บทที่ 16: ราคาของทุกสิ่ง

Mr. Cog ถาม Marguerite ว่ายางลบความเสียใจย้อนกลับได้ไหม และเธอตอบว่าไม่รู้

นั่นไม่จริงทั้งหมด

เธอรู้ เธอรู้ตั้งแต่เช้าหลังจากที่ Gripe เดินออกไปในสายฝนด้วยหัวใจเบาหวิวและความทรงจำที่ว่างเปล่า ตอนที่เธอลงไปห้องหลังแล้วเจอยางลบยังวางอยู่บนโต๊ะ สีชมพู ธรรมดา น่ากลัว เธอหยิบมันขึ้น -- ไม่ใช่เพราะอยาก แต่เพราะไม่หยิบรู้สึกเหมือนความขี้ขลาด -- แล้วถือไว้ในฝ่ามือขณะที่แสงเทาๆ อ่อนๆ ลอดหน้าต่างเข้ามา

วินาทีที่นิ้วกำรอบมัน เธอก็รู้

ความรู้มาถึงในแบบที่ความรู้บางทีก็มาถึงในร้านนี้: ไม่ใช่เป็นคำพูดหรือคำสั่ง แต่เป็นความเข้าใจลึกถึงกระดูก ชนิดเดียวกับที่คุณรู้ว่าทิศไหนคือบนแม้ในความมืด ยางลบย้อนกลับได้ ความเสียใจสามารถนำกลับคืนได้ แต่ราคา -- ราคาจะเป็นของ Marguerite และมันจะมโหฬาร

เธอวางยางลบลงอย่างระมัดระวังแล้วบอก Mr. Cog ว่าไม่รู้ ซึ่งง่ายกว่าการพูดสิ่งที่เธอสงสัย: ว่าเธอจะทำมันอยู่ดี

---

เธอใช้เวลาสามวันหา Aldous Gripe

สุดท้ายก็ไม่ยากนัก ผู้ชายที่เดินเตร่ในเมืองโดยไม่มีจุดหมายมักจะเดินตามรูปแบบบางอย่าง -- ป้ายรถเมล์ตอนฝนตก ร้านกาแฟตอนหิว ม้านั่งในสวนตอนอากาศดี Mr. Cog สอบถามอย่างรอบคอบ เพื่อนของเพื่อนที่ทำงานที่ St. Pancras เคยเห็น เจ้าของร้านกาแฟแถว King's Cross เสิร์ฟชาให้เขาสองครั้ง ผู้หญิงที่เปิดร้านขายของมือสองใน Bloomsbury บอกว่ามีผู้ชายสูงผอมสวมเสื้อโค้ตกระเป๋าเยอะมาดูหนังสืออยู่ชั่วโมงหนึ่งแล้วกลับไปโดยไม่ซื้ออะไร

Marguerite เจอเขาบ่ายวันพฤหัสบดี นั่งอยู่บนม้านั่งใน Russell Square ดูนกพิราบด้วยความสนใจอ่อนๆ ที่ว่างเปล่า

"คุณ Gripe" เธอพูด แล้วนั่งลงข้างเขาก่อนที่ความกล้าจะหดหาย

เขาเงยหน้า หรี่ตาเล็กน้อยกับแดดมีนาคมจางๆ "สวัสดีครับ" เขาพูดอย่างสุภาพ "เราเคยเจอกันเหรอครับ?"

"ค่ะ" Marguerite พูด "เราเคยเจอกัน"

"อ้อ" เขาพยักหน้า ยอมรับ "ขอโทษด้วยนะครับ จำไม่ได้ ช่วงนี้ผมจำอะไรไม่ค่อยได้เลย เราเป็นเพื่อนกันเหรอครับ?"

