บทที่ 1: ร้านที่ปลายตรอก Puddling Lane

Marguerite Tinker อายุสิบเอ็ดปี และไม่เคยรู้ว่าจดหมายจากทนายหน้าตาเป็นยังไง จนกระทั่งมีฉบับหนึ่งมาถึงบ้านเช้าวันอังคารในปลายเดือนกันยายน

ซองจดหมายสีครีม กระดาษหนา ประเภทที่บอกให้รู้ว่าข้างในสำคัญก่อนจะได้แกะออก พ่อถือมันอยู่เต็มนาทีก่อนจะฉีกผนึก ซึ่งผิดปกติ ปกติพ่อไม่ลังเลกับจดหมายที่มาทางไปรษณีย์ พ่อทำธุรกิจซ่อมคอมพิวเตอร์จากแฟลตใน Walthamstow และเชื่อว่าทุกปัญหาแก้ได้ด้วยการปิดแล้วเปิดใหม่

"ย่าของลูก" พ่อพูด อ่านจดหมายด้วยสีหน้าของคนที่เพิ่งถูกขอให้อธิบายสิ่งที่ไม่มี error code "Eudora Crawe ท่านเสียแล้ว"

Marguerite กะพริบตา เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีย่าชื่อ Eudora Crawe หรือมีย่าเลยสักคน

"หนูไม่รู้ว่าเรามีย่านะคะ" เธอพูด

"แม่ของพ่อ" พ่อตอบ "พ่อไม่ได้เจอท่านตั้งแต่ลูกเกิด ท่านมี... ร้าน ใน City จดหมายบอกว่าลูกได้รับมรดก"

พ่อส่งจดหมายให้ Marguerite ซึ่งดูแปลก เพราะเธออายุสิบเอ็ดและพ่อเป็นผู้ใหญ่ แต่พ่อมีนิสัยจัดการกับความรู้สึกซับซ้อนเหมือนจัดการฮาร์ดแวร์เสีย และฮาร์ดแวร์เสียก็ให้คนอื่นดูดีกว่า

จดหมายเขียนด้วยภาษาที่ทั้งหรูหราและทื่อตรงในเวลาเดียวกัน เนื้อหาอธิบายว่า Eudora Crawe เจ้าของ กรมซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เสียชีวิตเมื่ออายุเจ็ดสิบสี่ที่บ้านพักคนชราใน Hackney ท่านไม่มีญาติใกล้ชิดเหลืออยู่ ร้านและ "ภาระผูกพันทั้งปวงที่มาพร้อมกัน" ตกเป็นของหลานสาว Marguerite Alice Tinker โดยมีเงื่อนไขว่าหลานสาวต้องไปเยี่ยมชมสถานที่ภายในสามสิบวันนับจากได้รับแจ้ง

Marguerite อ่านวลี "ภาระผูกพันทั้งปวงที่มาพร้อมกัน" ถึงสามครั้ง มันฟังดูเหมือนสิ่งที่ควรมาพร้อมป้ายเตือน

เช้าวันรุ่งขึ้น พ่อซื้อตั๋วรถไฟใต้ดินสองใบ

สองพ่อลูกนั่งสาย Central ไปลงที่ Bank แล้วเปลี่ยนสาย District มุ่งหน้า Monument อากาศเป็นสีเทาแบบเฉพาะที่ London เป็นสีเทาในเดือนกันยายน ท้องฟ้าเหมือนผ้าขี้ริ้วเก่าๆ และมีกลิ่นจางๆ ของฝนที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะตกดี

"Puddling Lane" พ่อพูดพลางหรี่ตาดูโทรศัพท์ "ไม่อยู่ใน Google Maps"

"พ่อแน่ใจเหรอคะว่าสะกดถูก" Marguerite ถาม

"เขียนว่า Puddling Lane ติดกับ Pudding Lane" พ่อขมวดคิ้ว "บางทีอาจพิมพ์ผิด"

