บทที่ 2: เข็มซ่อมสัญญา

กระดิ่งเหนือประตูดัง

Marguerite เงยหน้าจากชั้นที่กำลังตรวจดู แต่ละชิ้นมีป้าย แต่ละป้ายมีลายมือที่ตอนนี้เธอจำได้ว่าเป็นของย่า แม้ไม่เคยเห็นมาก่อนวันนี้

Mr. Cog เคลื่อนตัวไปทางประตูแล้วด้วยความคล่องตัวของคนที่ทำแบบนี้มาหลายครั้ง

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู อายุราวหกสิบ หน้าตาใจดี สวมเสื้อคาร์ดิแกนสีกรมท่าที่ปะศอกแล้ว เธอถือกระเป๋าถือสีน้ำตาลเข้มอมแดง กำไว้สองมือเหมือนกลัวมันจะหนี

"Mrs. Firth" Mr. Cog พูด "เชิญเข้ามาครับ"

"เธอ—" Mrs. Firth หยุด เธอมอง Marguerite "โอ้ หนูคือหลานสาว Eudora ใช่ไหม"

Marguerite พยักหน้า ไม่รู้จะทำอะไรอย่างอื่น

"ป้าชื่อ Bellamy Firth อยู่ห่างไปสามบ้านค่ะ" เสียง Mrs. Firth อบอุ่นและหอบเล็กน้อยเหมือนเพิ่งเดินเร็วมา "เมื่อวานเอาบิสกิตมาให้ แต่พ่อหนูบอกว่ายังไม่พร้อมรับแขก ป้าเอา Hobnobs มา ไม่แน่ใจว่าหนูชอบ Hobnobs ไหม แต่ทุกคนชอบ Hobnobs ใช่ไหมคะ ยกเว้นพี่สาวป้า แต่เธอมีความเห็นเรื่องข้าวโอ๊ตเยอะ"

"ขอบคุณค่ะ" Marguerite พูด เพราะมันเป็นสิ่งที่ควรพูด

Mrs. Firth ยิ้ม แต่รอยยิ้มไม่ถึงตา

Mr. Cog รอ

"ป้ามา" Mrs. Firth พูดช้าๆ "เพราะอยากให้ซ่อมของค่ะ"

เธอเปิดกระเป๋าถือแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา พับแล้วพับอีกจนรอยพับนุ่มไปหมด เธอคลี่มันอย่างระมัดระวังแล้ววางบนเคาน์เตอร์

เป็นการ์ดคริสต์มาส เก่าสามปีแล้วตามวันที่พิมพ์ใต้รูปนกโรบินสวมผ้าพันคอ ข้างใน เขียนด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงิน: แม่ — ขอโทษที่ปีนี้ไปไม่ได้ งานยุ่งมาก สัญญาว่าคริสต์มาสหน้าจะไปนะ รัก Daniel

Mrs. Firth มองการ์ดแบบที่คนมองสิ่งที่ทำให้เจ็บ

"ปีที่แล้วก็ไม่มา" เธอพูด "ปีนี้ก็ไม่มา ตอนนี้เดือนกุมภาพันธ์แล้ว วันคริสต์มาสเขาโทรมา สามสิบสองวินาที ป้านับ เขาบอกว่างานยุ่ง บอกว่าจะมาเยี่ยมเร็วๆ นี้"

Mr. Cog พยักหน้าครั้งเดียว เขาไม่ได้ถามว่าเธอลองโทรหา Daniel หรือเปล่า ไม่ได้ถามว่าเธอบอกลูกชายว่ารู้สึกยังไงหรือเปล่า

เขาล้วงมือใต้เคาน์เตอร์แล้ววางกล่องไม้บนเคาน์เตอร์

กล่องเรียบ เกลี้ยง สีน้ำผึ้งเก่า Mr. Cog เปิดมัน ข้างในบนผ้าสักหลาดสีเขียว วางเข็มอยู่เล่มหนึ่ง

เข็มสีเงิน ยาวเท่าดินสอ ร้อยด้ายไว้แล้วด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ด้ายทีเดียว ด้าย — ถ้าเป็นด้าย — ดูเปลี่ยนเมื่อ Marguerite มอง เหมือนแสงบนน้ำหรือควันในอากาศนิ่ง

"เข็มซ่อมสัญญา" Mr. Cog พูด "ผูกสัญญาที่พูดไว้กลับเข้ากับเจตนาเดิม หนึ่งสัญญาต่อหนึ่งเส้นด้าย"

Mrs. Firth จ้องเข็ม

Marguerite จ้องเข็ม

"ป้าไม่เข้าใจค่ะ" Mrs. Firth พูด

"คุณถือเข็ม" Mr. Cog อธิบาย "นึกถึงสัญญา แล้วเย็บ สัญญาก็จะถูกซ่อม"

"แต่เขาอยู่ Birmingham นะ"

"ระยะทาง" Mr. Cog พูด "ไม่ใช่ปัญหา"

เขายกเข็มออกจากกล่องแล้วส่งให้ Marguerite

เธอกะพริบตา "หนูเหรอคะ"