มีอะไรรัดแน่นในอกของ Marguerite "ไม่เชิงค่ะ" เธอพูด "แต่ฉันคิดว่าเราอาจจะเป็น ในแบบที่ต่างออกไป"

Gripe ยิ้ม รอยยิ้มใจดี น่ากลัว ว่างเปล่า "ดีครับ" เขาพูด "ผมน่าจะใช้เพื่อนได้ ดูเหมือนผมมีเวลาเหลือเฟือแต่ไม่มีอะไรจะเติม"

Marguerite ล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ตหยิบยางลบความเสียใจออกมา เธอห่อมันในกระดาษทิชชู แบบที่คุณอาจห่อของเปราะบาง แม้รู้ดีว่าสิ่งที่เปราะบางไม่ใช่ยางลบ

"ฉันต้องถามอะไรคุณ" เธอพูด "แล้วฉันต้องการให้คุณตอบตามตรง แม้จะไม่แน่ใจ"

"ได้ครับ" Gripe พูด เขามองห่อกระดาษทิชชูในมือเธอด้วยความอยากรู้แต่ไม่จำได้

"คุณรู้สึกเหมือนมีอะไรหายไปไหม?" Marguerite ถาม "ไม่ใช่อะไรที่ทำหาย แต่อะไรที่ถูกเอาไป สิ่งที่สำคัญ"

Gripe พิจารณานาน นกพิราบตัวหนึ่งกระโดดใกล้เท้าเขา จิกอะไรที่มองไม่เห็น เขาดูมันด้วยความใส่ใจแบบที่คนให้กับสิ่งต่างๆ เมื่อไม่มีเรื่องเร่งด่วนกว่าในหัว

"ครับ" เขาพูดในที่สุด "ผมเดาว่ารู้สึก แม้จะบอกไม่ได้ว่าคืออะไร" เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "มันเหมือนเดินเข้าไปในห้องแล้วลืมว่ามาทำไม เว้นแต่ว่าห้องนั้นคือชีวิตผม แล้วผมลืมว่าอยู่ในนี้ทำไม"

"ฉันคืนให้ได้" Marguerite พูด "สิ่งที่หายไป แต่ --" เธอกลืนน้ำลายยาก "แต่ฉันต้องให้คุณเข้าใจว่ามันจะเจ็บปวด มากๆ แล้วฉันไม่สามารถสัญญาว่าการได้คืนจะดีกว่าการไม่มี"

Gripe หันมามองเธอจริงๆ เป็นครั้งแรก ใบหน้าสงบ ไม่กังวล และ Marguerite คิดพร้อมกับความรู้สึกคลื่นเหียนว่านี่คือใบหน้าของคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว เพราะเสียไปหมดแล้วและจำไม่ได้ว่าเสียไป

"ผมจะรู้ไหมครับว่าอยู่ที่นี่ทำไม?" เขาถามเบาๆ "ถ้าคุณคืนให้?"

"ค่ะ" Marguerite พูด "คุณจะรู้"

"งั้นผมอยากได้คืนครับ" Gripe พูด "แม้จะเจ็บ ผมเจ็บอยู่แล้ว แค่เจ็บต่างออกไป เหมือนฟันที่ถูกถอน ความเจ็บหายไปแล้ว แต่ฟันก็หายไปด้วย แล้วลิ้นก็คอยไปแตะที่ว่างตรงที่เคยมีมัน แล้วที่ว่างนั้นร้ายกว่าความปวดเคย"

Marguerite แกะห่อยางลบ

"ได้ค่ะ" เธอพูด "แต่ฉันต้องให้คุณทำอะไรให้ฉันก่อน"

"อะไรครับ?"

"เมื่อคุณจำได้" Marguerite พูด เสียงสั่นนิดเดียว "เมื่อคุณจำได้ทุกอย่าง -- ฉันต้องให้คุณสัญญาว่าจะไม่ใช้ร้านอีก ไม่ใช่เพื่อเรื่องนี้ ไม่ใช่เพื่ออะไรทั้งนั้น ฉันต้องให้คุณสัญญาว่าจะแบกรับมัน"

Gripe มองเธอด้วยดวงตาสงบว่างเปล่า "ผมไม่รู้ว่ากำลังสัญญาอะไร" เขาพูด "แต่ถ้ามันสำคัญสำหรับคุณ ครับ ผมสัญญา"

