บทที่ 6: สมุดบัญชีราคา

Marguerite นอนไม่หลับ

เธอนอนอยู่ในห้องนอนเล็กเหนือร้าน — ห้องนอนของย่า แม้จะไม่เหมือนห้องนอนใครแล้ว แค่ห้องว่างที่มีเตียงเดี่ยวกับผ้าม่านที่กลิ่นจางๆ ของลาเวนเดอร์กับฝุ่น — แล้วจ้องเพดาน

กาวมิตรภาพหมดฤทธิ์ตอนเช้า เธอกับ Pip นั่งด้วยกันยี่สิบนาทีหลัง Mr. Cog ปิดสมุดบัญชี ไม่พูด ไม่สัมผัส แค่นั่งข้างกันบนพื้นร้านเหมือนคนสองคนที่ลืมวิธีเป็นเพื่อนกันแล้วพยายามจำขึ้นมาใหม่จากศูนย์ แล้วแม่ Pip ก็โทรมา Pip ก็ไป Marguerite ก็ขึ้นข้างบน

เธอหยุดคิดไม่ได้ว่า Pip อ่านออกเสียงอะไรไป

Marguerite Tinker อายุ 0 คำร้องซ่อม: อนาคต ราคา: ความแน่ใจทั้งหมดที่เหลือ

เธอเกิดมาสิบสองปีแล้ว ร้านปิดมาสิบสองปี Mr. Cog บอกว่าย่าจำชื่อตัวเองไม่ได้แล้ว

Marguerite ลุกจากเตียง

ขั้นบันไดเอี๊ยดตอนเดินลง ร้านมืด เว้นแต่แสงไฟถนนข้างนอกที่ทอดเงาสีส้มยาวผ่านหน้าต่าง Mr. Cog ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เหมือนที่ยืนเมื่อวานและเมื่อวานก่อน เขาไม่ได้ดูแปลกใจที่เห็นเธอ

"หนูอยากดูสมุดบัญชีค่ะ" Marguerite พูด

Mr. Cog เงียบนานสักครู่

แล้วล้วงมือใต้เคาน์เตอร์ วางสมุดบัญชีบนพื้นผิวระหว่างทั้งสอง

มันใหญ่กว่าที่เธอคิด ปกหนังมุมทองเหลืองที่เขียวคล้ำตามอายุ หน้ากระดาษหนาเหลืองเล็กน้อย ประเภทที่มาจากศตวรรษอื่น

"บันทึกไว้ทุกอย่างครับ" Mr. Cog พูด "ทุกการซ่อมที่คุณย่าทำ สิ่งของ ผู้รับ ผลลัพธ์ และราคา"

"ราคาที่ท่านจ่าย"

"ครับ"

Marguerite เปิดสมุดบัญชี

รายการแรกลงวันที่ 23 เมษายน 1974

แหวนแต่งงาน Mrs. Aldridge แก้ไซส์และซ่อมแล้ว เธอสวมมันจนวันตาย

ข้างล่าง ตัวหนังสือเล็กกว่า: ราคา: ความแน่ใจเรื่องเพลงโปรด น่าจะเป็น Clair de Lune

Marguerite พลิกหน้า

นาฬิกา Thomas Webb ซ่อมแล้ว เขาให้ลูกชาย
ราคา: ความแน่ใจว่าใส่น้ำตาลในชาหรือเปล่า

อีกหน้า

เข็มซ่อมสัญญา ใช้ครั้งแรก ลูกสาว Mrs. Halloran กลับบ้านแล้ว
ราคา: ความแน่ใจเรื่องนามสกุลเดิม Foster หรือ Forrest

รายการดำเนินต่อไป หน้าแล้วหน้าเล่า การซ่อม ของที่ถูกซ่อม สัญญาที่ถูกรักษา และข้างแต่ละรายการ ด้วยลายมือเล็กเรียบร้อยของย่า ความแน่ใจเล็กๆ ที่ให้ไป

Marguerite พลิกหน้าเร็วขึ้น

ราคา: ความแน่ใจเรื่องใบหน้าแม่
ราคา: ความแน่ใจเรื่องวันแต่งงาน
ราคา: ความแน่ใจเรื่องเสียงสามี

"ท่านลืมหมดเลย" Marguerite กระซิบ

"ไม่ใช่ลืมครับ" Mr. Cog พูด "กลายเป็นไม่แน่ใจ มันต่างกัน"

Marguerite อ่านต่อ

รายการยาวขึ้นตามปีที่ผ่านไป ไม่ใช่เพราะการซ่อมซับซ้อนขึ้น แต่เพราะราคาใช้เวลาอธิบายนานขึ้น

เครื่องขยายคำขอโทษ ใช้ครั้งที่สาม Mr. Fletcher กับพี่ชาย คืนดีกันแล้ว
ราคา: ความแน่ใจว่าตัวเองเป็นคนดีหรือเปล่า ฉันคิดว่าใช่ ฉันหวังว่าใช่ ฉันไม่แน่ใจแล้ว

