บทที่ 5: กาวมิตรภาพ

Pip Stitch มาถึงบ่ายวันพฤหัสบดี สะพายเป้ข้างเดียว สีหน้าของคนที่เดินทางไกลมาเพื่อจะมาด่าให้ถึงหน้า

เธอตัวเล็กสำหรับเด็กสิบเอ็ด ถักเปียดำสองข้างที่ไม่เคยอยู่ทรง และมีท่าทางมองคนที่บอกว่าเธอกำลังรวมข้อบกพร่องของคุณอยู่และจะส่งบิลให้ทีหลัง Marguerite ไม่ได้เจอเธอมาหกเดือน ทั้งสองเคยเป็นเพื่อนสนิทมาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ แล้วก็กลายเป็นไม่มีอะไรเลย ซึ่งยังแย่กว่าไม่เคยเป็นเพื่อนกันเสียอีก

"พ่อเธอบอกแม่ฉันว่าเธอมาอยู่ที่นี่" Pip พูด ยืนอยู่ที่ประตูร้าน เธอไม่ได้ทักก่อน นั่นก็เป็นแบบ Pip มาก

Marguerite ที่กำลังพยายามทำความเข้าใจว่าทำไมกาน้ำชาบนชั้นที่สามถึงยืนยันว่ารินได้แต่ย้อนกลับเท่านั้น วางกาลงอย่างระมัดระวังกว่าจำเป็น มีอะไรบางอย่างรัดแน่นในลำคอ และเธอไม่ไว้ใจมัน

"อ้อ" เธอตอบ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ตั้งใจจะพูดแต่เป็นสิ่งเดียวที่ออกมา

Pip มองข้ามไหล่เธอไปที่ชั้นของแตกหัก ไปที่ Mr. Cog หลังเคาน์เตอร์เขียนสมุดบัญชีด้วยปากกาหมึกซึม ไปที่ฝุ่นละอองหมุนช้าๆ ในแสงอำพันจากหน้าต่าง คิ้วเธอไต่ขึ้นทางหน้าผาก ซึ่งก็เป็นแบบ Pip มากเช่นกัน เธอมีคิ้วที่แสดงอารมณ์ได้มากเป็นพิเศษมาตลอด

"บ้าไปแล้ว" Pip พูด "ย่าเธอเปิดร้านซ่อมสัญญาที่แตกเหรอ"

"ซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้" Marguerite แก้ "ไม่ใช่สัญญา คือ... บางทีก็สัญญา และอย่างอื่นด้วย"

"บ้าที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน"

"งั้นก็ยังได้ยินเรื่องบ้ามาไม่มากนัก" Marguerite ตอบ ซึ่งออกมาแหลมกว่าที่ตั้งใจ

ทั้งสองมองกันนานสักครู่ หกเดือนทอดยาวอยู่ระหว่างพวกเธอเหมือนมหาสมุทรเล็กจิ๋ว

Pip ย้ายเป้ไปอีกข้างไหล่ "แม่บอกว่าต้องอยู่กินน้ำชาเพราะมาไกลขนาดนี้แล้วกลับเลยเสียมารยาท ถึงจะไม่คุยกันอยู่ก็ตาม"

"เราก็คุยกันอยู่นี่" Marguerite พูด "กำลังคุยอยู่ตอนนี้"

"เธอรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร"

Marguerite รู้ มีความต่างระหว่างการคุยกับการ คุย แบบเดียวกับที่มีความต่างระหว่างการอยู่ในห้องเดียวกันกับการอยู่ด้วยกันจริงๆ ทั้งสองไม่ได้ คุย กันมาหกเดือนสี่วันพอดี ซึ่งนานพอที่ Marguerite จำไม่ได้แล้วว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร อะไรบางอย่างเกี่ยวกับโปรเจกต์ที่โรงเรียน หรืออาจเป็นงานวันเกิด หรือบางทีอาจเป็นเพราะ Pip พูดอะไรบางอย่างแล้ว Marguerite พูดอะไรกลับ และการพูดนั้นทำให้เกิดรอยร้าวระหว่างทั้งสองที่ไม่มีใครรู้จะปิดยังไง

Mr. Cog กระแอมด้วยความละเอียดอ่อนของผู้ชายที่เห็นการพบกันอย่างกระอักกระอ่วนมาแล้วมากมายและไม่มีเจตนาจะยุ่งกับครั้งนี้

"ผมไปชงชาครับ" เขาพูด แล้วหายเข้าประตูหลังร้านก่อนที่ใครจะทันบอกว่าไม่ต้อง

Marguerite กับ Pip ยืนอยู่ในความเงียบสีอำพันของ กรมซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ และของแตกหักบนชั้นดูเหมือนเอนเข้ามาเล็กน้อย สนใจ