ก็ต้องเพียงพอ

---

การย้อนกลับง่ายกว่าที่ Marguerite คิด ซึ่งเป็นเหตุผลที่เธอรู้ว่ามันจะน่ากลัว

เธอถือยางลบในมือขวาแล้ววางมือซ้ายบนไหล่ Gripe เขานั่งนิ่ง มองเธอด้วยความสับสนอย่างสุภาพ นกพิราบกระเจิงเมื่อเด็กคนหนึ่งวิ่งผ่านส่งเสียงหัวเราะจ้า ที่ไหนใกล้ๆ มีนักดนตรีข้างถนนเล่นอะไรที่อาจจะเป็นวิวาลดี อย่างแย่

Marguerite หลับตาแล้วคิดอย่างชัดเจนและตั้งใจ: คืนมันไป คืนสิ่งที่ถูกเอาไปให้เขา

ยางลบอุ่นขึ้นในมือ แล้วร้อน แล้ว ลวก แม้พอมองลงไป ไม่มีไฟ ไม่มีควัน แค่ยางลบสีชมพูเล็กๆ ที่ร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะจับไม่ไหว เธอกัดฟันแน่นแล้วจับไว้

แล้วทันใดนั้น ยางลบก็แตกเป็นฝุ่น

เกิดขึ้นทั้งหมดในคราวเดียว -- ยางสีชมพูสลายตัวในฝ่ามือเหมือนทราย เหมือนขี้เถ้า เหมือนสิ่งที่คงรูปมานานเกินไปจนคงไม่ได้อีก ฝุ่นไหลผ่านง่ามนิ้วร่วงลงพื้น ที่ถูกลมพัดกระจายไปทั่วสวน

Marguerite มองฝ่ามือเปล่า แล้วหันมองGripe

ใบหน้าเขาเปลี่ยน

มันเป็นกระจกสะท้อนของสิ่งที่เกิดในร้านเมื่อสามคืนก่อน แต่กลับด้าน ความอ่อนนุ่มรอบปากตึง คิ้วที่เรียบขมวดเข้ามา ไหล่ที่เคยผ่อนคลายงอเข้าหาตัวเหมือนเตรียมรับแรงกระแทก เขาหายใจ -- หายใจสะดุดหยาบที่ค้างอยู่กลางทาง -- แล้วดวงตาที่เคยสงบว่างเปล่าเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่เหมือนความเจ็บปวดและการจดจำและความชัดเจนที่ท่วมท้นจนทนแทบไม่ไหว

"โอ้" เขากระซิบ "โอ้ ไม่"

แล้วเขาก็เริ่มร้องไห้

---

Marguerite เคยเห็นคนร้องไห้มาก่อน เธอร้องไห้เองด้วย มากกว่าหนึ่งครั้งในหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มักจะดึกๆ ตอน Mr. Cog หลับแล้วและร้านมืดสงบ แต่เธอไม่เคยเห็นใครร้องไห้แบบที่ Aldous Gripe ร้อง

มันไม่ดัง ไม่เอิกเกริก เป็นการร้องไห้ที่มาจากที่ลึกมาก ชนิดที่ถูกล็อกเอาไว้นานจนเมื่อหลุดออกมา มันเอาทุกอย่างมาด้วย -- สิบสี่ปีของความเศร้า ความรู้สึกผิด ความรักที่ไม่มีทางไปและไม่มีใครรับ เขากดมือบนใบหน้าแล้วร้องไห้ และ Marguerite นั่งข้างเขาบนม้านั่ง ไม่แตะเขา ไม่พูด

ราคาถูกเรียกเก็บระหว่างที่เขายังร้องไห้

มันมาถึงโดยไม่มีสัญญาณ แบบที่บางทีไมเกรนมา -- ความรู้สึกทันทีที่โคลงเคลงเหมือนมีอะไรหายไป ราวกับมีใครเอื้อมเข้ามาในอกแล้วเอาสิ่งจำเป็นออกไป เธอจับขอบม้านั่งพยายามตั้งตัว แต่โลกเอียงอยู่ดี

พ่อ

เธอจำไม่ได้ว่าพ่อรักเธอหรือเปล่า

เธอรู้ว่าเขามีตัวตน รู้ชื่อ -- Richard Tinker -- และรู้ว่าเป็นพ่อ รู้ว่าอยู่ที่ Manchester ทำงานไอที เดินทางมาลอนดอนกับเธอตอนจดหมายจากทนายความมาถึง เธอรู้สิ่งเหล่านี้แบบที่รู้ข้อเท็จจริงจากหนังสือเรียน จริงแต่ห่างไกล

