บทที่ 2: ภาระผูกพันทั้งปวง

ถึงวันพฤหัสบดี เน็ตตี้จัดทำรายการข้าวของที่ชำรุดได้สี่สิบเจ็ดชิ้นแล้ว และค้นพบว่าย่าของเธอเป็นนักบุญหรือไม่ก็คนบ้า หรือบางทีอาจเป็นทั้งสองอย่าง

ป้ายเหล่านั้นเล่าเรื่อง ไม่ใช่บันทึกการซ่อม -- แต่เป็นเรื่องราว เป็นประวัติของคนที่นำข้าวของแตกหักมาให้ยูโดรา คราว แล้วได้รับกลับไป ไม่ใช่ของที่ซ่อมเสร็จ แต่เป็นคำตัดสินอย่างตรงไปตรงมาว่าพวกเขาสมควรได้มันคืนหรือไม่

นาฬิกาห้องเก็บของโบสถ์อยู่บนชั้นบนสุด เป็นนาฬิกาทองเหลืองสมัยจอร์เจียน หน้าปัดตัวเลขโรมัน ป้ายเขียนว่า: นาฬิกาห้องเก็บของโบสถ์ประจำสภาตำบล ซ่อมระฆังเสร็จแล้ว ห้ามคืน แพทริเซีย กัลล์ใช้ห้องเก็บของเก็บเฟอร์นิเจอร์ลูกสาว ซึ่งสัญญาว่าจะให้ครอบครัวฝั่งพี่สาว คืนนาฬิกาเมื่อคืนห้อง

"ย่าเปิดโรงรับจำนำทางศีลธรรม" เน็ตตี้พูดออกมาดังๆ โดยไม่ได้พูดกับใครนอกจากแมงมุม ซึ่งย้ายไปอยู่บนเครื่องเก็บเงินแล้วและไม่มีทีท่าจะไปไหน

ประตูร้านเปิดออก เด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา อายุสักสิบขวบ มีแววตาแหลมคมระแวดระวังของเด็กที่เรียนรู้แล้วว่าผู้ใหญ่เป็นผู้เล่าเรื่องที่ไว้ใจไม่ได้ เขาใส่ชุดนักเรียนที่หลวมเกินไปสองไซส์กับรองเท้าผ้าใบที่ยึดติดกันด้วยสิ่งที่ดูเหมือนความหวัง

"พี่เป็นคนใหม่แทนป้าเหรอครับ?" เขาถาม

"ฉันชื่อเน็ตตี้ ฉันเป็นหลานสาวของคุณย่าคนนั้น"

"ผมชื่อแซม" เขามองผ่านเน็ตตี้ไปที่ชั้นวาง "ป้าเก็บรถไฟของผมไว้"

เน็ตตี้รู้สึกลมหายใจหายไปจากอก เด็กชายที่หยุดพูด

"ฉันรู้ว่าอันไหน" เธอพูดอย่างระมัดระวัง "ล้อมันหัก ฉันยังไม่ได้ซ่อม"

"ป้าบอกว่าจะซ่อมให้เมื่อผมพร้อม" เขายัดมือลึกลงไปในกระเป๋ากางเกง "ผมพร้อมแล้วครับ"

"รู้ได้ยังไงล่ะ?"

แซมจ้องเธอด้วยสายตาที่แก่เกินไปสำหรับใบหน้าของเขา "ก็ผมกำลังพูดกับพี่อยู่นี่ไง"

เน็ตตี้หยิบรถไฟไม้ลงมา ล้อหลุดจากเพลาหมดเลย -- ซ่อมไม่ยาก เธอมองเห็นจุดที่ย่าเตรียมเข็มใหม่ไว้แล้ว กลึงจากทองเหลือง ใส่ซองเล็กๆ แปะไว้ใต้ท้องรถ พร้อมอยู่แล้ว รอเวลา ราวกับยูโดรารู้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นคนทำมันจนเสร็จ

"ซ่อมให้ตอนนี้ได้ไหมครับ?" แซมถาม "แม่ไม่รู้ว่าผมมาที่นี่ แล้วแม่ชอบเป็นห่วง"

เน็ตตี้นั่งลงที่โต๊ะทำงานซึ่งเต็มไปด้วยรอยบากจากการใช้งานหลายสิบปี แล้วใส่ล้อเข้าที่ มือเธอนิ่งกว่าที่คิด เข็มเลื่อนเข้าช่องลงล็อกอย่างเรียบร้อย ล้อหมุนได้คล่อง แล้วแซมก็ส่งเสียงออกมา -- ไม่ถึงกับเสียงหัวเราะ แต่ใกล้กับความยินดีมากที่สุดเท่าที่เน็ตตี้ได้ยินมาหลายเดือน

เธอส่งรถไฟให้เขา เขาพลิกดูสองรอบ ลากมันไปตามเคาน์เตอร์ แล้วเงยหน้ามองเธอด้วยความจริงจังที่ทำลายล้าง

"ป้าบอกว่ารถไฟจำได้ ป้าบอกว่าสิ่งของมันยึดคนไว้" เขาหยุดนิด "พี่คิดว่าจริงไหม?"

เน็ตตี้นึกถึงมือย่า ซึ่งเธอไม่ได้จับมากว่าสิบปี เธอนึกถึงเข็มทองเหลืองที่ถูกกลึงไว้และรอเวลา

"จริง" เธอพูด "ฉันว่าจริง"

แซมเหน็บรถไฟไว้ใต้แขนแล้วเดินไปที่ประตู เขาหยุดตรงกรอบประตู มือวางบนขอบ

"พ่อทิ้งรถไฟนี้ไว้ให้ผม ก่อนที่พ่อจะไป นั่นแหละที่ผมเลิกพูด" เขาพูดอย่างเรียบๆ แบบที่เด็กพูดเมื่อแบกอะไรไว้นานพอจะรู้น้ำหนักที่แท้จริงของมัน "ป้าของพี่รู้เรื่องนี้ ป้ารู้ทุกอย่างเรื่องข้าวของที่แตกหักของทุกคน"

กระดิ่งดังเมื่อเขาออกไป เน็ตตี้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอีกนาน มองชั้นเต็มไปด้วยความลับ และในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่า ภาระผูกพันทั้งปวง หมายความว่าอะไร