บทที่ 3: จรวดของโนบิตะตัวจริง

เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ โนบิตะนั่งที่โต๊ะทำงานจ้องไปที่ช่องว่างที่เคยมีจรวดลูกที่สองอยู่ก่อนที่มันจะประสานกันเป็นชิ้นคดๆ และต้องถูกทิ้งไป โดราเอมอนนั่งบนขอบหน้าต่างอ่านหนังสือการ์ตูน อยู่ใกล้พอจะช่วย แต่กระเป๋าของเขายังปิดอยู่

โนบิตะมองวัสดุที่กางอยู่บนโต๊ะทำงาน กระดาษแข็ง กรรไกร กาว สี สิ่งเดียวกันกับเมื่อก่อน แต่ตอนนี้มันก็แค่ของๆ

เขาหยิบกรรไกรและตัดครีบ มันออกมาคดๆ เขาโยนมันลงถังขยะและตัดอีกอัน ดีกว่า

เมื่อถึงเวลานอน เขามีครีบสี่อันที่มีขนาดเท่ากันพอสมควร

วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน เขาพยายามทำท่อลำตัว กระดาษแข็งไม่ยอมเป็นรูป มันคลี่ออกเรื่อยๆ เขาใช้เทปติด แต่เทปทำให้กระดาษย่น เขาจับมันไว้ห้านาทีจนมือเกร็ง แต่เมื่อเขาปล่อยมันก็คืบกลับออกอีก

เขาอยากยอมแพ้ เขาจ้องท่อกระดาษแข็งที่นอนแบนบนโต๊ะทำงานเหมือนสิ่งที่ตายแล้ว

"หยุดได้นะถ้าอยาก" โดราเอมอนพูดจากขอบหน้าต่างโดยไม่เงยหน้าจากหนังสือการ์ตูน "ไม่มีใครบังคับนาย"

โนบิตะมองจรวดที่ทำเสร็จครึ่งหนึ่ง เขานึกถึงชิซูกะที่ทำกล่องดนตรีของเธอทุกวัน ค่อยๆ ตะไบขอบหยาบให้เรียบอย่างอดทน เขาหยิบท่อขึ้นมาอีกครั้ง

ในวันที่สาม ชิซูกะมาบ้านของเขาหลังเลิกเรียน

"ฉันได้ยินว่าเธอกำลังสร้างจรวดใหม่" เธอพูด

"มันไม่ค่อยไปด้วยดีเท่าไหร่" โนบิตะพูด

เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงานของเขา เธอไม่เสนอจะสร้างมันให้เขา เธอแค่จับท่อลำตัวให้อยู่นิ่งในขณะที่เขาติดกาวตะเข็บ นิ้วของเธอกดตรงที่นิ้วของเขาเอื้อมไม่ถึง

"เสร็จแล้ว" เธอพูดเมื่อกาวแห้ง ท่อเป็นรูปได้

ในวันที่สี่ ไจแอนท์มาที่ประตูบ้าน แม่ของโนบิตะให้เขาเข้ามา เขายืนอยู่ที่ประตูห้องของโนบิตะดูอึดอัด

"ฉันไม่ได้จะช่วยนายนะ" ไจแอนท์พูด

"โอเค" โนบิตะพูด

ไจแอนท์นั่งลงอยู่ดี เขาหยิบหัวจมุก—วงกลมกระดาษแข็งที่โนบิตะพยายามพับเป็นรูปกรวยมายี่สิบนาที ไจแอนท์จับมันให้อยู่ในตำแหน่งโดยไม่ขยับในขณะที่โนบิตะติดเทปขอบ เขาจับมันไว้ยี่สิบนาที แขนของเขาไม่สั่นแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อกรวยเป็นรูปได้ ไจแอนท์ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร

ในวันที่ห้า ซูเนโอะมาถือถุงกระดาษเล็กๆ

"ฉันมีสีเหลือ" เขาพูด "นายเอาไปใช้ได้ถ้าอยาก"