แต่ความอุ่น -- ความแน่ใจลึกถึงกระดูกว่าเขารักเธอ ว่าเขาจะรับสายเมื่อเธอโทร ว่าเขาคิดถึงเธอเมื่อเธอไม่อยู่ -- ทั้งหมดหายไป

เธอพยายามเอื้อมหา แบบที่คุณอาจเอื้อมหาคำที่หลุดจากหัว แต่มีแค่ที่ว่างตรงที่ควรจะมีความแน่ใจ เธอคิดถึงโทรศัพท์ที่เขาโทรทุกเย็น คิดถึงวิธีที่เขาขับรถพาเธอมา Puddling Lane โดยไม่บ่น แม้ไม่เข้าใจเรื่องร้านและพบว่ากิริยาแม่นยำของ Mr. Cog ค่อนข้างน่าตกใจ คิดถึงแซนด์วิชที่เขาทำ -- เนยเยอะเกิน ไส้ไม่พอ -- และวิธีที่เขาตรวจสองรอบเสมอว่าเธอมีกุญแจก่อนออกจากบ้าน

เธอมองหลักฐานแล้วพยายามเชื่อว่ามันหมายความอย่างที่เธอหวังว่ามันหมายความ

แต่ความเชื่อ ปรากฏว่าไม่เหมือนความแน่ใจ

ความเชื่อยากกว่า

"ผมจำได้" Gripe พูดอยู่ เสียงหนาและแตก "ผมจำเธอได้ Eleanor ชื่อ Eleanor เราเจอกันที่งานประชุม เธอเกลียดงานประชุม เธอบอกว่าเต็มไปด้วยคนที่พูดมากฟังน้อย แต่เธอยังไปเพราะ --" เขาหยุด กลืนน้ำลายยาก "เพราะผมขอ แล้วผมจำอุบัติเหตุได้ แล้วผมจำได้ว่าไม่ได้อยู่ตรงนั้น ผมจำ --" เสียงแตก "ผมจำได้ทุกอย่าง"

มือ Marguerite สั่น เธอพับมือไว้ในตักแล้วพยายามอย่างหนักที่จะโฟกัสที่ Gripe ไม่ใช่ที่ช่องว่างมหึมาที่เปิดออกในอก

"ขอโทษค่ะ" เธอพูดอย่างทุลักทุเล

Gripe เอามือลงจากหน้า ตาแดงก่ำเปียกชื้น และเมื่อเขามอง Marguerite มีอะไรในสีหน้าที่ไม่เคยมีมาก่อน -- การจดจำ ความขอบคุณ และความเศร้าลึกจนดูเหมือนมีน้ำหนัก

"อย่าเลยครับ" เขาพูดเสียงแหบ "อย่าขอโทษ คุณคืนเธอให้ผมแล้ว ไม่ใช่ ตัว เธอ ผมรู้ ผมไม่โง่ แต่ความทรงจำเกี่ยวกับเธอ ความจริง เกี่ยวกับเธอ สามวันที่ผ่านมาผมเดินทั่วเมืองรู้สึกเหมือนทำอะไรหายแต่ไม่รู้ว่าคืออะไร แล้วมันร้ายกว่าความเศร้า คุณเข้าใจไหมครับ? มันร้ายกว่าอะไรที่ผมเคยรู้สึก เพราะความเศร้าอย่างน้อยยังมีรูปร่าง นี่แค่ -- ความว่างเปล่า ห้องที่ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ หนังสือที่ไม่มีตัวอักษร"

เขาเช็ดหน้าด้วยหลังมือ ท่าทางธรรมดาและเป็นมนุษย์จนทำให้ Marguerite รู้สึกมีอะไรบิดในอก

"เธอมีตัวตนจริง" เขาพูดเบาๆ "Eleanor มีตัวตนจริง แล้วผมรักเธอ แล้วเธอตาย แล้วผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น แล้วผมจะเสียใจกับเรื่องนั้นไปจนตาย แต่ความเสียใจ --" เขาหยุด หาถ้อยคำ "ความเสียใจคือหลักฐานว่ามันสำคัญ ว่า เธอ สำคัญ เข้าใจไหมครับ?"

