บทที่ 3: จรวดลำจริงของโนบิตะ

เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ โนบิตะนั่งอยู่ที่โต๊ะ จ้องมองตรงที่เคยมีจรวดลำที่สองตั้งอยู่ ก่อนที่มันจะเชื่อมติดกันเป็นก้อนเบี้ยวจนต้องโยนทิ้ง โดราเอมอนนั่งอยู่ขอบหน้าต่างอ่านการ์ตูน อยู่ใกล้พอจะช่วยได้ แต่กระเป๋ายังปิดสนิท

โนบิตะมองวัสดุที่กระจายอยู่บนโต๊ะ กระดาษลัง กรรไกร กาว สี ของเดิมทุกอย่าง แต่ตอนนี้มันเป็นแค่ของ

เขาหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดครีบ ออกมาเบี้ยว เขาโยนลงถังขยะแล้วตัดอีกอัน ดีขึ้น

ถึงเวลานอน เขาตัดครีบได้สี่อันที่ขนาดใกล้เคียงกันพอสมควร

วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน เขาลองทำท่อลำตัว กระดาษลังไม่ยอมคงรูป มันคลี่ออกตลอด เขาติดเทป แต่เทปทำให้กระดาษย่น เขากดไว้ห้านาทีจนมือเป็นตะคริว แต่พอปล่อย มันก็สปริงตัวคลี่ออกอีก

เขาอยากเลิก เขาจ้องมองท่อกระดาษลังที่แบนราบอยู่บนโต๊ะเหมือนของไม่มีชีวิต

"จะเลิกก็ได้นะ" โดราเอมอนพูดจากขอบหน้าต่าง ไม่ได้เงยหน้าจากการ์ตูน "ไม่มีใครบังคับ"

โนบิตะมองจรวดที่ทำได้ครึ่งเดียว นึกถึงชิซูกะที่ทำกล่องดนตรีทุกวัน ค่อยๆ ตะไบขอบให้เรียบอย่างอดทน เขาหยิบท่อขึ้นมาอีกครั้ง

วันที่สาม ชิซูกะมาบ้านเขาหลังเลิกเรียน

"ได้ยินว่าโนบิตะกำลังสร้างจรวดลำใหม่" เธอพูด

"ไม่ค่อยจะไปได้ดีเท่าไหร่" โนบิตะบอก

เธอนั่งลงที่โต๊ะ เธอไม่ได้เสนอจะสร้างให้ แค่ช่วยจับท่อลำตัวให้นิ่งขณะที่เขาทากาวตรงรอยต่อ นิ้วเธอกดตรงจุดที่นิ้วเขาเอื้อมไม่ถึงพอดี

"เอาล่ะ" เธอพูดตอนกาวแห้ง ท่อคงรูปได้แล้ว

วันที่สี่ ไจแอนท์มาเคาะประตู แม่โนบิตะเปิดให้เข้า เขายืนอยู่ที่หน้าห้องโนบิตะ สีหน้าอึดอัด

"กูไม่ได้มาช่วยนะ" ไจแอนท์พูด

"ก็ได้" โนบิตะพูด

ไจแอนท์นั่งลงอยู่ดี เขาหยิบกรวยหัวจรวดขึ้นมา แผ่นกระดาษวงกลมที่โนบิตะพยายามพับเป็นกรวยมาตั้งยี่สิบนาที ไจแอนท์กดไว้ให้นิ่งในขณะที่โนบิตะติดเทปตามขอบ เขากดอยู่ยี่สิบนาที แขนไม่สั่นสักครั้ง

พอกรวยคงรูปได้แล้ว ไจแอนท์ลุกขึ้นเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร

วันที่ห้า ซูเนโอะมาถือถุงกระดาษใบเล็ก

"มีสีเหลือ" เขาพูด "จะเอาก็เอาไป"

โกหกชัดๆ สียังอยู่ในห่อ ใหม่เอี่ยม เป็นยี่ห้อที่พ่อเขาสั่งจากร้านอุปกรณ์ศิลปะต่างอำเภอ โนบิตะรับไว้

"ขอบใจนะ" เขาพูด

ซูเนโอะยักไหล่แล้วรีบเดินออกไป ราวกับว่าอยู่นานกว่านี้จะต้องยอมรับอะไรบางอย่าง

วันที่หก โนบิตะทาสีจรวด มือเขาสั่น สีเลอะไม่เรียบตรงหนึ่งจุด ครีบอันหนึ่งเอียงเล็กน้อย เขาติดกาวมันเบี้ยวไป แก้ไม่ได้แล้วถ้าไม่อยากพังทั้งลำ แต่ทุกชิ้นตัดด้วยมือเขาเอง ทุกขอบขัดด้วยมือเขาเอง ทุกรอยต่อกดรอจนกาวแห้งด้วยมือเขาเอง

วันยิงจรวด ทุกคนมารวมกันที่สนามโรงเรียน เครื่องยิงหินของไจแอนท์ยิงลูกกระดาษไปได้สิบห้าเมตร รถบังคับของซูเนโอะวนเป็นวงกลมอย่างสมบูรณ์แบบ กล่องดนตรีของชิซูกะบรรเลงเพลงเบาๆ ที่ทำให้คุณครูยิ้ม

จรวดโนบิตะตั้งอยู่บนฐานยิงที่เขาทำจากแท่งไม้ มันเล็กกว่าของคนอื่น สีทาไม่เรียบ ครีบอันหนึ่งเอียงตลก

เขาจุดชนวนที่ต่อกับประทัดในฐาน

จรวดพุ่งขึ้น ไม่ได้สูงที่สุด ไม่ได้ตรงที่สุด มันเซไปมาในอากาศแล้วตกลงในสนามหญ้าหลังผ่านไปห้าวินาที

แต่มันบินได้

โนบิตะยืนมองอยู่ มือยังมีคราบกาวติด มือมีกลิ่นสี หลังปวดเพราะนั่งก้มอยู่หน้าโต๊ะหกวัน

โดราเอมอนยิ้มจากขอบฝูงชน

เย็นวันนั้น โนบิตะวางจรวดลำนี้บนชั้นข้างๆ จรวดลำงามจากลำแสงประกอบทันใจ จรวดลำใหม่เล็กกว่า เบี้ยว ครีบอันหนึ่งยื่นเอียงผิดมุม สีทามีรอยหยดเห็นชัดอยู่ข้างหนึ่ง

มันดูดีกว่า

โดราเอมอนปีนขึ้นไปบนโต๊ะ ล้วงอะไรบางอย่างจากกระเป๋า ไม่ใช่ของวิเศษ แค่สติกเกอร์สีขาวเล็กๆ ขนาดเท่าแสตมป์

"สร้างโดย โนบิตะ โนบิ" ตัวหนังสือเล็กจิ๋วบนสติกเกอร์เขียนว่า "ด้วยสองมือของตัวเอง"

โนบิตะลอกแผ่นหลังออก แล้วแปะสติกเกอร์ลงข้างจรวดลำเบี้ยวอย่างระมัดระวัง

เขามองจรวดทั้งสองลำอยู่นาน แล้วก็ลงไปข้างล่างกินข้าว เพราะแม้แต่การลงมือสร้างก็ทำให้หิว และจรวดทั้งสองลำก็ยังคงตั้งอยู่บนชั้น ลำหนึ่งสมบูรณ์แบบ ลำหนึ่งเป็นของจริง และเขารู้ว่าลำไหนสำคัญกว่า