิดดุดันของย่า เน็ตตี้หยิบป้ายที่อยู่ใกล้มือที่สุดขึ้นมา

บารอมิเตอร์ของอัลเดอร์แมน ฟิตช์ รับมา 4 มีนาคม 2554 ห้ามคืน จนกว่าเขาจะพูดความจริงเรื่องงานฉลองวิตซัน

เธอหยิบอีกป้ายขึ้นมา

แหวนแต่งงานมิสซิสดอนน์ ปรับขนาดและซ่อมเสร็จ 19 กันยายน 2556 เธอจะไม่มารับ เธอทนไม่ได้

แล้วก็อีกป้าย ที่ติดอยู่กับรถไฟของเล่นไม้ล้อหัก:

สำหรับเด็กชายที่หยุดพูด ซ่อมเมื่อเขาพร้อม

เน็ตตี้วางรถไฟลงอย่างระมัดระวัง มีอะไรบางอย่างรัดแน่นในลำคอ และเธอไม่ไว้ใจมัน

กระดิ่งหน้าร้านดังอีกครั้ง คราวนี้แมงมุมรู้ตัวพอที่จะนั่งนิ่งอยู่กับที่

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู -- ตัวเล็ก หน้าดุ สวมแจ็กเก็ตกันน้ำ พร้อมสีหน้าของคนที่ถูกเบี้ยวหนี้มานานแสนนาน เธอกวาดสายตามองเน็ตตี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยการประเมินแบบที่แค่มองก็ทำให้นมบูดได้

"คุณเป็นหลานสาว" เธอพูด ไม่ได้เป็นคำถาม

"ใช่ค่ะ"

"ฉันชื่อแพทริเซีย กัลล์ ฉันเป็นประธานสภาตำบล และฉันต้องการนาฬิกาของฉันคืน"

"นาฬิกาเรือนไหนคะ"

สายตามิสซิสกัลล์หรี่ลงจนเป็นช่องแคบที่ยัดซองจดหมายผ่านได้

"เรือนที่ย่าคุณยกไปจากห้องเก็บของโบสถ์เมื่อเจ็ดเดือนก่อนแล้วไม่ยอมคืน หล่อนบอกว่ายังไม่พร้อม" เสียงเธอต่ำลงเป็นอะไรสักอย่างกึ่งกลางระหว่างความโกรธเกรี้ยวกับความงุนงง "มันเป็นนาฬิกา หน้าที่ของมันคือบอกเวลา ยังไม่พร้อมได้ยังไง?"

เน็ตตี้มองข้าวของนับร้อยชิ้นเรียงรายบนผนัง แต่ละชิ้นติดป้ายความลับ แต่ละชิ้นถูกยึดเป็นตัวประกันโดยวิจารณญาณของหญิงผู้ล่วงลับ

"ดิฉันจัดการให้ได้ค่ะ" เธอพูด ด้วยความมั่นใจที่มากกว่าความรู้สึกจริงของตัวเองที่มีต่ออะไรก็ตามในช่วงหลังๆ มานี้

มิสซิสกัลล์ไม่ได้ดูมั่นใจเลยแม้แต่น้อย