บทที่ 11: ยางลบความเสียใจ

Marguerite ตื่นขึ้นเพราะเสียงที่ไม่ควรจะเป็นไปได้: เสียงประตูร้านปิด

เธอลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงแคบที่ Mr. Cog จัดให้ในห้องชั้นบนร้าน หัวใจเต้นจนเจ็บซี่โครง ชั่วขณะเธอคิดว่าฝันไป — เสียงสลักปิดแผ่วเบา เสียงบานพับที่อยากได้น้ำมัน แล้วเธอได้ยินเสียงฝีเท้าข้างล่าง ระมัดระวังและจงใจ เคลื่อนผ่านห้องหน้าร้านไปยังห้องหลัง

เธออยู่บนบันไดก่อนจะทันคิดให้รอบคอบ เท้าเปล่า ยังสวมเสื้อจัมเปอร์ตัวโคร่งที่ใส่นอน มือข้างหนึ่งจับราวบันได อีกข้างกำอากาศเพราะไม่มีอะไรให้กำ ร้านมืดเว้นแต่แสงไฟถนนที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ย้อมทุกอย่างเป็นสีน้ำผึ้งเก่า Marguerite ถึงขั้นบันไดล่างสุดแล้วหยุด

ประตูห้องหลังเปิดอยู่

เธอล็อกมันไว้ เธอล็อกเสมอ Mr. Cog ให้กุญแจเธอสามสัปดาห์ก่อน บอกด้วยวิธีพูดกะทัดรัดประหยัดคำตามแบบของเขาว่า สิ่งของบางชิ้นต้องการความระมัดระวังมากกว่าชิ้นอื่น Marguerite เข้าใจว่าหมายถึงสิ่งของบางชิ้นอันตราย ซึ่งก็คงจริง แม้อันตรายนั้นไม่ใช่แบบที่มีคำเตือนพิมพ์ไว้ข้างกล่อง

เธอข้ามห้องหน้าร้านโดยไม่หายใจแล้วมองเข้าไปทางกรอบประตู

Aldous Gripe ยืนอยู่กลางห้องหลัง มือซ้ายถืออะไรเล็กๆ สีชมพู

"อย่า" Marguerite พูด และแปลกใจที่เสียงตัวเองมั่นคง

Gripe เงยหน้า ใบหน้าซูบในแสงสลัว เหลี่ยมคมและเงาทั้งหมด ตามีประกายสว่างน่าสะพรึงของคนที่ไม่ได้นอนดีมาเป็นปีๆ เขายังสวมเสื้อโค้ตตัวนั้น ตัวที่มีกระเป๋ามากเกินไป น้ำฝนเกาะเม็ดบนบ่า

"ผมขอโทษ" เขาพูด "ผมรอไม่ไหวอีกแล้ว"

"วางลง"

"ไม่ได้" เสียงเขาแตกตรงคำที่สอง "ผมมองมันมาสิบสี่ปีแล้ว ผมรู้ว่ามันทำอะไร ผมอ่านป้ายแล้ว"

สายตา Marguerite กระเจิงไปที่ชั้นวางหลังเขา ไปที่ช่องว่างตรงที่เคยมีอะไรวางอยู่ ป้ายยังอยู่ ม้วนงอเล็กน้อยตรงขอบ เขียนด้วยลายมือคับแคบเร่งรีบของคุณย่า: ยางลบความเสียใจ ลบความเสียใจเฉพาะเจาะจงหนึ่งอย่าง ย้อนกลับไม่ได้ อย่าใช้ลวกๆ ราคา: ไม่ทราบ

"ราคาไม่ทราบค่ะ" Marguerite พูด เธอก้าวเข้าไปในห้องหนึ่งก้าว "หมายความว่าคุณย่าไม่เคยใช้ หมายความว่าท่านไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"ผมไม่สนเรื่องราคา" Gripe พูด "ผมสนแค่ความเสียใจ"

เขามองยางลบในมือ — ยางลบเล็กๆ แบบที่อาจเจอก้นกล่องดินสอ สีชมพู ขอบสึก ธรรมดาสามัญอย่างสิ้นเชิงจนน่าสะเทือนใจ มันวางในฝ่ามือเขาเหมือนเมล็ดพันธุ์

"Mr. Gripe" Marguerite พูด และเธอได้ยินเสียงสั่นในเสียงตัวเองแล้ว "กรุณาวางลงค่ะ"

