บทที่ 3: เครื่องขยายคำขอโทษ

ผู้ชายที่เดินเข้ามาบ่ายวันอังคารแบกคำขอโทษเหมือนก้อนหินในกระเป๋า Marguerite บอกได้ เธอเริ่มจำได้แล้วว่าน้ำหนักที่คนแบกมีหน้าตาเป็นอย่างไร ท่าที่พวกเขายืนเอียงเล็กน้อยใต้ภาระของสิ่งที่ไม่มีตัวตน

เขาอายุราวหกสิบ ท่านั่งระมัดระวังแบบคนที่ใช้ชีวิตการทำงานนั่งเก้าอี้ที่ไม่สบาย เสื้อโค้ตสีน้ำตาลประเภทที่พยายามจะเป็นสีเบจแต่ยอมแพ้กลางทาง

"ที่นี่ใช่ไหมครับ" เขาพูด

Mr. Cog เงยหน้าจากสมุดบัญชี "ที่นี่เป็นสถานที่แห่งหนึ่ง จะเป็นสถานที่ของคุณหรือเปล่า ต้องดูกันครับ"

ผู้ชายคนนั้นก้าวเข้ามาแล้วถอดหมวก Marguerite สังเกตว่าเขาถือหมวกด้วยสองมือ แบบที่ถือของที่อาจต้องใช้กันตัวเอง

"ผมทำเรื่องไว้" เขาพูด "เมื่อยี่สิบปีก่อน ผมพูดหยาบคายกับเจ้าของร้าน หยาบคายมาก ผมคิดถึงมันทุกวัน"

Marguerite รอ Mr. Cog พลิกหน้าสมุดบัญชีโดยไม่มอง

"ผมพยายามหาเธอ" ผู้ชายพูดต่อ "Mrs. Patel เธอเปิดร้านหนังสือพิมพ์บน Devons Road ใจดีกับทุกคน ปล่อยให้เด็กแถวนั้นอ่านนิตยสารถ้าสัญญาว่าจะไม่ทำสันยับ ให้เชื่อเวลาคนเงินขาดมือ แล้วผม—" เขาหยุด ข้อนิ้วขาวซีดบนปีกหมวก "ผมเจอวันแย่มาก ฤดูตรวจบัญชี หัวหน้าตะคอกผมเป็นชั่วโมง ผมไปซื้อบุหรี่ แล้วเธอถามว่าเป็นยังไงบ้าง ผมก็ปะทุใส่ บอกให้อย่ายุ่ง บอกว่าเธอพูดมาก เธอแค่ใจดี แล้วผม—"

เขานั่งลงบนเก้าอี้ม้าเล็กข้างเคาน์เตอร์โดยไม่ได้รับเชิญ เก้าอี้ม้าเอี๊ยดอด ทุกอย่างในร้านส่งเสียงเล็กๆ ตอนที่ไม่ทันตั้งตัว

"ผมกลับไปขอโทษวันรุ่งขึ้น ร้านปิด พอสิ้นสัปดาห์ก็มีป้ายให้เช่าในหน้าต่าง ผมถามคนรอบข้าง มีคนบอกว่าเธอย้ายไป Leeds อยู่ใกล้ลูกสาว ผมพยายามหา สอบถามทางโทรศัพท์ โซเชียลมีเดีย จ้างบริการค้นหาคนด้วย ไม่เจอ หรือจะว่าเจอก็ได้ Mrs. Patel ใน Leeds สิบเจ็ดคน ไม่ใช่สักคน"

เขามอง Marguerite ด้วยสีหน้าของคนที่แบกของหนักมานานจนลืมไปแล้วว่ายืนตัวตรงเป็นยังไง

"ซ่อมได้ไหมครับ"

