บทที่ 2: ตัวคูณแรงขยัน

เย็นวันนั้น โนบิตะนั่งอยู่ที่โต๊ะมองจรวดลำงาม มันตั้งอยู่ตรงนั้นเหมือนคำกล่าวหา ดูเป็นของที่เขาไม่มีวันสร้างเองได้อย่างชัดเจน

เขาผลักมันไปข้าง

"โดราเอมอน" เขาพูด "คราวนี้ผมจะทำแบบจริงจัง"

โดราเอมอนเงยหน้าจากโดรายากิ "จริงเหรอ?"

"จริง" โนบิตะพูด ด้วยความมุ่งมั่นที่อยู่ได้นานพอๆ กับความอดทนของแม่ "ผมจะประกอบเอง ไม่ใช้ของวิเศษ"

เขาอยู่ได้สิบเจ็ดนาที คู่มือแสดงชิ้นส่วนเป็นร้อยชิ้น นิ้วเขาจับขวดกาวไม่นิ่ง เขาตัดแกนค้ำอันแรกเบี้ยว อันที่สองติดโต๊ะ

"โดราเอมอน" เขาพูด "ต้องมีวิธีที่เร็วกว่านี้สักหน่อย"

"ไม่มี" โดราเอมอนตอบ "มันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ"

"แค่เร็วขึ้นนิดนึง" โนบิตะพูด "ไม่ต้องทันทีเลย แค่... เร็วขึ้นนิดเดียว"

โดราเอมอนถอนหายใจ แบบเดียวกับที่ถอนทุกครั้งที่โนบิตะหาช่องโหว่ได้ เขาล้วงกระเป๋าหยิบหน้าปัดสีฟ้าเล็กๆ ออกมา ขนาดเท่านาฬิกาข้อมือ ฉลากเขียนว่า ตัวคูณแรงขยัน -- หนึ่งนาทีเท่ากับสิบ ใช้ได้ครั้งเดียว

"มันเร่งความเร็วในการทำงาน" โดราเอมอนบอก "ลงมือทำจริงหนึ่งนาที ได้ผลงานเท่ากับทำสิบนาที แต่ใช้ได้ครั้งเดียว แล้วก็ใช้ได้แค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น"

โนบิตะรัดมันเข้ากับข้อมือ มันเดินติ๊กๆ เบาๆ

เขาหยิบมีดคัตเตอร์ขึ้นมา เริ่มตัด มือเคลื่อนที่ด้วยความเร็วปกติ แต่ชิ้นส่วนปรากฏขึ้นเร็วกว่า สะอาดกว่า ได้สัดส่วนพอดี หนึ่งนาทีผ่านไป ตัดเสร็จสิบชิ้น เหมือนเวทมนตร์ แต่เขาลงมือทำเอง เขารู้สึกได้

พอแม่เรียกลงไปกินข้าว เขาประกอบโครงสร้างทั้งหมดเสร็จแล้ว

"เจ๋งมากเลย!" เขาพูด

วันรุ่งขึ้นที่โรงเรียน ไจแอนท์แนบหน้าเข้ากับกระจกหน้าต่างห้องเรียนตอนพักกลางวัน มองมือโนบิตะที่ขยับด้วยจังหวะขี้เกียจตามเคย แต่จรวดบนโต๊ะก้าวหน้าเหมือนกดเร่งเวลา

"ขอกูหน่อย" ไจแอนท์พูด

"มันใช้ได้ครั้งเดียวนะ" โนบิตะบอก "ผมไม่--"

"ขอ. กู. หน่อย."