"ผมไม่ได้อยู่บ้าน" เขาพูดเบาๆ "ตอนที่ภรรยาตาย ผมอยู่ที่ทำงาน มีงานนำเสนอที่ต้องทำ เธอบอกไม่ต้องห่วง ว่าสบายดี ว่าไปเถอะ แล้วผมก็ไป เพราะผมอยากเชื่อเธอ เพราะง่ายกว่า" เขากำมือรอบยางลบ "ผมใช้เวลาสิบสี่ปีปรารถนาว่าได้อยู่บ้าน สิบสี่ปีของการรู้ว่าควรอยู่ที่นั่น แล้วผมก็เหนื่อยมาก Marguerite ผมเหนื่อยมากกับการแบกมัน"

"ความโศกเศร้าไม่ใช่สิ่งที่แบก" Marguerite พูด แม้ว่าเธอไม่แน่ใจว่านั่นจริง "มันเป็นสิ่งที่คุณ—"

"ผมไม่ต้องการบรรยาย" Gripe พูด ไม่ได้ร้ายกาจ "ผมต้องการให้มันหยุด"

และก่อนที่ Marguerite จะขยับ ก่อนที่จะตะโกนหรือพุ่งไปหรือทำอะไรได้เลย Aldous Gripe ยกยางลบขึ้นแนบขมับ กดลง แบบที่คนกดถุงน้ำแข็งบนรอยฟกช้ำ

สามวินาทีผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แล้วสีหน้า Gripe เปลี่ยน

ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงที่เห็นชัด ไม่มีแสง ไม่มีเสียง ไม่มีสิ่งที่มองเห็นได้ที่ Marguerite จะชี้แล้วบอกว่า ตรงนั้น ตรงนั้นคือจุดที่ทุกอย่างเปลี่ยน แต่โครงสร้างบางอย่างในสีหน้าเขาขยับ แบบที่อาคารขยับเมื่อเสาหลักถูกถอดออก ความตึงรอบปากคลาย ร่องระหว่างคิ้วเรียบ ไหล่ที่ยกสูงเกือบถึงหูเหมือนคนเตรียมรับมรสุม ค่อยๆ ลดลงสู่ตำแหน่งที่เป็นธรรมชาติ

เขาหายใจ — ลึก เต็มปอด แบบที่ลมหายใจเติมปอดจนถึงก้น — แล้วปล่อยออก ตาเขาปรือปิด

เมื่อลืมขึ้น ตานั้นสงบ

"โอ้" เขาพูดเบาๆ "ดีขึ้น"

Marguerite จ้องเขา

Gripe มองรอบห้องหลังด้วยความอยากรู้เรียบๆ ของคนที่เพิ่งเดินเข้าพิพิธภัณฑ์ สายตากวาดผ่านชั้นวางของแตกหัก โต๊ะแคบที่ Mr. Cog เก็บสมุดบัญชี หน้าต่างที่มองออกไปเห็นตรอก แล้วมาหยุดที่ตัว Marguerite

"สวัสดีครับ" เขาพูดอย่างสุภาพ "ขอโทษนะครับ ผมไม่คิดว่าเราเคยพบกัน คุณเป็นเจ้าของร้านเหรอครับ?"

อะไรเย็นๆ แหลมคม ฝังตัวใต้ซี่โครง Marguerite

"คุณคือ Mr. Gripe ค่ะ" เธอพูด

"เหรอครับ?" เขาขมวดคิ้ว ไม่ใช่ด้วยความทุกข์ แต่ด้วยความสับสนเรียบๆ ของคนพยายามนึกว่าวางกุญแจไว้ตรงไหน "ก็คงใช่ ฟังดูถูก" เขามองยางลบในมือเหมือนแปลกใจที่พบมันอยู่ แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง "ร้านน่ารักนะครับ ทำอะไรเหรอครับ?"

"เป็นร้านซ่อมค่ะ" Marguerite พูด เสียงตัวเองฟังดูไกลมาก

"อ๋อ" Gripe พยักหน้า "ก็เดาอยู่แล้ว จากชั้นวางน่ะ ของแตกๆ เต็มเลย" เขายิ้มให้เธอ รอยยิ้มใจดี ว่างเปล่า ที่ทำให้ Marguerite อยากร้องไห้ "ซ่อมเหรอครับ?"