"แล้ว" Pip พูด "เธอชอบอยู่ที่นี่ไหม"

"ยังไม่รู้เลย" Marguerite ตอบตามจริง เธอพบว่าเริ่มไม่แน่ใจเรื่องหลายอย่างแล้วระยะหลัง ว่าเธอกล้าหรือเปล่า ว่าเก่งเลขหรือเปล่า ว่าสีโปรดเป็นสีฟ้ามาตลอดหรือจริงๆ เป็นสีเขียว ความแน่ใจเล็กๆ ค่อยๆ ไหลหลุดไปเหมือนน้ำผ่านกระชอน และเธอยังไม่ได้บอกใครเพราะการบอกต้องอาศัยการยอมรับว่ามีอะไรผิดปกติ ซึ่งต้องอาศัยความแน่ใจว่าอะไรนับเป็นผิดปกติ

"น่ากลัวนะ" Pip พูด แต่เธอกำลังตรวจดูของในตู้โชว์ด้วยสมาธิจดจ่อแบบที่ปกติสงวนไว้ให้โจทย์เลขที่ซับซ้อนเป็นพิเศษ "ถุงมือนี่ตามหาคู่มาตั้งแต่ปี 1953 เลยเหรอ"

"ป้ายเขียนอย่างนั้น"

"ถ้าถุงมืออีกข้างไม่อยากถูกเจอล่ะ"

Marguerite กะพริบตา เธอไม่เคยคิดเรื่องนี้ "ก็คงเศร้าสำหรับถุงมือข้างแรก"

"หรือก็โล่งใจ" Pip พูด "บางทีมันก็เหนื่อยนะ ตามหาอยู่ตลอด บางทีมันอยากเป็นถุงมือข้างเดียวแล้วใช้ชีวิตต่อไป"

พวกเธอไม่ได้กำลังคุยเรื่องถุงมือ Marguerite รู้

Pip หันจากหน้าต่าง ใบหน้าเธอกำลังทำอะไรซับซ้อน แบบที่ใบหน้าทำเวลาพยายามจะไม่ร้องไห้อย่างหนัก และพยายามอย่างหนักจะไม่ให้เห็นว่ากำลังพยายามจะไม่ร้องไห้อย่างหนัก

"ฉันไม่ได้มาทะเลาะ" เธอพูด "ฉันมาเพราะแม่บังคับ แต่ก็เพราะฉันอยากมาด้วย ซึ่งก็สับสน"

"ฉันก็อยากให้เธอมา" Marguerite พูด "แต่ก็ไม่อยากให้มาด้วย ซึ่งก็สับสนเหมือนกัน"

"สับสนกันทั้งคู่งั้น"

"สับสนมาก"

"ดี" Pip พูด "ก็ยังมีอะไรสักอย่าง"

ไม่ค่อยเป็นอะไรนัก แต่ก็มากกว่าที่เคยมีเมื่อหกเดือนก่อน Marguerite รู้สึกรัดแน่นในลำคออีกครั้ง และคราวนี้เธอจำได้ว่ามันคืออะไร: ความหวัง ความหวังว่าจะซ่อมสิ่งที่แตกหักได้ ความหวังว่ารอยร้าวระหว่างพวกเธอจะถมได้ ความหวังที่น่ากลัวด้วย เพราะความหวังผิดหวังได้ และความผิดหวังยังแย่กว่าไม่มีอะไรเสียอีก

เธอนึกถึงเข็มซ่อมสัญญาและลูกชาย Mrs. Firth ที่มากินข้าวแต่ไม่ได้เปลี่ยนจริง เธอนึกถึงเครื่องขยายคำขอโทษกับผู้หญิงที่หยุดให้อภัยไม่ได้ แม้ในเรื่องที่ไม่ควรให้อภัย เธอนึกถึง Tom Dredge ที่ยืมความกล้าจากอังคารหน้าแล้วจ่ายราคาตอนที่ต้องการมากที่สุด

แล้วเธอก็คิด: แต่นี่มันต่าง นี่คือ Pip เราเคยเป็นเพื่อนสนิท เราเป็นเพื่อนสนิทอีกได้