"หนูเป็น Tinker นี่" Mr. Cog ตอบ ด้วยน้ำเสียงที่บอกว่าเรื่องนี้ชัดอยู่แล้ว

Marguerite รับเข็ม มันอุ่น เธอแปลกใจ คิดว่าจะเย็นเหมือนโลหะ แต่มันวางอยู่ในฝ่ามือเหมือนสิ่งมีชีวิต

"หนูต้องทำยังไงคะ"

"นึกถึงสัญญา" Mr. Cog พูด "ไม่ใช่คน สัญญา สิ่งที่พูดไว้ สิ่งที่ตั้งใจ ยึดมันไว้ในหัว"

Marguerite มอง Mrs. Firth

มือ Mrs. Firth สั่น "จะเจ็บเขาไหมคะ"

"ไม่ครับ" Mr. Cog ตอบ

"เขาจะจำได้ไหมคะ"

Mr. Cog หยุดคิด "เขาจะทำตามที่สัญญาไว้"

Mrs. Firth พยักหน้า เธอพับการ์ดอีกครั้งแล้วกดไว้ที่อก

Marguerite ตั้งสมาธิ เธอพยายามจินตนาการถึงสัญญาอย่างที่ Mr. Cog บอก ไม่ใช่ Daniel ไม่ใช่ Birmingham ไม่ใช่โทรศัพท์สามสิบสองวินาทีหรือคริสต์มาสที่เงียบหายไปสามปี แค่คำพูด: สัญญาว่าคริสต์มาสหน้าจะไปนะ

เธอยกเข็มขึ้น

เธอไม่เคยเย็บเก่ง ตอน ป.5 ทำถุงผ้าสักหลาด ออกมาบวมๆ ฝีเข็มเดินหลง แต่ครั้งนี้รู้สึกต่าง เข็มเคลื่อนอย่างราบรื่น เหมือนรู้ว่าอยากไปไหน

เธอเย็บอากาศ

ดูเป็นแบบนั้น แม้จะอธิบายใครไม่ได้ เธอขยับเข็มเป็นฝีเข็มเล็กๆ ระมัดระวัง ด้ายที่ไม่ใช่ด้ายรัดแน่นแล้วหายไปแล้วปรากฏขึ้นใหม่ เธอเย็บรูปร่างของสัญญา เธอเย็บคำที่ Daniel เขียนไว้สามปีก่อนด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินบนการ์ดคริสต์มาสที่มีนกโรบินสวมผ้าพันคอ

เมื่อเย็บเสร็จ ด้ายหายไป

เข็มเย็นในมือเธอแล้ว เงินธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษ

โทรศัพท์ Mrs. Firth ดัง

เสียงดังก้องในร้านที่เงียบ Mrs. Firth ควานในกระเป๋าถือแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เคสสีชมพูติดดอกเดซี่จิ๋ว

เธอมองหน้าจอ หน้าซีด

"Daniel" เธอกระซิบ

เธอรับสาย "ฮัลโหล"

Marguerite เฝ้ามองใบหน้า Mrs. Firth เปลี่ยนไป ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม พยักหน้า พูดว่า "ได้สิ" แล้วก็ "แน่นอน" แล้วก็ "แม่จะทำทาร์ตน้ำเชื่อมนะ ลูกชอบทาร์ตน้ำเชื่อมมาตลอด"

พอวางสาย มือเธอยังสั่นอยู่

"เขาจะมา" เธอพูด "คืนนี้ มากินข้าว เขาบอก—" เธอหยุด "เขาบอกว่าตั้งใจจะโทรมาอยู่ บอกว่าแค่ตัดสินใจว่าควรจะมาสักที ไม่รู้ว่าทำไมไม่มาก่อนหน้านี้" เธอมองเข็มในมือ Marguerite "หนูทำใช่ไหม"

"สัญญาถูกซ่อมแล้วครับ" Mr. Cog พูด

Mrs. Firth กดมือทั้งสองข้างที่ปาก Marguerite คิดว่าเธอจะร้องไห้ แต่กลับหัวเราะ เสียงเล็กๆ สะอื้นหอบเหมือนเสียงสะอื้นย้อนกลับ

"ขอบคุณค่ะ" Mrs. Firth พูด แล้วพูดอีกครั้ง หนักแน่นกว่า "ขอบคุณค่ะ"

เธอหยิบการ์ดจากเคาน์เตอร์แล้วเก็บกลับในกระเป๋าถือ เธอหันไปทางประตู แล้วหยุด

รอยยิ้มจางลงเล็กน้อย

"เขาฟังดูงุนงงนะคะ" เธอพูด "ตอนป้าถามว่าคิดจะมานานแล้วหรือเปล่า เขาบอกว่าไม่รู้สิ บอกว่าแค่รู้สึกว่าควรจะมา" เธอมอง Mr. Cog "เขาจำไม่ได้ใช่ไหมคะ ว่าเคยผิดสัญญา"