แต่ไม่ใช่

พวกเขาพบมันอยู่ระหว่างสำนักงานบัญชีที่ปิดกิจการกับตรอกแคบที่ใช้งานส่วนใหญ่โดยรถส่งของกับนกพิราบ ป้ายเล็ก เขียนบนกำแพงอิฐด้วยตัวอักษรที่ซีดจนดูเหมือนอยู่มาตั้งแต่ไฟไหม้ครั้งใหญ่ ตัวตรอกแคบจนคนสองคนเดินเคียงกันแทบไม่ได้ กลิ่นหินเก่าและอะไรบางอย่างที่ Marguerite เรียกไม่ถูก ไม่ใช่กลิ่นเหม็น แค่เก่า

ไปได้ครึ่งตรอก เบียดอยู่ระหว่างประตูที่ไม่ได้นำไปไหนกับหน้าต่างที่ถูกก่ออิฐปิด มีร้านหนึ่ง

ป้ายเหนือประตูเขียนว่า: กรมซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

กระจกหน้าร้านฝุ่นจับแต่ไม่มืด แสงส่องมาจากข้างใน อุ่นเป็นสีอำพัน เหมือนแสงจากโคมไฟที่ใช้หลอดเก่ามาก ในตู้โชว์มีของหลายชิ้น — ถ้วยชาร้าว นาฬิกาพกเสีย ถุงมือข้างเดียวไม่มีคู่ กล่องดนตรีฝาเปิดครึ่งหนึ่ง แต่ละชิ้นมีป้ายเล็กๆ เขียนด้วยลายมือ ผูกด้วยเชือก

Marguerite เดินเข้าไปใกล้ ป้ายบนนาฬิกาพกเขียนว่า: "ของ Mr. Alderman หยุดเดินเวลา 4:47 ไขใหม่ไม่ได้"

ป้ายบนถุงมือเขียนว่า: "หายคู่ตั้งแต่ปี 1953 ยังตามหาอยู่"

ป้ายบนกล่องดนตรีเขียนว่า: "เล่นผิดเพลง เป็นอย่างนี้มาตลอด"

"แปลกดีนะ" พ่อพูด ซึ่งเป็นคำที่ใกล้เคียงที่สุดที่พ่อจะแสดงความไม่สบายใจ

Marguerite ผลักประตู

ประตูเปิดพร้อมกระดิ่งทองเหลืองเล็กๆ ที่ส่งเสียงดังเหมือนคำถาม

ข้างใน ร้านกว้างกว่าที่เห็นจากภายนอก ซึ่งเป็นไปไม่ได้แต่ก็เป็นจริง ชั้นวางเรียงรายตามผนังทุกด้าน จากพื้นถึงเพดาน และแต่ละชั้นเต็มไปด้วยของ ของแตกหัก แจกันบิ่น รูปถ่ายขาดในกรอบ โคมไฟไม่มีหลอด ร่มซี่งอ หนังสือหายไปครึ่งเล่ม แต่ละชิ้นมีป้าย

หลังเคาน์เตอร์ไม้ที่ด้านหลังร้านยืนอยู่ชายร่างเล็กสวมเสื้อกั๊กสีเทา เป็นคนที่อาจจะสี่สิบหรืออาจจะเจ็ดสิบก็ได้ สวมแว่นขอบลวดที่สะท้อนแสงจนมองไม่เห็นตา

เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อสองพ่อลูกเดินเข้ามา

"อ้า" เขาพูด ด้วยเสียงที่ฟังเหมือนนาฬิกาที่หล่อลื่นดี "คุณคือ Tinker คนใหม่สินะ"

พ่อเริ่มจะพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการมารับทรัพย์สินส่วนตัวและจัดการมรดก แต่ชายคนนั้นยกมือข้างหนึ่งขึ้น

"ไม่ใช่คุณ" เขาพูด "เธอต่างหาก"

เขามองตรงมาที่ Marguerite

"ผมชื่อ Mr. Fenwick Cog" เขาพูด "ผมดูแลร้านอยู่ คุณย่าของหนูฝากคำสั่งไว้"