โดราเอมอน ที่งีบอยู่ในกระเป๋าของโนบิตะ หยิบตัวคูณออกมาอีกสองอัน ด้วยสีหน้าคนรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้จะจบยังไง ไจแอนท์หยิบไปอันหนึ่ง ซูเนโอะโผล่มาที่หน้าต่าง เห็นเข้า ก็เอาอีกอัน

พวกเขานัดกันที่สวนสาธารณะหลังเลิกเรียน เด็กสามคน จรวดสามลำ หน้าปัดสีฟ้าสามอันเดินติ๊กๆ บนข้อมือสามข้าง

แล้วก็เริ่มลงมือ

ไจแอนท์ทำงานด้วยแรงแบบเดิม แต่ถูกคูณ เขาตอกครีบพยุงลำตัวด้วยค้อน แรงกระแทกทะลุไปสิบเท่า ครีบเจาะทะลุลำจรวดที่ประกอบไปครึ่งหนึ่ง เขาตอกอีกที กรวยหัวยุบ พยายามดัดให้ตรง โครงทั้งลำบิดงอเหมือนร่มพัง

"ไอ้งี่เง่า!" ไจแอนท์ตะโกน แล้วขว้างค้อน ค้อนพุ่งข้ามรั้วสนามเด็กเล่นไปตกสวนผักคุณนายยามาดะ

ซูเนโอะทาจรวดสีทอง ด้วยความเร็วสิบเท่า พู่กันวาดเร็วกว่ามือควบคุมได้ สีทองกระเด็นไปทั่วตัวจรวด ทั่วสนามหญ้า ทั่วชุดนักเรียน ทั่วหน้า เขาหมุนตัวพยายามหยุดแรงส่ง จรวดหมุนตาม สีกระเซ็นเป็นวงแหวนสีทองสมบูรณ์แบบ

"จะทาแค่ลายเส้นตกแต่ง!" ซูเนโอะร้องลั่น "ลายเส้น! ไม่ใช่ทาทั้งตัว!"

โนบิตะติดกาวชิ้นสุดท้าย ด้วยความเร็วสิบเท่า กาวไม่ทันแห้งระหว่างทา ชิ้นแล้วชิ้นเล่าติดกันก่อนจะเข้าที่ ครีบหางเชื่อมกันเอียงเฉ ลำตัวบิดงอ กรวยหัวติดกลับหัว เขาพยายามดึงออก จรวดทั้งลำงอในมือเหมือนกระดาษเปียก

หน้าปัดหยุดเดิน หนึ่งชั่วโมง หมด ใช้ได้ครั้งเดียว

จรวดไจแอนท์ดูเหมือนผ่านสงครามมา จรวดซูเนโอะดูเหมือนประติมากรรมนามธรรมสีทอง จรวดโนบิตะดูเหมือนจรวดที่ถูกประกอบโดยคนวิ่งเร็วมากๆ

พวกเขานั่งบนหญ้า รอบข้างเต็มไปด้วยสีกับไม้บัลซ่าหักกับแกนโลหะงอ ไม่มีใครพูดอะไร

ชิซูกะเดินผ่านมาถือกล่องกระดาษเล็กๆ ข้างในโนบิตะเห็นจรวดที่เพิ่งเริ่มทำ ลำตัวเสร็จครึ่งเดียว ขัดเรียบอย่างประณีต ทาสีขาวด้วยมือที่นิ่งสนิท

"ของพวกนายเป็นไงบ้าง?" โนบิตะถาม

"ช้าน่ะ" เธอยิ้ม "แต่ก็ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่าง"

เธอเดินกลับบ้าน

โนบิตะมองตัวคูณที่ข้อมือ หน้าปัดหยุดนิ่ง ฉลากตอนนี้เขียนว่า ตัวคูณแรงขยัน -- หมดอายุ

เขากลับบ้าน นั่งที่โต๊ะ จรวดลำงามจากลำแสงประกอบทันใจยังตั้งอยู่มุมโต๊ะข้างหนึ่ง ไม่ถูกแตะต้อง ไม่ได้ลงแรง จรวดเบี้ยวจากตัวคูณตั้งอยู่อีกมุม รีบเร่งจนพัง

การบ้านต้องส่งภายในหนึ่งสัปดาห์

ตรงกลางโต๊ะว่างเปล่า ตรงที่จรวดควรจะค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นทีละชิ้น วันแล้ววันเล่า อย่างที่ชิซูกะทำ

เขาจ้องมองที่ว่างนั้นนานมาก

แล้วก็เปิดคู่มือไปหน้าแรก