บทที่ 4: เทอร์โมมิเตอร์ความกล้า

เด็กผู้ชายเดินเข้ามาวันอังคาร ซึ่งเหมาะสมดี ไม่เคยมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นในวันอังคาร แต่ก็นั่นแหละ

เขาอายุสิบสองหรือสิบสาม ชุดนักเรียนดูแพงแต่ท่าทางดูเหมือนยอมแพ้ Marguerite อยู่หลังเคาน์เตอร์จัดป้ายอยู่ตอนกระดิ่งดัง เธอเงยหน้า เด็กผู้ชายยืนอยู่ที่ประตูราวกับธรณีประตูต้องใช้ความกล้ามากกว่าที่เขามี

"เปิดอยู่ไหมครับ" เขาพูด

Mr. Cog ปรากฏจากห้องหลังพร้อมถ้วยชา และสีหน้าของคนที่คาดว่าลูกค้าคนนี้จะมาตรงเวลานี้พอดี

"เปิดครับ" เขาพูด "เข้ามาเลย Mr. Dredge"

เด็กผู้ชายเดินเข้ามา ไม่ได้ถามว่า Mr. Cog รู้ชื่อได้ยังไง คนมักไม่ถาม

"แม่ผมบอกว่าที่นี่ซ่อมของได้" เด็กพูด เสียงระมัดระวัง "ของที่พัง"

"อะไรพังล่ะจ๊ะ" Marguerite ถาม

เด็กผู้ชายมองรองเท้าตัวเอง รองเท้าดี ขัดใหม่ "ผมครับ" เขาตอบ

Mr. Cog วางถ้วยชา Marguerite รอ เด็กผู้ชายสูดลมหายใจ

"ผมทำความกล้าหาย" เขาพูด

มันออกมาเบาๆ แบบที่ความจริงออกมา เขาอยู่ที่โรงเรียน มีเด็กคนหนึ่ง — ตัวเล็กกว่า Tom เงียบกว่า Tom ประเภทที่ดึงดูดคนแกล้งเหมือนต้นไม้บางชนิดดึงดูดฟ้าผ่า คนแกล้งเป็นเด็ก Year Nine ชื่อ Marcus Ghent ที่มีความโหดร้ายเฉพาะตัวของคนที่เคยถูกทำร้ายและตัดสินใจกระจายความเจ็บออกไป

Tom ยืนดู เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้ลุกขึ้นมา ไม่ได้แม้แต่สบตาเพื่อนตอน Marcus เทของในกระเป๋าลงพื้นทางเดินแล้วเรียกชื่อที่ทำให้เด็ก Year Seven หัวเราะกระอักกระอ่วนแล้วหันหน้าหนี

"ผมไม่ได้ทำอะไรเลย" Tom พูด "ผมแค่ยืนอยู่เฉยๆ"

Marguerite เข้าใจความผิดที่นั่งอยู่ในอกเหมือนก้อนหิน

"แล้วตอนนี้ล่ะ" เธอถาม

"ตอนนี้ผมทำไม่ได้" Tom พูด "ผมพยายาม อ้าปากจะพูดอะไรแต่ไม่มีเสียงออกมา เห็น Marcus ก็เดินหนี พ่อจะคุยด้วยก็บอกว่ามีการบ้าน ผมแค่... ทำไม่ได้ ผมทำมันหาย"

Mr. Cog พยักหน้า เดินไปที่ชั้นริมผนังด้านไกลแล้วกลับมาพร้อมหลอดแก้วยาวเท่ากล่องดินสอ ข้างในเป็นของเหลวสีทองที่เคลื่อนตัวเหมือนน้ำผึ้งแต่จับแสงเหมือนสิ่งมีชีวิต หลอดมีขีดวัดแกะสลักด้านข้าง จากศูนย์ถึงสิบ ฝาทองเหลืองเล็กๆ ที่ปลายทั้งสอง

ป้ายลายมือย่าเขียนว่า: เทอร์โมมิเตอร์ความกล้า วัดและถ่ายโอนความกล้าข้ามแกนเวลา ถือด้วยความระมัดระวัง

"มันทำอะไรครับ" Tom ถาม

"วัดความกล้า" Mr. Cog ตอบ "ว่าตอนไหนมีเท่าไหร่ แล้วมันย้ายความกล้าจากช่วงหนึ่งในชีวิตไปอีกช่วงได้ ยืมความกล้าจากอนาคตมาใช้วันนี้ได้"

