คำกล่าวของผู้เขียน

ผมใช้เวลาเกือบทั้งอาชีพสร้างสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้คนธรรมดา กระเป๋าที่บรรจุอนาคตไว้ข้างใน ไทม์แมชชีนขนาดลิ้นชักโต๊ะ โทรศัพท์ที่โทรหาเมื่อวาน ผมเอาสิ่งเหล่านี้ใส่มือเด็กๆ มนุษย์เงินเดือนที่เหนื่อยล้า และคนที่หมดหนทาง แล้วก็คอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเวทมนตร์มาถึงอพาร์ตเมนต์ห้องเดียวย่านเนริมะ

แก็ดเจ็ตที่น่าเศร้าที่สุดคือตัวที่ทำงานได้สมบูรณ์แบบ ไทม์แมชชีนที่พาคุณไปเยี่ยมตัวเองตอนยังเด็กได้จริง เครื่องกู้ความทรงจำที่นำทุกอย่างที่คุณลืมกลับคืนมาหมด มันทำได้ตรงตามที่สัญญาไว้ทุกประการ นั่นแหละปัญหา มันให้สิ่งที่คุณขอ และการขอนั่นเองคือจุดที่เราผิดพลาด เราคิดว่าเราอยากได้ทางลัด อยากได้วิธีแก้แบบง่ายๆ อยากได้สิ่งที่จะคลี่คลายทุกอย่างโดยไม่ต้องลงแรง เราซื้อกระป๋องมา เราดื่มมัน แล้วเราก็พบว่าสิ่งที่เราต้องการจริงๆ ไม่ใช่แก็ดเจ็ตเลย

เรื่องนี้เกี่ยวกับร้านที่เต็มไปด้วยแก็ดเจ็ตแบบนั้น เกี่ยวกับเด็กหญิงที่ได้รับมรดกเป็นงานของคุณยายและอาคารที่เต็มไปด้วยของแตกหักซึ่งเจ้าของไม่กล้ามารับคืน เกี่ยวกับการซ่อมที่ทำให้สิ่งของดีขึ้นแต่ไม่ได้ซ่อมหัวใจ เด็กหญิงเรียนรู้อย่างช้าๆ แบบที่คนเราเป็น ร้านก็ทำหน้าที่ของร้าน แก็ดเจ็ตนั่งอยู่บนชั้น ติดป้าย ตั้งราคา รอ บางตัวทำงานได้ดี นั่นคือส่วนที่น่าเศร้า

ผมเชื่อมาตลอดว่าของแตกหักมีความรักมากกว่าของใหม่ นาฬิกาที่หยุดเดินตรงชั่วโมงแต่งงาน ไวโอลินที่ถูกเล่นจนเนื้อไม้แตก แว่นตาที่สวมนานจนขึ้นรูปตามใบหน้าของคนคนเดียว สิ่งของเหล่านี้แบกน้ำหนักของการถูกใช้ ถูกต้องการ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันใครสักคนจนกระทั่งชีวิตนั้นเปลี่ยนไปหรือจบลง การซ่อมมันคือการแสดงศรัทธา — ศรัทธาว่าสิ่งที่เคยถูกรักจะถูกรักอีกครั้ง ว่าสิ่งที่แตกหักสามารถกลับมาสมบูรณ์ได้ ว่าอดีตไม่ได้หายไปเฉยๆ แต่รออยู่ อดทนดั่งผงฝุ่น รอให้ใครสักคนจำได้ว่ามันสำคัญ

เรื่องนี้ทำให้ดิฉันกลัว เพราะแก็ดเจ็ตมันใช้ได้จริง นั่นไม่ใช่อาณาเขตที่ดิฉันคุ้นเคย ดิฉันเขียนเรื่องไม้กายสิทธิ์ที่เลือกพ่อมดเอง เรื่องภาพเหมือนที่พูดได้ เรื่องเวทมนตร์ที่เดินตามกฎเก่าแก่กว่าความทรงจำ แต่ในโลกนี้ — โลกที่อบอุ่น เศร้า อ่อนโยนอย่างเป็นไปไม่ได้ ที่ร้านสะดวกซื้อขายโอกาสครั้งที่สองบรรจุกระป๋องสีฟ้าสูงๆ — เวทมนตร์เป็นเรื่องซื้อขาย คุณจ่ายเงิน คุณได้สิ่งที่ฉลากบอก และการใช้งานได้ต่างหากที่เป็นปัญหา เพราะสิ่งที่คุณซื้อไม่สามารถให้สิ่งที่คุณต้องการจริงๆ ได้ ซึ่งก็คือเวลา หรือความกล้า หรือความสามารถที่จะให้อภัยตัวเองที่เป็นแค่มนุษย์

ดิฉันเขียนเรื่องทางเลือก ดิฉันเขียนเรื่องทางเลือกมาตลอด ความกล้าที่จะเดินเข้าป่าทั้งรู้ว่าจะไม่ได้เดินออกมา การตัดสินใจพูดความจริงทั้งที่โกหกจะใจดีกว่า ชั่วขณะที่คุณเลิกขอให้ใครมาช่วย แล้วกลายเป็นคนที่ลงมือช่วยเอง เรื่องนี้เกี่ยวกับเด็กหญิงที่เรียนรู้ว่าการซ่อมไม่ใช่เวทมนตร์ — มันคือทางเลือก ทางเลือกที่จะเปิดร้านทั้งที่ขายทิ้งก็ได้ ทางเลือกที่จะคืนสิ่งของให้คนที่ไม่ได้ขอคืน ทางเลือกที่จะบันทึกความสูญเสียและยกย่องมัน และในที่สุด เลิกนับ แล้วใช้ชีวิตต่อไป

ถ้าจะพูดตรงๆ ดิฉันไม่แน่ใจนักว่างานร่วมมือครั้งนี้จะลงตัว เราเป็นนักเขียนที่ต่างกันมาก ฟุจิโกะกับดิฉัน เขาอบอุ่นตรงที่ดิฉันคม เขาเรียบง่ายตรงที่ดิฉันซับซ้อน ตอนจบของเขาคือการยอมรับเงียบๆ ของดิฉันคือการเปลี่ยนแปลงที่ต้องต่อสู้มาถึง แต่บางทีนั่นอาจเป็นประเด็น บางทีเรื่องนี้อาจต้องการเราทั้งสองคน — แก็ดเจ็ตที่ใช้งานได้กับหัวใจที่เรียนรู้ว่าแก็ดเจ็ตไม่พอ ความล้มเหลวธรรมดากับทางเลือกทางศีลธรรม กระป๋องสีฟ้ากับร้านรกๆ กับเด็กหญิงที่ยืนอยู่ตรงกลาง มือถือของแตกหัก ตัดสินใจว่าการซ่อมแปลว่าอะไรกันแน่

เราหวังว่าคุณจะให้อภัยการทดลองครั้งนี้ เราหวังว่ารอยต่อจะไม่เห็นชัดเกินไป และเราหวังว่าเมื่อคุณอ่านจบ คุณจะวางหนังสือลงอย่างระมัดระวัง แบบที่วางของที่เพิ่งซ่อมเสร็จ แล้วพบว่าตัวเองนึกถึงสิ่งของที่คุณเคยรัก เคยสูญเสีย และยังเก็บรักษาไว้