บทที่ 3: สิ่งที่แพทริเซีย กัลล์ ปิดซ่อน

แพทริเซีย กัลล์ กลับมาเช้าวันเสาร์พร้อมกำลังเสริม: เดนนิส สามีของเธอ ผู้มีท่าทางชื้นแฉะขอโทษขอโพยของชายที่ถูกแต่งงานจนเชื่อง กับทนายความชื่อเฟลป์สที่ถือกระเป๋าเอกสารราวกับข้างในมีเชื้อโรค

"ฉันต้องการนาฬิกาของฉัน" มิสซิสกัลล์พูด "และจะเอาวันนี้"

"นาฬิกาซ่อมเสร็จแล้วค่ะ" เน็ตตี้ตอบ เธอใช้เวลาตลอดเย็นวันก่อนอ่านป้ายทุกอันในร้าน และตอนนี้เธอรู้เรื่องชีวิตส่วนตัวของชาวทรัมเบิลแมกนามากเกินกว่าที่คนคนหนึ่งควรจะรู้ เธอรู้ว่าเข็มกลัดของภรรยาเจ้าของผับที่จริงแล้วเป็นของเมียคนแรกของสามี ซึ่งเธอเกลียดชังด้วยความเคียดแค้นระดับอุปรากร เธอรู้ว่าปากกาหมึกซึมของอดีตครูใหญ่เป็นของขวัญจากลูกศิษย์ที่เขาปล่อยให้สอบตกและไม่เคยให้อภัยตัวเองได้ เธอรู้ว่าบารอมิเตอร์ของอัลเดอร์แมน ฟิตช์ ใช้งานได้ดีเป็นปกติ เขาแค่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับสภาพอากาศ

และเธอรู้เรื่องห้องเก็บของโบสถ์

"งั้นก็คืนมาซะ" มิสซิสกัลล์พูด ขากรรไกรขบแน่นราวกับแม่กุญแจ

เน็ตตี้วางนาฬิกาบนเคาน์เตอร์ มันเงาวับ เธอขัดมันเมื่อคืนก่อน ส่วนหนึ่งเพราะเคารพฝีมือย่า และอีกส่วนเพราะอยากให้มิสซิสกัลล์เห็นหน้าตัวเองสะท้อนในทองเหลือง

"บันทึกของคุณย่าดิฉันระบุว่ามีคนใช้ห้องเก็บของโบสถ์เก็บเฟอร์นิเจอร์ เฟอร์นิเจอร์ลูกสาวของคุณ"

ความเงียบที่ตามมามีเนื้อสัมผัส -- หนาทึบ ไม่สม่ำเสมอ เหมือนของที่ถักมาไม่เรียบ

เดนนิส กัลล์ มองเพดาน เฟลป์สมองกระเป๋าเอกสาร มิสซิสกัลล์มองเน็ตตี้ด้วยสายตาที่ลอกวอลเปเปอร์ได้

"เรื่องนั้น" มิสซิสกัลล์พูด "ไม่ใช่ธุระของคุณ"

"แต่เป็นธุระของคุณย่าดิฉัน ท่านเชื่อว่าข้าวของควรกลับไปอยู่ที่ที่มันควรอยู่" เน็ตตี้หยุดชั่วขณะ เธอรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรบ้าบิ่น -- เธอที่ใช้ชีวิตผู้ใหญ่มาทั้งชีวิตหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าด้วยความทุ่มเทของมืออาชีพสายขี้ขลาด "พี่สาวคุณรู้ไหมคะว่าเฟอร์นิเจอร์อยู่ที่คุณ?"

ใบหน้ามิสซิสกัลล์เปลี่ยนสีหลายสีรวดเร็วราวกับสัญญาณไฟจราจรที่เสียสติ

"พี่สาวฉัน" เธอพูดด้วยเสียงที่แช่แข็งซุปได้ "อยู่ในบ้านพักคนชรา เธอไม่ต้องการเฟอร์นิเจอร์"

"แต่ครอบครัวของพี่สาวคุณอาจต้องการ"

"ครอบครัวของเธอ" ความสงบของมิสซิสกัลล์แตกร้าว -- แค่ชั่วขณะ แค่พอให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใต้ "ครอบครัวของเธอไม่ได้ไปเยี่ยมเธอมาสองปีแล้ว ฉันต่างหากที่ไป ทุกวันพุธ ฉันต่างหากที่นั่งเป็นเพื่อนเธอ ขณะที่เธอเรียกฉันด้วยชื่อแม่ แล้วถามว่าเมื่อไรจะได้กินข้าวเที่ยง ทั้งที่เพิ่งกินไป" เสียงเธอสั่น "ฉันเอาเฟอร์นิเจอร์มาเพราะไม่อยากให้พวกนั้นได้ พวกเขาไม่สมควร ไม่สมควรได้อะไรเลย"

เดนนิส กัลล์ วางมือบนแขนภรรยา เธอไม่ได้สะบัดออก

เน็ตตี้มองนาฬิกาบนเคาน์เตอร์ที่เดินสม่ำเสมอ บอกเวลาให้ใครก็ไม่รู้

"เอานาฬิกาไปเถอะค่ะ" เธอพูดเบาๆ "แล้วเอากลับไปไว้ที่ห้องเก็บของโบสถ์ ที่ที่คนอื่นจะได้ยินเสียงมัน"

มิสซิสกัลล์หยิบนาฬิกาขึ้นมา เธอกอดมันแนบอกราวกับเป็นสิ่งมีชีวิต

"ย่าคุณ" เธอพูดตรงประตู "เป็นผู้หญิงที่น่าหัวร้อนที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา"

"ดิฉันเริ่มเข้าใจแล้วค่ะ" เน็ตตี้ตอบ

มิสซิสกัลล์เกือบยิ้ม เกือบจริงๆ -- มุมปากกระตุก แล้วกดลงทันที เหมือนไอที่กลั้นไว้ในโบสถ์

"วันพุธ" เธอพูด "ฉันไปวันพุธ ถ้าคุณอยากไปด้วย"

เธอออกไปก่อนที่เน็ตตี้จะตอบ ซึ่งเน็ตตี้สงสัยว่าเป็นความตั้งใจอย่างแน่นอน