Tom จ้องหลอด ของเหลวเรืองแสงเบาๆ

"ผมกล้าได้ตอนนี้เลยเหรอครับ" เขาถาม

"ได้" Mr. Cog ตอบ "แต่ความกล้าต้องมาจากที่ไหนสักที่ เวลาไม่ได้ให้ มันแค่ย้ายของไปมา"

Tom ไม่ได้ถามว่าหมายความว่าอะไร Marguerite คิดว่าเขาควรถาม

"ยืมได้ไหมครับ" Tom ถาม "ขอยืมหน่อย"

Mr. Cog มอง Marguerite เธอซ่อมมาสองครั้งแล้ว นี่จะเป็นครั้งที่สาม เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนจางๆ ของคนที่ยืนริมน้ำที่ดูตื้นแต่อาจไม่ใช่

"ได้ค่ะ" เธอพูด

Mr. Cog ส่งเทอร์โมมิเตอร์ความกล้าให้เธอ สัมผัสอุ่น ของเหลวข้างในขยับเมื่อเธอเอียง ข้นและเป็นสีทองและราวกับรู้ตัว

"ถือหลอดไว้" Mr. Cog บอก Tom "นึกถึงช่วงเวลาที่ต้องการความกล้า"

Tom หลับตา Marguerite ถือปลายข้างหนึ่ง Tom ถือปลายอีกข้าง ของเหลวเริ่มเคลื่อน ไหลลงช้าๆ จากขีดบน — สิบ เก้า แปด — เหมือนถูกดึงด้วยอะไรที่มองไม่เห็น ไปรวมที่ปลายล่าง เรืองสว่างขึ้น

"ยืมจากเมื่อไหร่" Marguerite ถาม

"อังคารหน้า" Tom กระซิบ "อังคารหน้าไม่มีเรื่องสำคัญ แค่กินข้าวกับพ่อ ยืมจากตอนนั้นก็ได้"

ของเหลวนิ่ง เทอร์โมมิเตอร์ตอนนี้อ่านได้สามที่ปลายบนและเจ็ดที่ปลายล่าง Tom ลืมตา

"ใช้ยังไงครับ" เขาถาม

"ใช้แล้วครับ" Mr. Cog ตอบ

Tom ยืดตัวขึ้น เรื่องเล็กมาก แทบมองไม่เห็น แต่ Marguerite เห็น ไหล่ถอยหลัง คางยกขึ้น เขามองประตูแบบที่คนมองเส้นชัย

"ผมต้องไปแล้ว" เขาพูด "ต้องไปหา Marcus"

เขาออกจากร้านไม่หันกลับ กระดิ่งดัง ประตูปิด เทอร์โมมิเตอร์ความกล้าวางอยู่บนเคาน์เตอร์ ของเหลวสีทองยังรวมตัวอยู่ที่ปลายข้างหนึ่ง

"เขาจะไม่เป็นไรค่ะ" Marguerite พูด

Mr. Cog ไม่ตอบ เขาหยิบเทอร์โมมิเตอร์ไปวางคืนบนชั้น ใบหน้ามีสีหน้าของคนเฝ้ามองรถไฟออกจากชานชาลาพร้อมผู้โดยสารที่ซื้อตั๋วไปผิดสถานี

---

Tom Dredge เดินไปโรงเรียนหัวตั้งเป็นครั้งแรกในสองสัปดาห์ ความกล้านั่งอยู่ในอกเหมือนเครื่องยนต์ เขาพบ Marcus ในทางเดินใกล้ล็อกเกอร์ ล้อมรอบด้วยกองเชียร์ที่หัวเราะดังเกินไปกับเรื่องที่ไม่ตลก

Marcus เห็นเขาเดินมา "Dredge ทำอะไรหาย"

Tom หยุด ความกล้าอยู่ตรงนั้น สีทองแข็งแกร่งสว่างจ้า

"ใช่" Tom ตอบ "ความอดทน"

Marcus กะพริบตา

"นายเป็นคนแกล้ง" Tom พูด เสียงไม่สั่น "นายใจร้ายเพราะมีคนใจร้ายกับนาย แล้วนายคิดว่ามันยุติธรรม มันไม่ใช่ ทิ้ง Jamie ไว้ ทิ้งทุกคนไว้ ไม่งั้นฉันจะบอกครู Okafor ว่านายพูดอะไรเมื่อวาน ใครได้ยินบ้าง แล้วนายจะโดนกักจนอายุสามสิบ"