Mr. Cog ไม่พูดอะไร

"เขาจะมาคืนนี้ แม่จะทำทาร์ตน้ำเชื่อม จะได้กินข้าวกันดีๆ แล้วเขาก็จะกลับ Birmingham" เสียง Mrs. Firth เบามาก "และเขาจะจำไม่ได้ว่าเคยสัญญาไว้เมื่อสามปีก่อน จะจำไม่ได้ว่าไม่มาตั้งนาน"

เธอยืนอยู่ที่ประตูนานสักพัก

"เขาไม่ได้เปลี่ยน" เธอพูด

"ไม่ครับ" Mr. Cog ตอบ

Mrs. Firth พยักหน้าช้าๆ "ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

เธอเดินออกไป กระดิ่งดังอีกครั้งเมื่อประตูปิด

Marguerite ยืนถือเข็ม

"ป้าเขาไม่มีความสุขเลย" เธอพูด

"ไม่ครับ" Mr. Cog ตอบ

"แต่สัญญาก็ซ่อมแล้วนี่คะ"

"ใช่ครับ"

"แล้วทำไมป้าเขาไม่มีความสุข"

Mr. Cog รับเข็มจากมือเธอแล้ววางกลับในกล่องอย่างระมัดระวัง ผ้าสักหลาดสีเขียวพับรอบเข็มเหมือนน้ำรอบก้อนหิน

"เข็มซ่อมสัญญา" เขาพูด "ไม่ได้ซ่อมคนที่ผิดสัญญา"

Marguerite คิดเรื่องนั้น

Daniel จะมาคืนนี้ จะกินทาร์ตน้ำเชื่อม จะนั่งที่โต๊ะแม่และเป็นลูกชายที่ดีหนึ่งคืน เพราะสัญญาที่ให้ไว้เมื่อสามปีก่อนถูกเย็บกลับเข้าด้วยกัน แต่เขาจะไม่รู้ว่าทำไมถึงมา จะไม่รู้สึกเสียใจกับคริสต์มาสสามปีที่ขาดหายไป จะไม่เข้าใจว่าแม่นับวินาทีทุกครั้งที่โทร

การซ่อมทำงานได้สมบูรณ์แบบ

นั่นแหละปัญหา

Mr. Cog ปิดกล่องไม้แล้ววางกลับใต้เคาน์เตอร์ เขาหยิบสมุดบัญชีปกหนังเล่มใหญ่ออกมาเปิดไปหน้าใกล้ท้ายเล่ม เขียนอะไรบางอย่างด้วยลายมือเรียบร้อย

Marguerite พยายามดูว่าเขาเขียนอะไร แต่เขาเอียงสมุดหนีเบาๆ

"นั่นอะไรคะ"

"บันทึก" Mr. Cog ตอบ

"บันทึกการซ่อมเหรอคะ"

"บันทึกราคา"

เขาปิดสมุดบัญชีก่อนที่เธอจะถามว่าหมายความว่าอะไร

"พ่อหนูจะกลับมาเดี๋ยวนี้" Mr. Cog พูด "ท่านพูดอะไรบางอย่างเรื่องสัญญาณ WiFi"

Marguerite พยักหน้า เธอรู้สึกแปลกๆ เหนื่อยแบบที่ไม่สมเหตุสมผลนัก เพราะแค่ยืนถือเข็มกับนึกถึงสัญญา

เธอมองชั้นวาง ของทั้งหมดนั้น ป้ายทั้งหมดที่เป็นลายมือย่า

มีกี่สัญญาแล้วที่ถูกซ่อม มีกี่การซ่อมที่ทำงานได้สมบูรณ์แบบ

เธอนึกถึงใบหน้า Mrs. Firth รอยยิ้มที่จาง การตระหนักเงียบๆ ว่าลูกชายจะมาแต่จะจำอะไรไม่ได้

ข้างนอก ผ่านหน้าต่างเล็กๆ ของร้าน Marguerite มองเห็น Puddling Lane ฝนปรอยอยู่ ฝน London แบบที่ดื้อเกินไปจะเรียกว่าฝนแต่เอือมเกินกว่าจะเพิกเฉย ผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านกับถุงจ่ายตลาด ผู้ชายในชุดสูทรีบเดินไปทางสถานี Monument

ชีวิตธรรมดา ดำเนินต่อไป

ท้อง Marguerite ร้อง ใกล้เที่ยงแล้ว เธอพยายามนึกว่าชอบกินขนมปังปิ้งทาเนยหรือแยม

นึกไม่ออก

แปลกดี เธอกินขนมปังปิ้งทุกเช้ามาหลายปี ต้องมีที่ชอบสิ

เนยมั้ง หรือว่าแยม

เธอขมวดคิ้ว

"เป็นอะไรไหมครับ" Mr. Cog ถาม

"ไม่ค่ะ" Marguerite ตอบ "หนูสบายดีค่ะ"

เธอสบายดี แค่ไม่แน่ใจนิดหน่อย

เรื่องขนมปังปิ้งน่ะ แค่ขนมปังปิ้ง

เรื่องเล็กมาก แทบไม่น่าสังเกต

เธอเลิกคิดแล้วไปนั่งบนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ และไม่ได้คิดถึงมันอีก

หลายชั่วโมงทีเดียว