"บางทีค่ะ"

"ดีเลย คนเราควรซ่อมของ" เขามองรอบอีกครั้ง ด้วยความสนใจเรียบๆ เดิม และ Marguerite ตระหนักด้วยความรู้สึกวูบในท้องว่าเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม ความโศกเศร้าที่ผลักดันให้เขาบุกเข้าร้าน ขโมยยางลบ ใช้เวลาสิบสี่ปีตามหาวิธีย้อนเวลา — ทั้งหมดหายไป และเมื่อไม่มีมัน เขาเป็นแค่คนไร้จุดหมาย ลอยเคว้ง ว่างเปล่า

"Mr. Gripe" Marguerite พูดอย่างระมัดระวัง "ทำไมคุณมาที่นี่คะ?"

เขากะพริบตา "ผมไม่รู้สิครับ" เขาพูด "นึกไม่ออก แปลกเนอะ?"

มันยิ่งกว่าแปลก มันน่าสะพรึงกลัว เพราะยางลบทำงาน — ทำงานสมบูรณ์แบบ ตรงตามที่ป้ายสัญญา — และ Gripe ขอให้ลบความเสียใจออก เขาแค่ไม่เข้าใจว่าความเสียใจเป็นสิ่งเดียวที่ยังเชื่อมเขากับภรรยา เมื่อไม่มีมัน เธอก็หายไป ไม่ใช่แค่ตาย แต่ หาย หลุดออกจากจิตใจเขาเหมือนน้ำจากมือที่อุ้ม

Marguerite คิดขึ้น ทันทีและชัดแจ้ง: ความโศกเศร้า อย่างน้อย ก็ยังเป็นความรักที่ไม่มีที่ไป

สิ่งนี้เป็นอะไรอีกอย่างหนึ่งโดยสิ้นเชิง

"Mr. Gripe" เธอพูด และคอรัดแน่น "คุณจำภรรยาได้ไหมคะ?"

เขามองเธอด้วยความสับสนเรียบๆ เหมือนเดิม "ภรรยาเหรอครับ?" เขาพูดช้าๆ "ผมมีภรรยา ผมว่าผมมีภรรยา ใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ"

"เธอชื่ออะไรครับ?"

Marguerite ไม่รู้ เธอตระหนัก น่าสยดสยอง ว่าไม่เคยถาม "ไม่รู้ค่ะ" เธอกระซิบ

"อ๋อ" Gripe พยักหน้า ราวกับนั่นเป็นคำตอบที่สมเหตุสมผลดี "ก็คงนึกออกเอง" แต่สีหน้าเขาขณะพูดสงบนิ่งไร้กังวล และ Marguerite รู้ด้วยความแน่ใจที่เจ็บปวดว่ามันจะไม่กลับมาหาเขา ไม่มีอะไรจะกลับมา เขาลบความเสียใจ และความเสียใจคือสิ่งที่รักษาความทรงจำให้มีชีวิต

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าบนบันไดหลังเธอ Mr. Cog ปรากฏตัวที่กรอบประตู สวมเสื้อคลุมอาบน้ำทับเสื้อเชิ้ตกับกางเกง ดูไม่เรียบร้อยกว่าที่ Marguerite เคยเห็น ซึ่งก็คือกระดุมหลุดหนึ่งเม็ด

"ผมได้ยินเสียงประตู" เขาพูด แล้วเห็น Gripe และยางลบบนโต๊ะ สีหน้าเขานิ่งสนิท

"เขาใช้มันแล้ว" Marguerite พูด

Mr. Cog หลับตาแค่ครู่ เมื่อลืมขึ้น เขาดูแก่กว่าที่เธอเคยเห็น "ใช่" เขาพูด "ผมเห็น"

"ผมมาซ่อมอะไรสักอย่างน่ะครับ" Gripe พูดอย่างเอื้อเฟื้อ "ผมว่านะ หรือบางทีแค่อยากดูร้าน ร้านสวยดีครับ"

Mr. Cog เดินผ่าน Marguerite ไปหยิบยางลบด้วยมือที่ระมัดระวัง จงใจ เขาพลิกดู ตรวจแบบที่คนตรวจหลักฐาน แล้ววางกลับบนโต๊ะ มอง Gripe ด้วยอะไรที่อาจเป็นความสงสาร

"คุณลบอะไรครับ?" เขาถามเบาๆ

Gripe ขมวดคิ้ว "ผมจำไม่ได้" เขาพูด "ตลกไหมครับ? ต้องมีเหตุผลดี แต่นึกไม่ออกว่าอะไร" เขาคลำกระเป๋าเสื้ออย่างเลื่อนลอย เหมือนหาอะไรสักอย่าง "ผมคงต้องไปแล้วนะครับ คงต้องไปที่ไหนสักแห่ง ใช่ไหมครับ?"