เทอร์โมมิเตอร์ความกล้า ให้ยืม Mrs. Pemberton เธอทิ้งสามีแล้ว เธอปลอดภัย
ราคา: ความแน่ใจเรื่องความกล้าของตัวเอง ไม่รู้ว่าฉันกล้าจริงหรือแค่โชคดี

หน้ากระดาษดำเนินต่อไป มือ Marguerite สั่น

ใกล้ท้ายเล่ม ลายมือเปลี่ยน ยังเป็นของย่า แต่หลวมขึ้น มั่นใจน้อยลง ตัวอักษรเดินหลง

เทปความทรงจำ จำไม่ได้ว่าใครมาขอ บันทึกอะไรสักอย่าง ราคา: ความแน่ใจเรื่องชื่อตัวเอง Eudora Dora อะไรสักอย่างที่ขึ้นต้นด้วย E

อีกสองหน้า:

มีคนมาขอซ่อม ฉันคิดว่ารู้จักเขา ฉันคิดว่าปฏิเสธ จำไม่ได้ว่าทำไม

อีกหน้า:

ฉันเขียนนี่ไว้เพื่อจะจำ ฉันชื่อ Eudora Crawe ฉันเปิดร้าน ฉันซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ฉันกำลังสูญเสียตัวเอง

Marguerite พลิกหน้าสุดท้าย

รายการท้ายสุดลงวันที่สิบสองปีก่อน เดือนกุมภาพันธ์ ลายมือสั่นจนแทบอ่านไม่ออก

Marguerite Tinker อายุ 0 คลอดก่อนกำหนด ไม่คาดว่าจะรอด คำร้องซ่อม: อนาคต สิ่งของ: เด็ก ราคา: ความแน่ใจทั้งหมดที่เหลือ

ข้างล่าง ด้วยตัวอักษรที่ดูเหมือนใช้ความพยายามมหาศาลในการเขียน:

คุ้ม

Marguerite จ้องตัวหนังสือจนเบลอ

"หนูเกิดก่อนกำหนด" เธอพูด เสียงฟังดูแปลก ห่างไกล

"เจ็ดสัปดาห์ครับ" Mr. Cog ตอบ "ปอดยังเจริญไม่เต็มที่ หมอบอกว่าคงไม่รอดคืนแรก"

"แล้วย่า—"

"ซ่อมอนาคตให้หนู" Mr. Cog พูด "ใช้ทุกอย่างที่เหลือ ความแน่ใจทุกเศษที่ยังมี ท่านให้หมดเพื่อให้หนูเติบโต เพื่อให้ปอดเปิด เพื่อให้หนูมีชีวิต"

Marguerite ละสายตาจากหน้ากระดาษไม่ได้

คุ้ม

"ราคาคือความแน่ใจทั้งหมดที่เหลือ" Mr. Cog พูด "ท่านตื่นเช้าวันรุ่งขึ้น จำชื่อตัวเองไม่ได้ จำไม่ได้ว่าอยู่ที่ไหน จำไม่ได้ว่ามีหลานสาว"

มีอะไรรัดแน่นในลำคอ Marguerite

"นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมท่านไม่เคยมาเยี่ยม" เธอพูด

"ครับ"

"ท่านไม่รู้จักหนูแล้ว"

"ครับ"

"ท่านไม่ได้ทิ้งหนู" เสียง Marguerite แตก "ท่านช่วยชีวิตหนู"

Mr. Cog ไม่พูดอะไร ยืนนิ่งสนิท มือพับบนเคาน์เตอร์ ใบหน้าเรียบระมัดระวัง

Marguerite พลิกกลับไปในสมุดบัญชี หน้าแล้วหน้าเล่าของสิ่งที่สูญเสีย เพลงโปรด วันแต่งงาน ชื่อ ใบหน้า จนไม่เหลืออะไรจะให้ นอกจากความแน่ใจครั้งสุดท้ายที่ใหญ่ที่สุด: ความแน่ใจว่าตัวเองเป็นใคร

"ท่านไปไหนคะ" Marguerite ถาม "หลังปิดร้าน"

"บ้านพักคนชรา ใน Ipswich ครับ" Mr. Cog ตอบ "ชื่อ The Willows พนักงานใจดีมาก อดทนมาก"

"ท่านรู้ไหมว่าตัวเองเป็นใคร"

"บางวันครับ ส่วนใหญ่ ไม่รู้"

"ท่านจำหนูได้ไหม"

Mr. Cog หยุด "ท่านพูดถึงเด็กคนหนึ่งบางที จำชื่อและใบหน้าไม่ได้ แต่ท่านพูด—" เขาหยุด มองสมุดบัญชี "ท่านบอกว่าคุ้ม"

Marguerite หลับตา

เธอใช้สิบสองปีโกรธ สิบสองปีสงสัยว่าทำไมย่าไม่เคยเขียนจดหมาย ไม่เคยโทรมา ไม่เคยมาเยี่ยม สิบสองปีคิดว่าถูกทิ้งโดยคนเดียวที่อาจเข้าใจเธอ

และตลอดเวลานั้น ย่าอยู่ในบ้านพักคนชราใน Ipswich ไม่แน่ใจแม้แต่ชื่อตัวเอง ไม่แน่ใจทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องเดียว