Marguerite พยักหน้า แม้ไม่แน่ใจว่าจะพูดออกมาได้

"ย่าของคุณ" Gripe พูด เสียงมั่นคงแล้วตอนนี้ มั่นคงกว่าที่เคยเป็นมาหลายปี "พูดถูก ท่านบอกผมว่าราคาแพงเกินไป ผมไม่เชื่อ ผมคิดว่าไม่มีราคาไหนแพงเกินไปถ้ามันหมายถึงจะได้ Eleanor คืน หรืออย่างน้อยหยุดรู้สึก --" เขาชี้ที่อกตัวเองอย่างหมดหนทาง "แต่ท่านเข้าใจบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ ท่านเข้าใจว่าความเจ็บปวดเป็นส่วนหนึ่งของความรัก เอาอย่างหนึ่งออกไม่ได้โดยไม่เอาอีกอย่างหนึ่งออกด้วย"

เขามอง Marguerite มองจริงๆ และเป็นครั้งแรกตั้งแต่เจอกัน เธอเห็นผู้ชายที่อยู่ตรงนี้ เต็มตัว เศร้าจนย่อยยับแต่ มีชีวิต ในแบบที่ไม่เคยมีตอนที่ความเศร้าถูกลบไป

"อย่าใช้ยางลบ" เขาพูด "ไม่ใช่เพื่อผม ไม่ใช่เพื่อใคร แล้วอย่า --" เขาหยุด "อย่าให้ใครใช้ยางลบบาดแผลแห่งกาลเวลาด้วย ไม่ว่าราคาจะเท่าไร ไม่ว่ามันจะสัญญาอะไร บาดแผลบางอย่างมีไว้ให้แบกรับ ไม่ใช่ลบ"

"ฉันรู้ค่ะ" Marguerite กระซิบ

"จริงเหรอครับ?" Gripe ยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มเศร้าที่รู้ "ผมหวังว่าจริง ผมหวังว่าคุณไม่ต้องเรียนรู้แบบที่ผมเรียน"

เขาลุกขึ้นช้าๆ ข้อต่อดังเอี๊ยด แล้วมองรอบสวนเหมือนเห็นเป็นครั้งแรก นกพิราบกลับมาแล้ว นักดนตรีข้างถนนยังเล่นวิวาลดี ยังแย่ โลกไม่เปลี่ยน แต่ Aldous Gripe เปลี่ยนแล้ว Marguerite เห็นได้จากวิธีที่เขายืน -- ไม่เหมือนคนไล่ตามอะไรสักอย่าง แต่เหมือนคนแบกรับอะไรสักอย่าง และการแบกรับ เธอคิด ไม่เหมือนกับการถูกบี้ให้แหลก

"ขอบคุณครับ" เขาพูดเบาๆ "ที่คืนเธอให้ผม แม้จะเจ็บ"

"เสียใจที่มันต้องเจ็บค่ะ" Marguerite พูด

"ผมไม่เสียใจครับ" Gripe พูด "ไม่อีกแล้ว"

เขาเดินข้ามสวนไป เคลื่อนตัวช้าๆ เสื้อโค้ตกระเป๋าเยอะสะบัดในสายลมเล็กน้อย Marguerite มองจนเขาหายเข้าไปในฝูงคนใกล้สถานีรถไฟใต้ดิน แล้วเธอนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งแล้วพยายามอย่างหนักที่จะไม่คิดเรื่องพ่อ ว่าพ่อรักเธอไหม แล้วจะมีชีวิตต่อไปอย่างไรโดยไม่แน่ใจ

เธอทนได้ประมาณสี่นาทีก่อนจะเริ่มร้องไห้

---

เธอร้องไห้แบบที่เด็กสิบเอ็ดขวบร้อง คือร้องเลอะเทอะ ดัง ไม่แคร์คนเดินผ่านหรือนกพิราบที่กระเจิดกระเจิงหรือนักดนตรีข้างถนนที่หยุดเล่นวิวาลดีแล้วลองอะไรที่อาจจะเป็น Leonard Cohen อย่างกรุณา เธอร้องจนคอเจ็บ ตาแสบ อกปวด และเมื่อหยุดในที่สุด ก็เป็นเพราะหายใจไม่ทัน ไม่ใช่เพราะรู้สึกดีขึ้น