"อาจจะ" Mr. Cog พูด

"ก็ได้ครับ" Gripe ยิ้มให้ทั้งคู่ รอยยิ้มใจดี น่าสะพรึงกลัว ว่างเปล่า "ดีใจที่ได้พบครับ ทั้งสองท่าน ขอบคุณที่—" เขาหยุด ไม่แน่ใจว่าจะขอบคุณเรื่องอะไร "—ที่ต้อนรับ"

เขาเดินออกจากห้องหลัง ผ่านร้าน ออกไปบนถนน Puddling Lane ด้วยฝีเท้าไร้จุดหมาย ไม่รีบร้อน ของคนที่ไม่มีที่ไหนจะไปเป็นพิเศษและไม่มีเหตุผลที่จะรีบ Marguerite กับ Mr. Cog ยืนอยู่ที่กรอบประตูมองเขาลับหายไปในสายฝน

นานสักครู่ไม่มีใครพูด

แล้ว Marguerite พูดด้วยเสียงสั่น: "นี่แย่กว่า นี่แย่กว่าความโศกเศร้าเยอะ"

"ใช่ครับ" Mr. Cog พูดเบาๆ

"เขาจำชื่อเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"ไม่ได้"

Marguerite หันมาหาเขา "คุณย่าสร้างมัน ท่านสร้างยางลบความเสียใจ"

Mr. Cog พยักหน้า เขาดู Marguerite คิด เศร้าสุดลึก "ท่านสร้างครับ" เขาพูด "สิบสองปีก่อน เป็นหนึ่งในสิ่งสุดท้ายที่ท่านสร้าง"

"ทำไมคะ?"

"เพราะท่านเสียใจที่ทำสิ่งที่ทำ" Mr. Cog เดินกลับไปที่โต๊ะช้าๆ หยิบยางลบขึ้นมาอีกครั้ง พลิกไปมาในมือ "ท่านให้ความแน่ใจทั้งหมดไป — ตัวตนทั้งหมด — เพื่อซ่อมอนาคตของคุณ และหลังจากนั้น เมื่อท่านจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเป็นใคร เมื่อหาทางกลับไปหาหลานสาวที่ท่านช่วยไว้ไม่ได้ ท่านสงสัยว่าตัดสินใจผิดหรือเปล่า ท่านจึงสร้างยางลบความเสียใจ ท่านคิดว่าบางทีอาจใช้มันลบความเสียใจที่เสียสละมากเกินไป"

อก Marguerite รัดแน่น "แต่ท่านไม่ได้ใช้"

"ไม่ได้"

"ทำไมคะ?"

Mr. Cog เงียบไปครู่ แล้วพูดเบามาก: "เพราะท่านตระหนักว่าการลบความเสียใจจะไม่เปลี่ยนสิ่งที่ท่านทำ มันแค่เปลี่ยนความรู้สึกเกี่ยวกับมัน และถ้าท่านไม่เสียใจที่ช่วยคุณอีกต่อไป ถ้าการเสียสละไม่มีความหมายอะไรกับท่านอีก—" เขามอง Marguerite ตาเป็นประกาย "—การเสียสละนั้นเองก็จะกลายเป็นสิ่งไร้ความหมาย ท่านจะได้ให้ทุกอย่างไปเพื่อทางเลือกที่ตัวเองไม่เข้าใจอีกต่อไป"

Marguerite นึกถึง Gripe เดินออกไปในสายฝน ไม่รู้ว่ามาทำไม ไม่รู้ว่าเคยตามหาอะไร เธอนึกถึงภรรยาเขา ที่ชื่อเขาจำไม่ได้อีกแล้ว หลุดออกจากจิตใจราวกับไม่เคยมีตัวตน

"ยางลบวางอยู่ในลิ้นชักสิบสองปี" Mr. Cog พูด "คุณย่าไม่เคยแตะมันอีก" เขาวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง "ท่านเคยบอกผมว่า ความเสียใจคือภาษีของการรักอะไรสักอย่าง คุณจ่ายมันเพราะความรักคุ้มราคา"