Mr. Cog ปิดสมุดบัญชี ลุกขึ้น เดินไปที่ชั้นด้านหลังร้าน ที่เก็บของซ่อมที่เป็นไปไม่ได้ แต่ละชิ้นติดป้ายด้วยลายมือเรียบร้อยของย่า กลับมาพร้อมของเล็กๆ ห่อกระดาษน้ำตาล

"เครื่องขยายคำขอโทษ" เขาพูด

เขาแกะห่อ ข้างในเป็นแตรทองเหลือง ไม่ใหญ่กว่าฝ่ามือ Marguerite ขัดจนเป็นประกายนวล ดูเหมือนของที่อาจซื้อได้ในตลาดของเก่า ประเภทที่คนเคยใช้เรียกเข้าห้องรับแขกก่อนจะมีโทรศัพท์ ป้ายผูกด้วยเชือกน้ำตาลเขียนว่า:

เครื่องขยายคำขอโทษ
สำหรับความเสียใจที่จริงใจเท่านั้น
พูดให้ชัด หมายความตามที่พูด
ผู้รับจะได้ยินและรู้สึกถึงน้ำหนักเต็มของคำขอโทษ ไม่ว่าอยู่ที่ไหน
ใช้ได้ครั้งเดียว

"เท่าไหร่ครับ" ผู้ชายถาม

"ไม่คิดเงินครับ" Mr. Cog ตอบ "ร้านไม่หากำไรจากคำขอโทษ"

Marguerite มอง Mr. Cog เขาพยักหน้าให้ นี่เป็นงานซ่อมของเธอ

เธอหยิบเครื่องขยายคำขอโทษ มันอุ่น อุ่นแบบทองเหลืองที่โดนแดด เธอยื่นให้ผู้ชาย ซึ่งเธอนึกได้ว่ายังไม่รู้ชื่อ

"ชื่ออะไรคะ" เธอถาม

"Gerald ครับ" เขาตอบ "Gerald Finch"

"ได้ค่ะ Mr. Finch คุณพูดคำขอโทษเข้าไปในแตร Mrs. Patel จะได้ยิน ไม่ใช่ได้ยินด้วยหู แต่ด้วย—" เธอหันไปหา Mr. Cog

"ด้วยส่วนที่รู้ว่าใครพูดจริงครับ" Mr. Cog พูด "ส่วนที่รู้ความต่างระหว่างคำขอโทษกับข้อแก้ตัว"

Gerald รับแตร มือสั่นเล็กน้อย ยกขึ้นแนบริมฝีปาก แล้วหยุด

"ถ้าเธอไม่ให้อภัยล่ะครับ"

"ก็ไม่ให้อภัย" Mr. Cog ตอบ "แตรส่งคำขอโทษ ไม่ได้บังคับให้อภัย สิทธิ์นั้นเป็นของเธอ จะให้หรือจะไม่ให้"

Gerald พยักหน้า สูดลมหายใจ ยกแตรขึ้นแล้วพูด

"Mrs. Patel ครับ เมื่อยี่สิบปีก่อน ผมพูดหยาบคายกับคุณ คุณถามว่าผมเป็นยังไง ผมบอกให้อย่ายุ่ง บอกว่าคุณพูดมาก คุณใจดี แต่ผมใจร้าย ผมคิดถึงมันทุกวันตั้งแต่วันนั้น ผมขอโทษ ผมขอโทษจริงๆ ครับ"

แตรอุ่นขึ้นในมือเขา ชั่วขณะหนึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วความอุ่นก็แผ่ขึ้นตามแขนเข้าไปในอก ใบหน้า Gerald นิ่งสนิท

"เธอได้ยินแล้ว" เขากระซิบ

Marguerite รู้สึกอะไรบางอย่างเปลี่ยนในอากาศ เหมือนแรงดันเปลี่ยนก่อนฝน แตรเย็นลงในมือ Gerald และหมองลงเล็กน้อย จากทองเป็นเทา

โทรศัพท์ Gerald ดัง

เขาหยิบออกจากกระเป๋า จ้องหน้าจอ แล้วรับสาย

"ฮัลโหลครับ"