มันโกหกอย่างชัดเจน สีเป็นของใหม่เอี่ยม ยังอยู่ในแพ็คเกจ แบบที่พ่อของเขาสั่งจากร้านขายอุปกรณ์ศิลปะในเมืองถัดไป โนบิตะรับมัน

"ขอบใจ" เขาพูด

ซูเนโอะยักไหล่และเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับการอยู่ต่อจะทำให้เขาต้องยอมรับอะไรบางอย่าง

ในวันที่หก โนบิตะทาสีจรวด มือของเขาสั่นและสีทาไปไม่เรียบที่จุดหนึ่ง ครีบหนึ่งเอียงเล็กน้อย—เขาติดกาวมันคดไปและไม่สามารถแก้ไขได้โดยไม่ทำลายทั้งหมด แต่ทุกชิ้นถูกตัดด้วยมือของเขาเอง ทุกขอบเขาขัดเอง ทุกตะเข็บเขาจับไว้จนกาวแห้ง

ในวันปล่อยจรวด ทุกคนมารวมตัวกันที่สนามโรงเรียน หนังสติ๊กของไจแอนท์ยิงลูกกระดาษไปได้สิบห้าเมตร รถบังคับของซูเนโอะหมุนเป็นวงกลมที่สมบูรณ์แบบ กล่องดนตรีของชิซูกะเล่นทำนองนุ่มนวลที่ทำให้คุณครูยิ้ม

จรวดของโนบิตะตั้งอยู่บนแท่นปล่อยที่เขาทำจากบล็อกไม้ มันเล็กกว่าของอื่นๆ สีทาไม่เรียบ ครีบหนึ่งเอียงในมุมตลก

เขาจุดชนวนที่เขาติดไว้กับประทัดข้างในฐาน

จรวดบินขึ้น ไม่สูงที่สุด ไม่ตรงที่สุด มันโคลงเคลงในอากาศและลงจอดบนหญ้าหลังจากห้าวินาที

แต่มันบินได้

โนบิตะยืนดูมันด้วยกาวที่ยังติดอยู่บนนิ้ว มือของเขามีกลิ่นสี หลังของเขาปวดจากการโน้มตัวเหนือโต๊ะทำงานหกวัน

โดราเอมอนยิ้มจากขอบฝูงชน

เย็นวันนั้น โนบิตะวางจรวดบนชั้นของเขาข้างๆ จรวดที่สมบูรณ์แบบจากลำแสงประกอบชิ้นส่วนทันที จรวดใหม่เล็กกว่า คดๆ ครีบหนึ่งยื่นออกมาในมุมผิด และงานทาสีมีรอยหยดที่เห็นได้ชัดด้านหนึ่ง

มันดูดีกว่า

โดราเอมอนปีนขึ้นมาบนโต๊ะทำงาน เขาดึงอะไรบางอย่างจากกระเป๋า—ไม่ใช่ของวิเศษในครั้งนี้ แค่สติกเกอร์สีขาวเล็กๆ ขนาดเท่าแสตมป์

"สร้างโดย โนบิ โนบิตะ" สติกเกอร์เขียนไว้ด้วยตัวอักษรพิมพ์เล็กๆ "ด้วยมือทั้งสองของเขาเอง"

โนบิตะลอกกระดาษหลังออกและติดมันอย่างระมัดระวังที่ด้านข้างของจรวดคดๆ

เขามองจรวดทั้งสองอยู่นาน แล้วเขาก็เดินลงไปข้างล่างทานอาหารเย็น เพราะแม้แต่การสร้างสิ่งต่างๆ ก็ทำให้หิว และจรวดทั้งสองก็ยังอยู่บนชั้น ตัวหนึ่งสมบูรณ์แบบและอีกตัวหนึ่งเป็นของจริง และเขารู้ว่าตัวไหนสำคัญ