"แต่ Mr. Gripe—"

"Mr. Gripe จ่ายราคาโดยไม่เข้าใจว่ากำลังซื้ออะไร" Mr. Cog พูด "ยางลบเอาความเสียใจไป มันทำหน้าที่ตามที่ออกแบบไว้ แต่เขาไม่เข้าใจว่าความเสียใจเป็นสิ่งเดียวที่รักษาภรรยาให้มีชีวิตในความทรงจำ เมื่อไม่มีมัน—" เขาทำท่ามือสิ้นหวังไปทางประตู "—เธอก็หายไป"

Marguerite ทรุดลงนั่งบนพื้นห้องหลัง ขาไม่มีแรงรับน้ำหนักทันที เธอกอดเข่าแล้วจ้องยางลบบนโต๊ะ ชมพู ไร้เดียงสา น่าสะพรึงกลัว

"ฉันไม่ได้ทำการซ่อม" เธอพูด "Gripe ขโมยยางลบมา ใช้เอง ไม่มีราคาที่ฉันต้องจ่าย ใช่ไหมคะ?"

"ไม่มีครับ" Mr. Cog พูด "ไม่มีราคาสำหรับคุณ"

"แล้วทำไมฉันรู้สึกแบบนี้?"

Mr. Cog นั่งยองๆ ลงข้างเธอ ข้อต่อดังเอี๊ยดเล็กน้อย "เพราะคุณเข้าใจอะไรบางอย่างที่คุณย่าเข้าใจ" เขาพูดเบาๆ "ว่าบางราคาหลีกเลี่ยงไม่ได้ด้วยความฉลาดหรือยางลบวิเศษ ว่าความโศกเศร้าไม่ใช่ศัตรู ว่าความเจ็บปวด — ความเจ็บปวดที่ถูกชนิด ความเจ็บปวดที่มาจากการรักอะไรแล้วสูญเสียมันไป — ไม่ใช่สิ่งที่ควรลบ แต่เป็นสิ่งที่ต้องแบก"

"เขาดูโล่งมาก" Marguerite กระซิบ "ตอนที่ใช้ยางลบ ใบหน้าเปลี่ยนทั้งหมด เขาดู—" เธอกลืนน้ำลาย "—เขาดูมีความสุข"

"ใช่" Mr. Cog พูด "นั่นแหละคือความน่าสะพรึงกลัว"

ทั้งสองนั่งด้วยกันในห้องหลังมืด ท่ามกลางของแตกหักที่ซ่อมได้และของที่เป็นไปไม่ได้ที่ซ่อมไม่ได้ ข้างนอกฝนตกเบาๆ บนถนน Puddling Lane สักพัก Mr. Cog ยืนขึ้นแล้วช่วย Marguerite ลุก

"มาครับ" เขาพูด "จะชงชาให้"

"ไม่แน่ใจว่าอยากได้ชาค่ะ" Marguerite พูด

"ถึงอย่างนั้น" Mr. Cog พูด "ผมก็จะชง"

เขาล็อกประตูห้องหลัง — แม้ทั้งคู่รู้ว่าแม่กุญแจมีความหมายน้อยนิดเมื่อใครสักคนสิ้นหวังพอ — แล้วพา Marguerite ไปที่ครัวเล็กๆ หลังร้าน เขาเติมกาน้ำ ตั้งเตา แล้วหยิบแก้วบิ่นสองใบจากตู้ ความเป็นกิจวัตรของมันปลอบโยนในแบบที่ Marguerite อธิบายไม่ค่อยถูก

ขณะที่กาน้ำต้ม เธอพูด: "แล้วเขาจะเป็นยังไงคะตอนนี้? Mr. Gripe?"