ทางเดินเงียบกริบ Marcus จ้องเขา Tom จ้องกลับ ความกล้าเป็นไฟ เขายืนตรงนั้นได้ทั้งวัน

Marcus หันสายตาไปก่อน

"ก็ได้" Marcus พึมพำ แต่เดินหนีไป และพวกที่อยู่รอบๆ กระจายเหมือนฝูงนกตกใจ

Jamie เด็กตัวเล็กเงียบๆ ยืนอยู่ข้างล็อกเกอร์ มอง Tom ด้วยสีหน้าของคนที่เพิ่งดูมายากล

"ขอบคุณนะ" Jamie พูด

Tom ยิ้มกว้าง "เมื่อไหร่ก็ได้"

เขาเดินกลับบ้านรู้สึกตัวสูงสิบฟุต ความกล้าเรืองในอกทั้งวัน เขาเล่าให้แม่ฟังเรื่องที่ยืนหยัดสู้ Marcus — ไม่ได้เล่าหมด แต่พอให้แม่กอดแล้วบอกว่าภูมิใจ เขาทำการบ้านโดยไม่ต้องบอก เข้านอนพร้อมความมั่นใจในทุกเรื่อง

วันอังคารมาถึงเหมือนทุกวัน

---

พ่อ Tom ทำกะดึกขับรถเมล์สาย 36 จาก Paddington ไป New Cross Gate พ่อเป็นชายร่างใหญ่เงียบๆ กลิ่นน้ำมันดีเซลกับกาแฟสำเร็จรูป ไม่ค่อยพูดมากกว่าจำเป็น แต่เย็นวันอังคารพ่อกลับบ้านเร็ว สองพ่อลูกกินข้าวกันที่โต๊ะครัวเล็กๆ

อังคารนี้ พ่อกลับมาพร้อมถุงปลาทอดกับมันฝรั่ง และสีหน้าระมัดระวังของคนกำลังจะพูดเรื่องยาก

กินไปสักพักในความเงียบ แล้วพ่อก็กระแอม

"Tom" พ่อพูด "พ่อต้องคุยกับลูกเรื่องหนึ่ง"

Tom เงยหน้า หน้าพ่อจริงจัง

"แม่กับพ่อ" พ่อพูดแล้วหยุด สูดลมหายใจ "มีปัญหาอยู่ เรื่องเงิน พ่ออาจต้องทำงานเพิ่มอีกอัน กะกลางคืนเป็นส่วนใหญ่ พ่อจะไม่ค่อยอยู่บ้าน"

Tom อ้าปาก สิ่งที่ควรพูดนั่งอยู่ในหัวชัดแจ้ง ผมช่วยได้ ผมไปส่งหนังสือพิมพ์ได้ ผมช่วยงานบ้านมากขึ้นได้เพื่อแม่จะได้ไม่ต้องจ้างคนมาซ่อมของ

แต่พอเขาอ้าปาก ไม่มีเสียงออกมา

ความกล้าหายไปแล้ว

เขาพยายามอีกครั้ง พ่อรออยู่ อดทนและเหนื่อยและหวังจะได้อะไรบางอย่างที่ Tom ให้ไม่ได้

"โอเค" Tom พูด

หน้าพ่อตกลงเล็กน้อย "โอเค" พ่อรับ

กินข้าวจบในความเงียบ พ่อล้างจาน Tom เข้าห้อง นั่งบนเตียง พยายามจะกล้าเรื่องบทสนทนาที่ควรจะได้คุย แต่ความกล้าหมดแล้ว เขาใช้ไปวันจันทร์ ยืมมาจากวันอังคาร ไม่เหลืออะไร

เขานั่งในความเงียบ รู้สึกถึงช่องว่างตรงที่ความกล้าควรจะอยู่

---

บ่ายวันพุธหลังเลิกเรียน Tom กลับมาที่ร้าน Marguerite อยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอเห็นหน้าเขาก็รู้ทันที

"ใช้ไม่ได้ผลเหรอ" เธอพูด

"ได้ผลนะ" Tom ตอบ "นั่นแหละปัญหา"

เขาเล่าเรื่อง Marcus เล่าเรื่องพ่อ เล่าเรื่องนั่งที่โต๊ะอ้าปากแล้วความกล้าหายไป

"เวลาไม่ได้ให้ยืม" Tom พูดเบาๆ "มันเอาไป"