"หนูไม่รู้จักย่าค่ะ" Marguerite พูด

"ก็ใช่" Mr. Cog ตอบ "หนูคงไม่รู้จัก"

เขาล้วงมือใต้เคาน์เตอร์แล้วหยิบสมุดบัญชีเล่มใหญ่ปกหนัง ประเภทที่ควรอยู่ในพิพิธภัณฑ์หรือนิยายของดิกเกนส์ เขาเปิดมันอย่างระมัดระวัง หน้ากระดาษเหลืองเก่าเต็มไปด้วยลายมือเล็กละเอียดจนดูเหมือนลูกไม้

"Eudora Crawe" เขาอ่านออกเสียง "ปิดร้านนี้เมื่อสิบสองปีที่แล้ว ในวันที่หนูเกิด ท่านสั่งไว้ว่าให้ร้านคงปิดอยู่จนกว่าหนูจะโตพอที่จะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับมัน"

"สิบสองปี" พ่อพูด "แล้วค่าเช่า ค่าภาษี ใครเป็นคน—"

"จ่ายแล้วครับ" Mr. Cog ตอบ "จากกองทุนทรัสต์ ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ ทนายมีเอกสารอยู่"

เขาพลิกหน้ากระดาษ

"คุณย่าของหนู" เขาพูดโดยยังไม่เงยหน้าขึ้น "เป็นคนที่อาจเรียกได้ว่า ผู้เชี่ยวชาญ ท่านซ่อมสิ่งที่ซ่อมไม่ได้"

Marguerite มองไปที่ชั้นวาง ถ้วยชาแตก นาฬิกาหยุดเดิน ถุงมือหายคู่

"แต่พวกนี้ยังพังอยู่เลยค่ะ" เธอพูด

"ใช่ครับ" Mr. Cog ตอบ "ยังพังอยู่"

เขาปิดสมุดบัญชี

"ร้านรับคำร้อง" เขาพูด "คนนำสิ่งที่ซ่อมไม่ได้มา สัญญาที่ถูกผิด คำขอโทษที่ไม่เคยพูด มิตรภาพที่แตกสลาย ร้าน—" เขาลังเล "—เคยช่วยได้"

"เคย?" พ่อพูด

"ก่อนที่คุณย่าจะปิดร้าน"

"ทำไมท่านถึงปิดร้านคะ" Marguerite ถาม

Mr. Cog มองเธอนานสักครู่ เขามีดวงตาที่นิ่งมาก ประเภทที่ไม่ค่อยกะพริบ

"ท่านจ่ายราคา" เขาพูด "สำหรับการซ่อมทุกครั้ง ทุกครั้งเลย พอถึงตอนท้าย ท่านจ่ายไปมากจนจำชื่อตัวเองไม่ได้"

พ่อส่งเสียงที่บ่งบอกว่ากำลังจะพูดอะไรมีเหตุผลเกี่ยวกับบริการสุขภาพจิตและระบบสาธารณสุข แต่ Marguerite พูดก่อน

"ราคาแบบไหนคะ"

Mr. Cog เปิดสมุดบัญชีอีกครั้ง พลิกไปหน้าสุดท้าย ลายมือตรงนั้นสั่น แทบอ่านไม่ออก ไม่เหมือนตัวหนังสือเรียบร้อยในหน้าก่อนๆ เลย

เขาหมุนสมุดบัญชีให้ Marguerite มองเห็น

บรรทัดนั้นเขียนว่า: "Marguerite Tinker อายุ 0 คำร้องซ่อม: อนาคต ราคา: ความแน่ใจทั้งหมดที่เหลือ ดำเนินการโดย: E.C."