เธอไม่ได้รู้สึกดีขึ้น

เธอรู้สึกกลวงโบ๋ หวาดกลัว ไม่แน่ใจในทุกสิ่งอย่างย่อยยับ ยกเว้นสิ่งนี้: เธอคืนความเศร้าให้ Aldous Gripe แล้ว และราคาคือความแน่ใจว่าพ่อรัก และเธอไม่รู้ว่านั่นเป็นการแลกที่ยุติธรรมหรือเปล่า

เธอไม่รู้ว่ามีอะไรยุติธรรมอีกแล้ว

สักพัก -- เธอไม่รู้ว่านานแค่ไหน -- เธอรู้สึกว่ามีคนมานั่งลงข้างเธอบนม้านั่ง เธอเงยหน้า คิดว่าเป็น Mr. Cog แต่ไม่ใช่

เป็น Pip

"Mr. Cog โทรหาแม่ฉัน" Pip พูดตามข้อเท็จจริง "บอกว่าเธอไป Russell Square แล้วอาจต้องการเพื่อน เพราะงั้น" เธอยักไหล่ "ฉันมาแล้ว"

Marguerite พยายามพูดแต่ไม่ออก

Pip ล้วงเป้หยิบกระดาษทิชชูออกมาห่อหนึ่ง ยับนิดหน่อย ยื่นให้ Marguerite "ดูแย่มากเลย" เธอพูด "ไม่ได้ว่านะ"

"ไม่เป็นไร" Marguerite พูดอย่างทุลักทุเล แล้วสั่งน้ำมูก ซึ่งเป็นกระบวนการที่ไร้ศักดิ์ศรีมากแต่ช่วยให้หายใจได้ดีขึ้นเล็กน้อย

ทั้งสองนั่งเงียบชั่วครู่ แล้ว Pip พูดเบาๆ: "ครั้งนี้จ่ายอะไรไป?"

Marguerite พับทิชชูในตัก ระมัดระวังมาก ให้เล็กลงเรื่อยๆ "พ่อ" เธอพูด "ฉันจำไม่ได้ว่าพ่อรักฉันหรือเปล่า"

Pip นิ่งสนิท "หมายความว่าไง จำไม่ได้?"

"หมายความว่าฉันรู้ว่าเขาเป็นพ่อ รู้ชื่อ รู้ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเขา แต่ฉันไม่สามารถ --" เสียง Marguerite แตก "รู้สึกมันไม่ได้อีกแล้ว ความแน่ใจ ความรู้ ฉันต้องมองหลักฐานแล้วเลือกที่จะเชื่อ แล้วความเชื่อไม่เหมือนความรู้ Pip ไม่เหมือน"

Pip เงียบนาน แล้วพูดด้วยเสียงที่ดุดันน่าประหลาดใจ: "พ่อเธอรักเธอ"

"เธอไม่รู้เรื่องนั้น"

"รู้จริงๆ ด้วย" Pip พูด "เพราะตอน Mr. Cog โทรหาแม่ฉัน พ่อเธออยู่ตรงนั้น มาถามว่าเราได้ข่าวเธอไหม พ่อโทรหา Mr. Cog ทุกสามชั่วโมงเพื่อให้แน่ใจว่าเธอโอเค พ่ออยากมาลอนดอนเอง แต่ Mr. Cog เกลี้ยกล่อมให้รอ บอกว่าเธอต้องการพื้นที่ พ่อไม่อยากรอ พ่ออยากขึ้นรถไฟตรงนั้นเลย" เธอมอง Marguerite พร้อมยกคิ้วที่แสดงออกเก่งสุดขีด "ฟังดูเหมือนคนที่ไม่รักเธอเหรอ?"