ความคิดมาถึงสมบูรณ์แบบในทีเดียว อย่างที่ความคิดแย่ๆ มักจะมา

"รอก่อน" เธอพูด

เธอเข้าห้องหลังที่เก็บแก็ดเจ็ตบนชั้น ติดป้ายลายมือเล็กเรียบร้อยของย่า เธอเจอมันบนชั้นที่สี่ ระหว่างเทปความทรงจำกับเข็มทิศความไว้ใจ: โหลแก้วเล็กมีจุก ข้างในเป็นอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนเปลือกมุกกับแสงจันทร์ถูกหลอมแล้วตั้งทิ้งไว้ให้เย็น

ป้ายเขียนว่า: กาวมิตรภาพ ประสานมิตรภาพที่แตกร้าวกลับไปยังจุดแข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ ทาครั้งเดียว ผลถาวร

Marguerite เปิดจุกโหล

กลิ่นโถมเข้ามาทันที กลิ่นฤดูร้อนที่พวกเธอเจอกัน ตอนอายุเจ็ดขวบและโลกยังใหม่ กลิ่นสวนสาธารณะใกล้บ้าน Pip กับร้านหัวมุมที่ขายลูกอมชิ้นละเพนนี กับห้องเรียนที่นั่งข้างกันทุกวันสามปี กลิ่นวันดีๆ ทั้งหมดที่เคยมีร่วมกัน กลั่นเป็นความหอมหวานท่วมท้นสิ่งเดียว

เธอถือโหลกลับมาในร้าน

"นั่นอะไร" Pip ถาม

"กาวมิตรภาพ" Marguerite ตอบ "จากคอลเลกชันของย่า ประสานมิตรภาพที่แตกหักกลับไปจุดที่แข็งแกร่งที่สุด"

Pip จ้องโหล แล้วจ้อง Marguerite แล้วจ้องโหลอีก

"บ้าแน่ๆ เลย" เธอพูด แต่ไม่ได้ฟังดูไม่แน่ใจ ฟังดูสนใจ

"ก็น่าจะนะ" Marguerite เห็นด้วย

"ใช้ได้จริงเหรอ"

"ของที่นี่ใช้ได้ทุกอย่าง" Marguerite ตอบ ซึ่งก็จริง แม้เธอจะเริ่มเข้าใจว่าใช้ได้กับช่วยได้ไม่ใช่เรื่องเดียวกันเสมอไป

"แล้วเธอจะใช้เหรอ กับเรา"

Marguerite ลังเล เธอนึกถึงชัยชนะกลวงของ Mrs. Firth กับการให้อภัยอันตรายของเจ้าของร้าน กับ Tom Dredge ที่นั่งเงียบที่โต๊ะพ่อ แต่แล้วเธอก็มอง Pip ที่ยืนอยู่ในแสงอำพันพร้อมเป้และเปียและคิ้วที่แสดงอารมณ์ซับซ้อน แล้วเธอคิด: อันนี้ต่าง เราเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ เอาเรากลับไปจุดนั้นก็ไม่ได้สร้างอะไรเทียม แค่คืนสิ่งที่เสียไป

"ใช่" เธอตอบ

Pip กัดริมฝีปาก "ได้ ลองดู"

Marguerite จุ่มนิ้วในกาว มันอุ่น เกาะผิวเหมือนสิ่งมีชีวิต ป้ายไม่ได้บอกว่าต้องทำอย่างไร แต่เธอรู้อย่างไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไง เธอยื่นมือออกไปแตะมือ Pip Pip ยื่นมือมาแตะมือเธอ นิ้วพบกันในช่องว่างระหว่างสองคน กาวถ่ายจากผิว Marguerite ไปผิว Pip จากผิว Pip กลับมา Marguerite จนทั้งคู่ถือมันร่วมกัน แบ่งกัน แบกไปด้วยกัน

ผลเป็นทันที

อะไรบางอย่างคลายออกในอก Marguerite เหมือนปมถูกแก้ด้วยมือที่อุ่นและมองไม่เห็น ความรัดแน่นในลำคอหายไป เธอมอง Pip และ Pip มองเธอ และทั้งสองยิ้มตรงเวลาเดียวกันพอดี แบบที่เคย

"จำได้ไหม" Pip พูด "ตอนเราทำเต็นท์จากผ้าปูที่นอน แล้วพ่อเธอสะดุดประตูเข้าตลอด"

"แล้วเธอหัวเราะจนสะอึกเป็นชั่วโมง" Marguerite พูดต่อ

"แล้วเราตั้งกฎว่าใครจะเข้าต้องพูดรหัส คือ 'buttercup' แล้วพ่อเธอก็แกล้งทำเป็นลืมทุกที—"

"ทั้งที่บอกไปห้าหมื่นครั้ง—"

"แล้วเราก็กิน Jaffa Cakes จนจะอ้วก—"