ข้างล่าง ด้วยลายมือสั่นเหมือนกัน สองคำ: "คุ้ม"

Marguerite จ้องหน้ากระดาษ พ่อเอนตัวมามองข้ามไหล่เธอ หรี่ตา

"พ่อไม่เข้าใจ" พ่อพูด

แต่ Marguerite คิดว่าเธออาจเข้าใจ

เธอเกิดก่อนกำหนด เร็วไปสองเดือน พ่อเคยเล่าให้ฟังครั้งหนึ่ง ด้วยน้ำเสียงแบนๆ ที่พ่อใช้กับเรื่องที่ใหญ่เกินกว่าจะมีความรู้สึก ว่าหมอไม่คิดว่าเธอจะรอดคืนแรก

แต่เธอรอด

Mr. Cog ปิดสมุดบัญชีเบาๆ

"คุณย่า" เขาพูด "ยกร้านให้หนู พร้อมภาระผูกพันทั้งปวง หนูจะทำอย่างไรกับมันก็ได้ จะขายก็ได้ ปิดถาวรก็ได้ หรือ—" เขาหยุด "—จะเปิดใหม่ก็ได้"

"ถ้าหนูเปิด จะเกิดอะไรขึ้นคะ" Marguerite ถาม

"คนจะมา" Mr. Cog ตอบ "พร้อมสิ่งที่ต้องการซ่อม แล้วหนูจะต้องตัดสินใจว่าจะช่วยพวกเขาหรือเปล่า"

"แล้วราคาล่ะคะ"

Mr. Cog มองเธอนิ่ง

"เหมือนเดิม" เขาพูด "ความแน่ใจ การซ่อมทุกครั้งต้องจ่ายด้วยเศษเสี้ยวของสิ่งที่หนูแน่ใจ ซ่อมเรื่องเล็กก็จ่ายความแน่ใจเล็กๆ ซ่อมเรื่องใหญ่ก็จ่ายความแน่ใจใหญ่ๆ คุณย่าให้ความแน่ใจไปมากจนตอนท้ายท่านไม่แน่ใจแม้แต่ชื่อตัวเอง หรือชื่อหนู นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมท่านไม่เคยมาหาหนู"

Marguerite รู้สึกมีอะไรบิดตัวในอก ไม่ถึงกับเศร้า เพราะจะเศร้าถึงคนที่ไม่เคยรู้จักก็ไม่ได้ แต่เป็นอะไรบางอย่างที่ใกล้เคียง

"ท่านไม่ได้ลืมหนูเพราะอยากลืม" เธอพูดเบาๆ

"ไม่" Mr. Cog ตอบ "ไม่ได้ลืมเพราะอยากลืม"

พ่อมองไปมาระหว่าง Marguerite กับ Mr. Cog ด้วยสีหน้าของคนที่ระบบปฏิบัติการเพิ่งล่ม

"เหลวไหล" พ่อพูด "ซ่อมแล้วต้องจ่ายด้วยความแน่ใจ ซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ นี่มัน—"

"ร้านครับ" Mr. Cog ตอบเรียบๆ "ร้านที่มีสินค้าเฉพาะทาง ยินดีให้ตรวจสอบบัญชีได้เลย ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง"

Marguerite เดินไปตามชั้นวางช้าๆ เธออ่านป้าย

"แหวนแต่งงานของ Mrs. Keating หายระหว่างทะเลาะ ยังโกรธอยู่"

"ความกล้าของ Tom Harrow ทำหายที่โรงเรียน หาไม่เจอ"

"สัญญาที่ให้ไว้ปี 1987 ผิดสัญญาปี 1988 ยังเจ็บ"

สิ่งของนั่งอยู่บนชั้น รอ บางชิ้นรอมานานมากแล้ว

"พวกนี้จะเป็นยังไงคะ" Marguerite ถาม "ถ้าหนูไม่เปิดร้านใหม่"

"ก็อยู่ที่นี่" Mr. Cog ตอบ "พังอยู่อย่างนี้"

Marguerite หันกลับมาหาเขา

"แล้วถ้าหนูเปิดล่ะคะ"

"ก็ซ่อม" เขาพูด "ด้วยราคาที่บอกไปแล้ว"

"ไม่ยุติธรรมเลย" พ่อพูด "ลูกแค่สิบเอ็ดปี"