ใบหน้าเขายับยู่ยี่

"ใช่ครับ" เขาพูด "ใช่ ผม Gerald Finch ครับ ผม — ใช่ ใช่ จำได้ครับ Mrs. Patel เหรอครับ จริงเหรอ—"

เขาร้องไห้แล้ว น้ำตาเงียบไหลลงรอยเหี่ยวข้างจมูก

"ไม่ คุณไม่ต้อง — ผมแค่อยากให้คุณรู้ — Mrs. Patel ได้โปรด คุณไม่ต้องพูด—"

เขาฟัง พยักหน้า แม้เธอมองไม่เห็น พูด "ขอบคุณ" เจ็ดครั้งติดกัน

พอวางสาย มือเขาสั่น

"เธอให้อภัยผม" เขาพูด "เธอบอกว่าลืมเรื่องนั้นไปแล้ว บอกว่าใครๆ ก็มีวันแย่ เธอบอก—" เขาหยุด "เธอบอกว่าให้อภัยผม ทุกเรื่อง เธอพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกเรื่อง"

เขามองแตรในมือเหมือนลืมไปว่ามันอยู่ตรงนั้น วางมันเบาๆ บนเคาน์เตอร์

"ขอบคุณครับ" เขาพูด

เขาสวมหมวก เดินออกไป ประตูส่งเสียงกระดิ่งทองเหลือง แล้วเขาก็ไป

Marguerite หยิบแตรที่หมองแล้ว มันเย็นและเบากว่าเดิม เหมือนมีอะไรข้างในถูกใช้หมด

Mr. Cog รับไปจากเธอแล้วห่อกระดาษน้ำตาล วางบนชั้นอีกอัน ชั้นสำหรับของที่ใช้แล้ว

"เรื่องนี้ไปได้ดีนะคะ" Marguerite พูด

Mr. Cog ไม่ตอบ เขาเปิดสมุดบัญชี เขียนอะไรบางอย่าง Marguerite พยายามอ่านแต่เขาเอียงหน้ากระดาษหนี เบาๆ แบบที่ปิดประตูไม่ให้มีเสียง

เย็นวันนั้น พ่อทำข้าวกินแล้วถามเรื่องวันนี้ เธอเล่าเรื่องผู้ชาย คำขอโทษ และโทรศัพท์ที่โทรมา พ่อยิ้ม

"ดีนะ" พ่อพูด "ช่วยให้คนรู้สึกดีขึ้น"

Marguerite เห็นด้วย ก็ดี

เธอเข้านอนด้วยความรู้สึกอิ่มเอมเล็กๆ อุ่นๆ ของการทำอะไรดี หลับง่าย

เช้าวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์ Gerald ดังตอนเจ็ดโมงสี่สิบห้า เป็น Mrs. Patel

"ฉันนึกเรื่องการให้อภัยอยู่น่ะค่ะ" เธอพูด "ฉันโทรหาอดีตสามี บอกเขาว่าให้อภัยเรื่องที่นอกใจ ให้อภัยเรื่องโกหก เขางงมาก เราหย่ากันสิบสองปีแล้ว ไม่ได้คุยกันเก้าปี แต่ฉันต้องบอกเขา ฉันให้อภัยค่ะ"

Gerald ยังอยู่ในชุดนอน บอกว่าดีใจด้วย

Mrs. Patel โทรมาอีกตอนเก้าครึ่ง

"ฉันเขียนจดหมายถึงคนที่งัดร้านปี 2008 ขอที่อยู่จากตำรวจ บอกเขาว่าให้อภัย เขาขนของไปเกือบสามพันปอนด์ ฉันต้องปิดร้านสองอาทิตย์เพื่อเปลี่ยนกระจกที่แตก แต่ฉันให้อภัย ฉันต้องให้เขารู้"