ทั้งสองพูดต่อประโยคกัน แบบที่เคยทำตอนอายุเก้า หัวเราะมุกเดียวกัน มองกันด้วยความปลื้มปริ้มเรียบง่ายของเด็กที่เจอคนที่เข้าใจตัวเองหมดจด ที่คิดว่าเราตลกและฉลาดและน่าฟัง ที่ยืนข้างเราอย่างเรียบง่ายและสมบูรณ์แบบ

มันรู้สึกวิเศษ

ทั้งสองอยู่ในร้านสองชั่วโมง คุยและหัวเราะและรำลึก Mr. Cog เอาชากับบิสกิตมาให้แล้วถอยไปห้องหลังอย่างเหมาะสม Marguerite พา Pip ดูแก็ดเจ็ต — เข็มซ่อมสัญญา เครื่องขยายคำขอโทษ เทอร์โมมิเตอร์ความกล้า — และ Pip ฟังตาโตแล้วถามคำถามประเภทที่เด็กเก้าขวบฉลาดมากเท่านั้นจะถาม ซึ่งก็แปลก เพราะ Pip ไม่ได้อายุเก้า อายุสิบเอ็ด

ทั้งคู่อายุสิบเอ็ด

ค่อยๆ พอบ่ายล่วงไป อะไรบางอย่างเริ่มรู้สึกผิด

เริ่มเล็กน้อย Pip พูดมุกเรื่องครูที่สอนตอน ป.4 Marguerite หัวเราะ แต่ขณะหัวเราะเธอคิด: ฉันไม่ได้คิดว่าตลกแล้วจริงๆ ตอนเก้าขวบคิดว่าตลก แต่ตอนนี้ไม่ได้อายุเก้าแล้ว และไม่คิดว่าฉันเป็นคนเดียวกับที่หัวเราะเรื่องนั้น

แล้ว Pip ก็พูดว่าเกลียดอ่านหนังสือมากแค่ไหน ซึ่งเป็นจริงตอนอายุเก้า แต่ Marguerite รู้ — จากการเผลอเห็นโซเชียลมีเดีย Pip ก่อนที่จะเลิกคุยกัน — ว่า Pip เริ่มอ่านนิยายแฟนตาซีเมื่อหกเดือนก่อนและดูเหมือนจะชอบมาก แต่ตอนนี้ ติดกาวอยู่ที่จุดแข็งแกร่งที่สุดของมิตรภาพ Pip กำลังพูดว่าเกลียดอ่านหนังสือ เพราะตอนนั้นเป็นแบบนั้น

Marguerite ได้ยินตัวเองเห็นด้วย ได้ยินตัวเองพูดว่าไม่ชอบหนังสือเหมือนกัน แต่เธอชอบหนังสือ เธอชอบมากกว่าตอนเก้าขวบ เธอชอบหนังสือและชอบร้านและชอบตัวเองที่กำลังเงียบขึ้นจริงจังขึ้น ซึ่งต่างจากตัวเองที่เสียงดังและขี้เล่นตอนเก้าขวบ แต่กาวยึดเธอไว้กับตัวตนตอนนั้น และตัวตนตอนนั้นไม่ใช่ตัวตนตอนนี้

ทั้งสองยิ้มให้กัน ไม่มีใครพูดในสิ่งที่ทั้งคู่รู้สึก

มันไม่ถูก

มันไม่ใช่เรา

เราเปลี่ยนไปแล้ว

แม่ Pip มารับตอนหกโมงเย็นกว่าๆ Pip กอด Marguerite ลาด้วยความรักรุนแรงเรียบง่ายของเด็กเก้าขวบ และ Marguerite กอดกลับ แล้วพอ Pip จากไป Marguerite นั่งลงบนพื้นหลังเคาน์เตอร์ และรู้สึกกลัวจริงๆ เป็นครั้งแรก

มิตรภาพถูกซ่อมแล้ว มันก็ผิดด้วย

เธอเอากาวติดพวกเธอไว้กับตัวตนเก่า แต่พวกเธอไม่ใช่คนเหล่านั้นแล้ว กาวยึดทั้งคู่แช่แข็งไว้ที่จุดสูงสุด และการเติบโตผ่านจุดสูงสุดนั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว พวกเธอเป็นเพื่อนสนิทเก้าขวบติดอยู่ในร่างสิบเอ็ดขวบ และมันรู้สึกเหมือนใส่รองเท้าเล็กกว่าตัวสามไซส์