"ไม่ยุติธรรมจริงครับ" Mr. Cog เห็นด้วย "แม่ของคุณก็คิดว่าไม่ยุติธรรม แต่ท่านก็ทำอยู่ดี"

Marguerite มองสมุดบัญชีบนเคาน์เตอร์ มองชั้นของแตกหัก มอง Mr. Cog ที่ยืนรอด้วยความอดทนของคนที่ยืนรอมานานมาก

เธอนึกถึงย่าที่ไม่เคยเจอ ที่ช่วยชีวิตเธอแล้วสูญเสียตัวเอง ที่เขียน "คุ้ม" ด้วยมือที่แทบจับปากกาไม่อยู่

"หนูขอคิดก่อนนะคะ" เธอพูด

"ได้เลย" Mr. Cog ตอบ "ร้านอยู่ที่นี่ อยู่มานานแล้ว รอเพิ่มอีกหน่อยก็ได้"

เขาล้วงมือใต้เคาน์เตอร์แล้วหยิบกุญแจทองเหลืองเล็กๆ ร้อยห่วงเชือกออกมา

"เผื่อหนูตัดสินใจจะกลับมา" เขาพูด

Marguerite รับกุญแจ มันอุ่นในมือ เหมือนมีใครเพิ่งถือมันอยู่เมื่อสักครู่

พ่อพา Marguerite เดินไปทางประตู พูดเร็วๆ กระวนกระวายแบบที่พ่อพูดตอนพยายามทำเรื่องซับซ้อนให้กลายเป็นเรื่องง่ายๆ แต่ Marguerite ไม่ได้ฟัง

เธอหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง

Mr. Cog ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มองเธอด้วยดวงตานิ่งที่ไม่กะพริบ แสงจากโคมไฟทำให้เงาของเขาทอดยาวข้ามพื้น

"ท่านทิ้งมากกว่าร้านให้หนู" เขาพูดเบาๆ "ท่านทิ้งทางเลือก"

กระดิ่งส่งเสียงเหมือนคำถามอีกครั้งเมื่อประตูปิดลงหลังเขาทั้งสอง

Marguerite กับพ่อเดินกลับลง Puddling Lane ในความเงียบ ตรอกหน้าตาเหมือนเดิมทุกอย่าง นกพิราบตัวเดิม กลิ่นหินเก่าเหมือนเดิม แต่ Marguerite รู้สึกเปลี่ยนไป

กุญแจหนักอยู่ในกระเป๋า

พอถึงสถานีรถไฟใต้ดิน พ่อตั้งสติได้พอที่จะเริ่มพูดเรื่องประเมินราคาทรัพย์สินและอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ใน City พ่อบอกว่าร้านน่าจะขายได้ แล้วเอาเงินไปตั้งกองทุนเพื่อการศึกษาให้เธอ

Marguerite พยักหน้าแล้วไม่พูดอะไร

คืนนั้น ในห้องนอนเล็กๆ ของแฟลตใน Walthamstow เธอหยิบกุญแจออกมาดู มันเป็นประกายในแสงไฟ เก่าและแข็งแรงและจริง

เธอนึกถึงสัญญาที่แตกหักวางอยู่บนชั้น

เธอนึกถึงย่า ที่ไม่แน่ใจแม้แต่ชื่อตัวเอง เขียน "คุ้ม" ด้วยมือที่สั่น

เธอนึกถึง Mr. Cog ที่ยืนอยู่ในร้านที่เป็นไปไม่ได้ รอให้ใครสักคนตัดสินใจว่าจะเปิดประตูอีกครั้งหรือเปล่า

เธอวางกุญแจบนโต๊ะข้างเตียง ข้างนาฬิกาปลุกกับหนังสือห้องสมุดอ่านค้างเรื่องเด็กหญิงที่พบประตูมิติในตู้เสื้อผ้า

เธอยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

แต่เธอรู้ว่าจะกลับไป

คนที่มีทางเลือกมักกลับไปเสมอ