Mr. Cog ตวงใบชาใส่กาด้วยความแม่นยำ "ผมไม่รู้" เขาพูด "คงมีชีวิตต่อไป ตื่นทุกเช้าโดยไม่รู้ว่าทำไมอกรู้สึกว่างเปล่า ผ่านสถานที่ที่เคยมีความหมายแล้วไม่รู้สึกอะไร เห็นคู่รักจูงมือกันแล้วสงสัยลางๆ ว่าเคยมีแบบนั้นหรือเปล่า แต่เขาจะไม่ทุกข์ทรมาน ความเสียใจหายไป และความทุกข์ก็หายไปด้วย"

"นั่นฟังไม่เหมือนการมีชีวิตเลยค่ะ" Marguerite พูด

"ไม่เหมือน" Mr. Cog พูด "ไม่เชิง"

กาน้ำเสียงหวีด Mr. Cog เทน้ำลงกา รอสามสิบวินาที — เขาเป็นคนที่เชื่อในการชงชาให้ถูกต้อง — แล้วเทใส่แก้วสองใบ เขาส่งใบหนึ่งให้ Marguerite ที่อุ้มแก้วด้วยสองมือ รู้สึกความอุ่นซึมเข้านิ้ว

"คุณย่าของคุณ" Mr. Cog พูด หลังเงียบไปนาน "ไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ ท่านทำผิดพลาด สร้างสิ่งที่ไม่ควรสร้าง เปิดร้านนานกว่าที่สมควร แต่ท่านเข้าใจสิ่งหนึ่งอย่างชัดเจน: ไม่มีทางลัดผ่านความโศกเศร้า ลบการสูญเสียไม่ได้โดยไม่ลบความรัก และใครก็ตามที่พยายามขายทางลัดนั้นให้คุณ—" เขาทำท่าไปทางห้องหลัง ที่ยางลบความเสียใจวางอยู่บนโต๊ะเหมือนคำกล่าวหาสีชมพูเล็กๆ "—กำลังขายห้องว่างเปล่าที่เคยมีของมีค่าอยู่"

Marguerite จิบชา ร้อนเกินไปและเข้มเกินไปเล็กน้อย ซึ่งหมายความว่ากำลังดีพอดี "ฉันไม่รู้ว่าจะทำต่อไปได้ไหมค่ะ" เธอพูดเบาๆ "ทำการซ่อม ดูคนจ่ายราคาที่ไม่เข้าใจ สูญเสียชิ้นส่วนของตัวเองทุกครั้งที่มีคนขอให้ซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้"

"ไม่ต้องก็ได้" Mr. Cog พูด "ร้านเป็นของคุณ คุณจะปิดก็ได้ จะเดินจากก็ได้"

"คุณย่าไม่เคยเดินจาก"

"ไม่เคย" Mr. Cog พูด "แต่คุณย่ามีเวลาสิบสองปีทำความเข้าใจกับราคา คุณมีแค่สามสัปดาห์ มันจะไม่ใช่การทอดทิ้ง Marguerite มันจะเป็นการรักษาตัวเอง"

Marguerite มองลงไปในชา เห็นใบหน้าตัวเองสะท้อนบนผิวสีดำ บิดเบี้ยวและไม่แน่นอน "ฉันไม่แน่ใจอีกแล้วค่ะ" เธอพูด "ว่ากล้าหรือขี้ขลาด ใจดีหรือเห็นแก่ตัว คุณย่ารักฉันหรือแค่รู้สึกว่ามีหน้าที่ต้องทำ ฉันสูญเสียความแน่ใจไปมากจนจำไม่ได้ว่าเมื่อก่อนแน่ใจเรื่องอะไรบ้าง"

"นั่น" Mr. Cog พูดเบาๆ "คือราคา"

ทั้งสองนั่งเงียบสักพัก ดื่มชาขณะฝนเคาะเบาๆ ที่หน้าต่างครัว Marguerite นึกถึง Gripe เดินไร้จุดหมายในลอนดอน กระเป๋าเต็มไปด้วยความว่างเปล่า หัวใจเบาสบายกว่าสิบสี่ปีที่ผ่านมา เธอนึกถึงคุณย่า นั่งในครัวนี้เอง ถือยางลบสีชมพู ตัดสินใจไม่ใช้ เพราะความเสียใจ ต่อให้เจ็บปวดแค่ไหน ก็เป็นหลักฐานว่าการเสียสละมีความหมาย

เธอนึกถึงความรัก ว่ามันทิ้งบาดแผลไว้เมื่อจากไป และบาดแผลเหล่านั้นบางครั้งเป็นหลักฐานเดียวว่าความรักนั้นเคยมีอยู่จริง

"ฉันกลัว" เธอพูด

"ผมรู้" Mr. Cog พูด

"ถ้าฉันกลายเป็นเหมือนคุณย่าล่ะคะ? ถ้าให้ตัวเองไปจนไม่เหลืออะไร?"