Marguerite พยายามจับถ้อยคำไว้ ปล่อยให้มันตกตะกอนลงที่ไหนสักแห่งที่มั่นคง แต่มันลื่นหลุดเหมือนน้ำผ่านมือที่ประกอบเป็นถ้วย "ฉันอยากเชื่อเธอ" เธอกระซิบ "แต่ไม่รู้ว่าทำได้"

"งั้นก็ไม่ต้องเชื่อฉัน" Pip พูด "เชื่อหลักฐาน เชื่อการโทรศัพท์กับแซนด์วิชกับวิธีที่พ่อขับรถพาเธอมาลอนดอนแม้ไม่เข้าใจอะไรเลย เชื่อข้อเท็จจริง" เธอหยุด "นั่นแหละที่ข้อเท็จจริงมีไว้ทำ ตอนที่เธอไว้ใจความรู้สึกไม่ได้ ไว้ใจสิ่งที่จริงไม่ว่าเธอจะรู้สึกมันหรือไม่"

มันเป็น Marguerite คิด สิ่งที่สมเหตุสมผลที่สุดที่ใครพูดกับเธอในหลายสัปดาห์

"มันยาก" เธอพูด

"ก็คงยาก" Pip เห็นด้วย "แต่ยากไม่เหมือนเป็นไปไม่ได้ เธอซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้มาเดือนหนึ่งแล้ว ฉันเดาว่าเธอรับมือกับเรื่องยากได้"

Marguerite มองเพื่อนรัก -- เพื่อนจริงๆ ไม่สมบูรณ์แบบ ไม่ได้ถูกติดกาว -- แล้วรู้สึกบางสิ่งขยับเล็กน้อยในอก ไม่ใช่ความแน่ใจ ยัง แต่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของมัน ความเป็นไปได้

"ขอบใจนะ" เธอพูด

"ไม่เป็นไร" Pip พูด "แม้ว่าพูดให้ชัดนะ ฉันว่าเธอบ้า คืนความเศร้าให้คนนั้น สูญเสียความแน่ใจเรื่องพ่อ ทุกอย่างเลย" เธอหยุด "แต่ฉันก็คิดว่าเธอทำถูก ซึ่งนั่นคงเป็นเหตุผลที่เธอบ้า สิ่งที่ถูกมักจะบ้าเสมอ"

ทั้งสองนั่งด้วยกันบนม้านั่งขณะที่แสงบ่ายเฉียดผ่าน Russell Square และนกพิราบกลับมา ระมัดระวังและมีความหวัง เพื่อสำรวจว่ามีใครมีอาหารไหม ไม่มี นกพิราบจากไป ผิดหวัง และ Marguerite สั่งน้ำมูกอีกครั้งแล้วพยายามจินตนาการอนาคตที่เธอเชื่อได้ว่าพ่อรักเธอโดยไม่ต้องรู้สึกแน่ใจ

เป็นอนาคตที่แปลก ไม่แน่นอน น่ากลัว แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ได้เลวร้ายทั้งหมด

"ไปเถอะ" Pip พูดในที่สุด ลุกขึ้นยื่นมือให้ Marguerite "Mr. Cog บอกจะชงชาตอนเธอกลับ แล้วไม่รู้เรื่องเธอ แต่ฉันอยากกินบิสกิตจะตาย"

Marguerite จับมือเธอแล้วปล่อยให้ดึงขึ้นยืน

ทั้งสองเดินกลับ Puddling Lane ด้วยกัน ผ่านถนนที่เริ่มเต็มไปด้วยคนเลิกงาน ผ่านร้านที่ปิดตอนท้ายวันและร้านกาแฟที่เปิดกะเย็น เมืองเคลื่อนรอบตัว ใหญ่โตและไม่แยแส และ Marguerite คิดถึง Aldous Gripe ที่แบกรับความเศร้าเหมือนสิ่งมีชีวิต และย่าที่ให้ความแน่ใจไปเพื่อให้ Marguerite มีชีวิต และยางลบความเสียใจที่แตกเป็นฝุ่นในฝ่ามือ

เธอคิดถึงราคากับการซ่อมกับความแตกต่างระหว่างการทำให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งใช้ได้กับการทำให้มันถูกต้อง