Gerald บอกว่าใจกว้างมาก

ตอนสิบเอ็ดโมง เธอโทรมาบอกว่าให้อภัยลูกสาวที่ย้ายไป Leeds ทิ้งเธอไว้คนเดียวใน London ตอนบ่ายโมง โทรมาบอกว่าให้อภัยเทศบาลที่ขึ้นค่าภาษีธุรกิจ ตอนบ่ายสาม โทรมาบอกว่าให้อภัยคนที่ปาดหน้ารถเธอในปี 1987

พอวันพฤหัสบดี Gerald เลิกรับโทรศัพท์ พอวันศุกร์ เขาปรากฏตัวที่ร้านอีกครั้ง หน้าตาเหมือนไม่ได้นอน

"เธอหยุดไม่ได้" เขาพูด "เธอให้อภัยทุกคน บุรุษไปรษณีย์ที่ส่งพัสดุผิดบ้าน ผู้หญิงที่ธนาคารที่พูดไม่ดี หมาข้างบ้านที่เห่า เธอโทรมาตีสองบอกว่าให้อภัยจักรวาลที่ทำให้เท้าเธอเจ็บ"

Marguerite รู้สึกอะไรเย็นๆ ตกลงไปในท้อง

"เธอให้อภัยเรื่องที่ไม่ต้องให้อภัย" Gerald พูด "เมื่อวานมีคนมาเคาะประตูเสนอขายแพ็กเกจโทรศัพท์ เธอเชิญเข้าบ้านแล้วบอกว่าให้อภัยที่รบกวนมื้อเย็น เขางงมาก เดินออกไปโดยไม่ได้ขายอะไร เธอตะโกนตามว่าให้อภัยเรื่องนั้นด้วย"

เขานั่งบนเก้าอี้ม้า เอามือกุมหัว

"ลูกสาวเธอโทรหาผม เป็นห่วง บอกว่าแม่ให้อภัยเรื่องที่เกิดเมื่อสามสิบปีก่อน เรื่องทำน้ำผลไม้หกบนพรม เรื่องสอบภูมิศาสตร์ได้คะแนนไม่ดี เรื่องเกิดช้าไปสามอาทิตย์ หยุดไม่ได้ มันเหมือน—" เขาเงยหน้ามอง Marguerite "เหมือนเธอกำลังละลาย ขอบเขตทั้งหมด วิจารณญาณทั้งหมด เธอให้อภัยทุกคนทุกเรื่อง แล้วตอนนี้แยกไม่ออกแล้วว่าใครสมควรได้รับการให้อภัยกับใครมาขายแพ็กเกจโทรศัพท์"

Mr. Cog ปรากฏจากห้องหลัง เขาเดินเงียบมากสำหรับคนที่ดูเหมือนประกอบขึ้นจากอะไหล่ทองเหลืองและเครื่องมือช่างนาฬิกา

"เครื่องขยายคำขอโทษทำงานได้ดีมากครับ" เขาพูด "มันส่งน้ำหนักเต็มของคำขอโทษ น้ำหนักอารมณ์เต็มๆ Mrs. Patel รับรู้ความเสียใจยี่สิบปีของคุณในชั่วขณะเดียว ความโล่งใจลึกซึ้งมากจนเปิดประตูบานหนึ่งในตัวเธอที่ตอนนี้ปิดไม่ลง"

"ซ่อมได้ไหมครับ" Gerald พูด

"เราไม่ยกเลิกการซ่อมครับ" Mr. Cog ตอบ "ร้านซ่อมสิ่งที่พัง ไม่ทำให้สิ่งที่ซ่อมแล้วพังกลับ"

Gerald ลุกขึ้น มอง Marguerite ด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่ถึงกับโกรธและไม่ถึงกับสิ้นหวัง

"ผมแค่อยากขอโทษ" เขาพูด "ผมแค่อยากให้เธอรู้ว่าผมเสียใจ"