Marguerite มอง Mr. Cog เขายืนอยู่ริมหน้าต่างกับชา มองฝน

"เอาคืนได้ไหมคะ" เธอถาม "ย้ายความกล้ากลับไปวันอังคารได้ไหม"

"ไม่ได้ครับ" Mr. Cog ตอบ "ที่ยืมไปก็ใช้ไปแล้ว ที่ใช้ไปก็หมดแล้ว"

Tom พยักหน้า เขาดูเล็กกว่าตอนวันอังคาร แต่ไม่ได้ดูยอมแพ้ เหนื่อยมากกว่า ประเภทที่มาจากการเข้าใจบางอย่างที่เป็นจริง

"ผมต้องหามันใหม่" Tom พูด "หาแบบจริงๆ"

"แบบจริงๆ คืออะไรล่ะ" Marguerite ถาม

Tom ยักไหล่ "ไม่รู้เหมือนกัน ฝึก มั้ง กลัวอยู่แต่ก็ทำ"

เขาออกจากร้านเงียบๆ กระดิ่งแทบไม่ดัง

Marguerite หยิบเทอร์โมมิเตอร์ความกล้าจากชั้น ของเหลวสีทองกลับขึ้นไปด้านบนแล้ว อยู่ที่ขีดสิบ พร้อมให้ยืมอีกครั้ง

เธอนึกถึง Tom ที่นั่งที่โต๊ะครัวไม่มีอะไรจะพูด

เธอนึกถึง Marcus ที่เดินหนี

เธอนึกถึงความกล้า ว่ามาจากไหน และต้องจ่ายอะไรที่เอามาจากพรุ่งนี้แทนที่จะหาเอาวันนี้

"เราช่วยเขาได้ไหมคะ" เธอถาม

Mr. Cog จิบชา "เราให้สิ่งที่เขาขอ"

"นั่นไม่ใช่เรื่องเดียวกัน"

"ไม่ใช่ครับ" Mr. Cog ตอบ "ไม่ใช่"

---

เย็นวันนั้น Marguerite อยู่ในห้องหลังรื้อกล่องนาฬิกาพกเสียอยู่ก็เจอมัน

เทอร์โมมิเตอร์ความกล้าอีกอัน

อันนี้มีรอยร้าวตั้งแต่บนจรดล่าง ของเหลวสีทองรั่วหมดไปนานแล้ว เหลือแค่คราบจางๆ บนฝาทองเหลือง ป้ายลายมือย่าเหลืองเก่า

เขียนว่า: ของ E.C. ห้ามใช้

Marguerite พลิกมันในมือ E.C. Eudora Crawe ชื่อย่อของย่า

"Mr. Cog คะ" เธอเรียก

เขาปรากฏที่ประตู

"นี่อะไรคะ" เธอถาม

Mr. Cog มองเทอร์โมมิเตอร์ร้าวนานสักพัก

"คุณย่าเคยยืมความกล้าจากอนาคตตัวเองครั้งหนึ่ง" เขาพูด

"แล้วเป็นยังไงคะ"

"ท่านใช้มัน" Mr. Cog ตอบ "แล้วพออนาคตมาถึง ท่านไม่มีความกล้าเหลือสำหรับสิ่งที่ต้องการมาก"

เขาไม่ได้บอกว่าสิ่งนั้นคืออะไร Marguerite ไม่ได้ถาม เธอวางเทอร์โมมิเตอร์ที่แตกบนชั้นข้างอันที่ใช้งานได้

คืนนั้น ตอนพยายามนึกว่าเก่งเลขหรือเปล่า เธอพบว่านึกไม่ออก คำตอบนั่งอยู่ในหัวเหมือนหมอก เธอเก่งเลขมาตลอด — หรือเปล่า ข้อสอบครั้งล่าสุดได้ B ดีไหม ปานกลางไหม จำไม่ได้

เธอขมวดคิ้วมองการบ้านแล้วรู้สึกกระอักกระอ่วนเย็นๆ จางๆ ของคนที่เปิดประตูบานหนึ่งแล้วปิดไม่ลง

Mr. Cog ชงชามาให้แล้วไม่พูดอะไร

ข้างนอก ฝนตกต่อไป ร้านเงียบ เทอร์โมมิเตอร์ความกล้าวางบนชั้น เรืองแสงเบาๆ รอคนต่อไปที่จะยืมจากพรุ่งนี้ในสิ่งที่หาไม่เจอวันนี้

อันที่แตกวางอยู่ข้างๆ ร้าวและว่างเปล่าและเศร้าอย่างเป็นไปไม่ได้