"ใช้ได้นะคะ" เธอพูดดังๆ กับ Mr. Cog ที่ปรากฏตัวขึ้นมาใหม่และกำลังเก็บถ้วยชาด้วยความเรียบร้อยเป็นปกติ "แก็ดเจ็ตใช้ได้"

"ครับ" เขาตอบ

"แต่มันรู้สึกผิด"

"ก็ใช่ครับ"

"มันจะหมดฤทธิ์ไหมคะ"

Mr. Cog วางถ้วยชาที่ถืออยู่ มองเธอด้วยอะไรบางอย่างที่อาจเป็นความสงสารหรืออาจเป็นความเข้าใจ

"ป้ายเขียนว่าถาวรนะครับ" เขาพูดเบาๆ

Marguerite เอามือกุมหัว

นั่นเองที่ Pip ปรากฏตัวที่ประตูอีกครั้ง หายใจหอบเล็กน้อย "แม่กลับไปเอารถ ลืมว่าจอดไว้ไหน ฉันมีห้านาที"

เธอเดินข้ามร้านแล้วหยิบสมุดบัญชีที่วางบนเคาน์เตอร์ Marguerite พยายามจะบอกว่าอย่า แต่ Pip พลิกเปิดแล้ว ลากนิ้วไปตามหน้ากระดาษที่เป็นลายมือเล็กแน่นของย่า

"นี่อะไร" Pip ถาม "การซ่อม ราคา" เธอหยุด นิ้วเธอเจอรายการใกล้ต้นเล่ม "Marguerite Tinker อายุ 0" เธออ่านออกเสียง เสียงเบาลง "คำร้องซ่อม: อนาคต ราคา: ความแน่ใจทั้งหมดที่เหลือ ดำเนินการโดย: E.C."

ร้านเงียบสนิท

"แปลว่าอะไร" Pip กระซิบ

Marguerite ไม่ตอบ ตอบไม่ได้ ถ้อยคำก้องอยู่ในหัวเหมือนกระดิ่งทองเหลืองของร้าน เว้นแต่ว่ากระดิ่งถามคำถาม และถ้อยคำเหล่านี้เป็นคำตอบของคำถามที่เธอไม่รู้จะถามยังไง

เธอยื่นมือรับสมุดบัญชี Pip ปล่อยให้รับ Marguerite จ้องรายการนั้น ชื่อตัวเอง อายุศูนย์ วันที่เธอเกิด

Mr. Cog ปรากฏที่ข้อศอกเธอ — ไม่ได้ยินเสียงเดิน — แล้วเบาๆ แต่หนักแน่น ปิดสมุดบัญชี

"เรื่องนั้น" เขาพูด "ไว้วันอื่นค่อยคุยครับ"

แต่สายไปแล้ว Marguerite อ่านแล้ว Pip อ่านแล้ว ถ้อยคำมีตัวตนแล้ว ถูกอ่านออกเสียง ถูกเป็นพยาน เป็นจริง

คำร้องซ่อม: อนาคต

ราคา: ความแน่ใจทั้งหมดที่เหลือ

ดำเนินการโดย: E.C.

Eudora Crawe

ย่าของเธอ

ซ่อมอนาคตของ Marguerite

แล้วจ่ายด้วยความแน่ใจทั้งหมดที่เหลือ

แม่ Pip บีบแตรจากนอกถนน Pip มอง Marguerite และชั่วขณะหนึ่ง — แค่ขณะเดียว — กาวคลาย และเธอไม่ใช่เด็กเก้าขวบที่ให้ความรักแบบไม่ซับซ้อน แต่เป็นเด็กสิบเอ็ดที่ตามีอะไรบางอย่างซับซ้อนและกลัวและจริง

"ฉันจะกลับมานะ" เธอพูด

แล้วเธอก็ไป

Marguerite ยืนอยู่คนเดียวในร้านที่เต็มไปด้วยของแตกหัก ถือสมุดบัญชีที่ปิดแล้ว ขณะที่ข้างนอกแสงจางลงและ Puddling Lane มืดลง และเมืองดำเนินต่อไปรอบตัวเธอ ไม่รู้สึกอะไรและใหญ่โตและเต็มไปด้วยผู้คนที่ไม่เคยมีอนาคตถูกซ่อมด้วยราคาที่พวกเขาไม่รู้ว่าจ่ายไป

"Mr. Cog คะ" เธอเรียกเบาๆ

"ครับ Miss Tinker"

"ย่าทำอะไรกับหนูคะ"

Mr. Cog เงียบนานสักครู่ แล้วพูด ด้วยเสียงที่แบกน้ำหนักของการรอคอยสิบสองปี:

"ท่านช่วยชีวิตหนู"