เมื่อถึงร้าน Mr. Cog รอที่เคาน์เตอร์ เขาเหลือบมอง Marguerite ครั้งเดียวแล้วพูดเบามาก: "อ้อ"

"ฉันทำแล้ว" Marguerite พูด

"ผมรู้ครับ" Mr. Cog พูด

"มันได้ผล"

"ผมคิดว่าคงอย่างนั้น"

"แล้วราคา --" เสียงเธอแตก ไม่สามารถพูดจบ

Mr. Cog เดินอ้อมเคาน์เตอร์แล้วทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน: เขาวางมือเล็กแม่นยำข้างหนึ่งบนไหล่เธอแล้วทิ้งไว้ตรงนั้น อุ่น มั่นคง จริง

"ผมรู้ครับ" เขาพูดอีกครั้ง

แล้วเขาก็ชงชา เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำเมื่อโลกเอียงแล้วทุกอย่างเจ็บปวดแล้วไม่มีถ้อยคำใดเพียงพอสำหรับสถานการณ์ เขาชงชา วางบิสกิต (ไดเจสทีฟ ค่อนข้างเก่า) แล้วนั่งกับ Marguerite และ Pip ที่เคาน์เตอร์ขณะที่แสงจางลงที่ Puddling Lane และร้านจมเข้าสู่ความเงียบยามเย็น

สักพัก Marguerite พูด: "Mr. Cog คะ?"

"ครับ?"

"ช่วยบอกอะไรที่เป็นจริงเกี่ยวกับพ่อได้ไหมคะ?"

Mr. Cog วางถ้วยลงแล้วมองเธอด้วยสายตาที่นิ่งระมัดระวัง "พ่อของเธอ" เขาพูด "โทรทุกเย็นตอนหนึ่งทุ่มตรง ไม่เคยพลาดสักครั้งในสี่สัปดาห์ เขาถามว่าเธอเป็นอย่างไร ถามว่ากินข้าวเป็นเรื่องเป็นราวไหม ถามว่าต้องการอะไรไหม แล้วเมื่อผมบอกว่าเธอรับมือได้ เขาจะพูดเหมือนเดิมทุกครั้ง: 'บอกลูกว่าพ่อภูมิใจ' ทุกเย็น ไม่เคยพลาด"

มือ Marguerite กำถ้วยแน่นขึ้น

"เขารักเธอครับ" Mr. Cog พูดเรียบๆ "ผมคืนความแน่ใจนั้นให้เธอไม่ได้ แต่ผมให้หลักฐานได้ แล้วหลักฐาน Marguerite ท่วมท้น"

เธอพยักหน้า ไม่ไว้ใจตัวเองที่จะพูด

Pip ที่เงียบนานผิดปกติ พูด: "ย่าเธอให้ทุกอย่างเพื่อช่วยเธอ พ่อเธอโทรทุกคืนเพื่อให้แน่ใจว่าเธอโอเค แล้วเธอเพิ่งคืนความเศร้าให้คนแปลกหน้าเพราะเก็บมันจากเขาร้ายกว่าปล่อยให้เขาทุกข์ ถ้านั่นไม่ใช่ความรัก --" เธอยักไหล่ "ฉันก็ไม่รู้ว่าอะไรเป็น"

ทั้งสามนั่งในความมืดที่ค่อยๆ ก่อตัว ดื่มชาที่เข้มไปนิดกินบิสกิตที่เก่าไปหน่อย ข้างนอกฝนเริ่มตกเบาๆ ที่ Puddling Lane Marguerite ฟังแล้วคิดถึงศรัทธาและหลักฐานและความแตกต่างระหว่างการรู้บางสิ่งกับการเลือกที่จะเชื่อ

เธอยังรู้สึกไม่แน่ใจว่าพ่อรักเธอ

แต่เธอมองข้อเท็จจริงได้ -- การโทรศัพท์ การมาเยี่ยม คำให้การที่มั่นคงของ Mr. Cog ความเชื่อมั่นอันดุเดือดของ Pip -- แล้วเลือกที่จะเชื่อว่ามันหมายความอย่างที่เธอหวังว่ามันหมายความ

มันไม่เหมือนความแน่ใจ

แต่บางที Marguerite คิด มันเพียงพอ