"เธอรู้ครับ" Mr. Cog ตอบ "เธอยังรู้สึกอยู่ ทุกครั้งที่เธอให้อภัยใครสักคน เธอกำลังรับรู้ความโล่งใจจากการให้อภัยคุณอีกครั้ง แตรทำงานได้สมบูรณ์แบบ"

Gerald เดินออกไป ไม่ได้พูดขอบคุณ ไม่ได้สวมหมวก เดินออกไปในบ่ายสีเทาของ London เลี้ยวซ้ายไปทางสถานี Monument และ Marguerite มองเขาจนลับตา

คืนนั้นเธอนั่งที่โต๊ะเล็กในห้องเหนือร้าน พยายามนึกว่าสีโปรดคืออะไร คิดว่าน่าจะเป็นสีฟ้า หรืออาจจะเขียว จำได้ว่าชอบสีฟ้า แน่ๆ สีฟ้าของกาน้ำชาย่า แม้ไม่เคยเจอย่าแล้วจะจำกาน้ำชาได้ยังไง

สีเขียวก็สวย สีเขียวของใบไม้อ่อน หรือว่าเป็นเรื่องที่คนชอบพูดว่าชอบเพราะฟังดูดี

เธอนั่งนิ่งๆ พยายามรู้สึกแน่ใจ ทำไม่ได้

Mr. Cog เอาชามา วางบนโต๊ะไม่พูดอะไร ชาอยู่ในถ้วยสีฟ้า หรืออาจจะเทา Marguerite มองแล้วตัดสินใจไม่ได้

"การซ่อมครั้งที่สองยากกว่าครั้งแรกเสมอ" Mr. Cog พูด "ครั้งแรกเล็กพอจะเพิกเฉย ครั้งที่สองเล็กพอจะสังเกต"

"คุณเขียนอะไรในสมุดบัญชีคะ" Marguerite ถาม

Mr. Cog มองเธอนานสักครู่ แล้วพูด "สิ่งที่เขียนทุกครั้ง การซ่อม ผลลัพธ์ ราคา"

"ราคาคืออะไรคะ"

"หนูรู้ว่าคืออะไร"

Marguerite มองถ้วยสีฟ้าอมเขียว เธอรู้ เธอรู้

Mr. Cog เดินออกไป Marguerite ดื่มชา ร้อนเกินไปจนลวกลิ้นนิดหน่อย ความเจ็บแหลมและฉับพลัน เธอรู้สึกขอบคุณมัน เพราะอย่างน้อยเธอแน่ใจว่ามันเจ็บ

ใน Leeds Mrs. Patel ให้อภัยคนที่ประดิษฐ์วันจันทร์ เธอแน่ใจว่าเขาสมควรได้รับ เธอแน่ใจว่าทุกคนสมควรได้รับ เธอให้อภัยแล้วให้อภัยแล้วให้อภัย ความโล่งใจมหาศาลจนเธอคิดว่าอาจลอยหายไปเลย เบาหวิวและใจกว้างและไม่มีทางปฏิเสธใครได้อีกต่อไป

โทรศัพท์ Gerald ดังตอนเที่ยงคืน เขาไม่รับ

แตรที่หมองแล้วนั่งอยู่บนชั้นในร้าน ห่อกระดาษน้ำตาล ป้ายลายมือ Mr. Cog เขียนว่า: ใช้แล้ว ห้ามขายต่อ

ข้างนอก ฝนเย็นเริ่มตก Marguerite มองมันไหลลงกระจกหน้าต่างเป็นลายที่ทำนายไม่ได้ เธอคิดเรื่องความแน่ใจ เรื่องคำขอโทษ เรื่องความต่างระหว่างการซ่อมบางอย่างกับการทำให้มันถูกต้อง

เธอไม่แน่ใจว่าต่างกันอย่างไร

นั่น เธอคิด น่าจะเป็นประเด็น