"ก็จะได้เลือกเหมือนที่ท่านเลือก" Mr. Cog พูด "และจะจ่ายราคาเดียวกัน แต่—" เขาวางแก้วลงแล้วมองเธอด้วยตาที่ใจดีและเศร้าและเก่าแก่มาก "—คุณไม่จำเป็นต้องเลือกแบบนั้น ไม่มีใครขอให้คุณเสียสละตัวเอง คุณย่าเลือกที่จะช่วยคุณ และเลือกที่จะจ่ายราคา นั่นเป็นการตัดสินใจของท่าน คุณมีสิทธิ์ตัดสินใจต่างออกไป"

"คุณจะทำยังไงคะ?" Marguerite ถาม "ถ้าเป็นฉัน?"

Mr. Cog ยิ้มเล็กน้อย "ผมไม่ใช่คุณ" เขาพูด "และผมไม่มีพรสวรรค์ของคุณ แต่ถ้ามี—" เขาหยุดคิด "—ผมจะจำไว้ว่าความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุณย่าไม่ใช่ตัวการเสียสละ แต่เป็นที่ท่านจำไม่ได้ว่าทำไปทำไม ความเสียใจไม่ใช่ศัตรู การลืมต่างหากที่เป็น"

Marguerite ดื่มชาจนหมดแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ข้างนอก ฝนเริ่มซา รุ่งอรุณยังอีกชั่วโมง แต่เธอรู้สึกว่ามันกำลังมาถึง เหมือนที่รู้สึกว่ารถไฟกำลังมาก่อนจะได้ยินเสียง

"ฉันควรลองไปหาเขาค่ะ" เธอพูด "Mr. Gripe ดูว่าเขาเป็นยังไง"

"เขาจะไม่เป็นอะไรดี" Mr. Cog พูด "ไม่ใช่ในแบบที่สำคัญ แต่ใช่ เราควรลอง"

ทั้งสองใส่เสื้อโค้ตแล้วล็อกร้าน เดินออกไปบนถนน Puddling Lane ที่ฝนกลายเป็นหมอกแล้วไฟถนนเรืองราวพระจันทร์เล็กๆ เดินหาอยู่ชั่วโมง ผ่านถนนที่เพิ่งเริ่มตื่น ถามคนทำงานเช้ามืดและคนเวรดึกตาปรือว่าเห็นชายผอมสูงในเสื้อโค้ตที่มีกระเป๋ามากเกินไปหรือเปล่า

ไม่มีใครเห็น

ในที่สุดทั้งสองกลับมาที่ร้าน เปียกและเหนื่อยและไม่สำเร็จ Mr. Cog ชงชาอีกรอบ Marguerite นั่งที่เคาน์เตอร์ห้องหน้าร้าน จ้องชั้นวางของแตกหัก แต่ละชิ้นรออย่างอดทนที่จะถูกซ่อม

เธอไม่รู้ว่าจะเปิดร้านวันนี้หรือเปล่า

ไม่รู้ว่าจะทำการซ่อมอีกหรือเปล่า

ไม่ค่อยรู้อะไรเลย เว้นแต่ข้อนี้: ยางลบความเสียใจทำงานสมบูรณ์แบบ ตรงตามที่ออกแบบไว้ และนั่นคือสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด

ข้างนอก ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ขึ้นเหนือลอนดอน ย้อมถนน Puddling Lane เป็นสีน้ำผึ้งอ่อน ที่ไหนสักแห่งในเมือง Aldous Gripe เดินผ่านถนนที่จำชื่อไม่ได้ หัวใจเบาสบาย ความทรงจำว่างเปล่า สงสัยลางๆ ว่าควรอยู่ที่ไหนกันแน่ และไม่รู้ว่าคำตอบ — กับเธอ ข้างเธอเสมอ — ถูกลบไปพร้อมกับความเสียใจ

และในร้านที่ปลายถนน Puddling Lane Marguerite Tinker นั่งในแสงเช้าสีเทาแล้วเข้าใจ ในที่สุด ในสิ่งที่คุณย่ารู้มาสิบสองปี:

บางสิ่ง เมื่อแตกหักแล้ว ไม่ควรซ่อม

และบางราคาสูงเกินกว่าจะจ่าย แม้ว่าการซ่อมจะสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