คุ้ม

Marguerite ลืมตา ร้านดูต่างออกไปแล้ว ชั้นของแตกหัก ป้ายลายมือย่า บันทึกการซ่อมและราคาที่จ่ายอย่างเรียบร้อย

นี่ไม่ใช่ร้าน มันเป็นบัญชีแห่งการเสียสละ

"ท่านใช้เทอร์โมมิเตอร์ความกล้ากับตัวเอง" Marguerite พูด "หนูเจอมันในห้องหลัง มันร้าว ป้ายเขียนว่า 'ของ E.C. ห้ามใช้'"

"ครับ" Mr. Cog ตอบ "ท่านยืมความกล้าจากอนาคตเพื่อทำการซ่อมครั้งสุดท้าย ไม่มีอนาคตเหลือให้ยืมแล้ว เทอร์โมมิเตอร์ก็แตก"

"แล้วยางลบความเสียใจล่ะคะ อันที่อยู่ในลิ้นชัก"

"ท่านทำมันขึ้นมาให้ตัวเอง" Mr. Cog พูด "เพื่อลบความเสียใจที่ให้ทุกอย่างไปหมด ท่านไม่เคยใช้"

"ทำไมไม่ใช้คะ"

Mr. Cog มองเธอ ดวงตาเขาเข้มมากและอ่อนโยนมาก

"เพราะท่านไม่ได้เสียใจ" เขาพูดเรียบๆ

Marguerite รู้สึกอะไรบางอย่างแตกออกในอก ไม่ใช่แตกหัก แต่เปิดออก เหมือนประตูที่เธอล็อกไว้สิบสองปี

เธอเคยคิดว่าย่าไม่รักเธอ

เธอเคยคิดว่าถูกลืม

เธอใช้เวลาหลายปีก่ออิฐกำแพงรอบที่ที่ความเจ็บอยู่ ทีละก้อน ความแน่ใจทีละอัน จนมั่นใจ — มั่นใจแน่ — ว่าเธอเป็นคนประเภทที่ไม่ต้องการย่า ไม่ต้องการใคร

และตอนนี้ความแน่ใจทั้งหมดกำลังพังทลาย และเธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับความเศร้าและความรักและความรู้อันน่ากลัวท่วมท้นว่าเธอเข้าใจผิดหมดทุกเรื่อง

Mr. Cog ชงชา

เขาไม่ได้ถามว่าอยากดื่มชาไหม แค่เติมน้ำกาแล้วตั้งต้ม หยิบแก้วสองใบจากชั้นหลังเคาน์เตอร์ ใบหนึ่งมีรูปหอคอย London อีกใบเขียนว่า KEEP CALM AND CARRY ON ตัวขาวบนพื้นแดง

เขาวางแก้ว KEEP CALM หน้า Marguerite

เธอเกือบหัวเราะ ออกมาเป็นอะไรครึ่งหัวเราะครึ่งสะอื้น

"หนูใช้ร้านมา" เธอพูด "ซ่อมมาสี่ครั้ง หนูสูญเสีย—" เธอหยุด "จำไม่ได้ว่าสูญเสียอะไร เรื่องเล็กๆ ชอบขนมปังปิ้งทาอะไร สีโปรด เก่งเลขหรือเปล่า" เธอมอง Mr. Cog "หนูจะเป็นเหมือนท่านไหมคะ"

Mr. Cog รินชา เติมนมทั้งสองแก้วโดยไม่ถาม

"แล้วแต่ครับ" เขาพูด

"แล้วแต่อะไรคะ"

"แล้วแต่ว่าหนูจะใช้ร้านต่อหรือเปล่า" Mr. Cog พูด "และแล้วแต่ว่าหนูเลือกจะซ่อมอะไร"

"ย่าเลือกซ่อมหนู"

"ครับ"

"แล้วท่านก็จ่ายทุกอย่าง"

"ครับ"

Marguerite กำแก้วไว้สองมือ ร้อนเกินไปแต่ไม่ปล่อย

"Pip อ่านรายการนั้นออกเสียง" เธอพูด "เธอรู้แล้ว เรื่องที่ย่าทำ"

"ครับ"

"หนูจะบอกเธอว่ายังไงคะ"

"ความจริง" Mr. Cog ตอบ "หรือไม่บอกเลย นั่นเป็นทางเลือกของหนู"

Marguerite มองสมุดบัญชี หน้าสุดท้ายยังเปิดอยู่ คุ้ม

สองคำ แค่นั้น สองคำที่สรุปชีวิตหนึ่งที่ใช้ไปกับการให้ชิ้นส่วนของตัวเองออกไปจนไม่เหลืออะไรนอกจากความรัก

เธอนึกถึง Mrs. Firth ที่ลูกชายมากินข้าวแต่จำไม่ได้ว่าทำไม เธอนึกถึงผู้ชายที่คำขอโทษทรงพลังจนทำลายวิจารณญาณของผู้รับ เธอนึกถึง Tom Dredge ที่ยืมความกล้าจากวันอังคารแล้วจ่ายราคาเมื่อถึงวันอังคาร

เธอนึกถึง Pip ที่มิตรภาพถูกติดกาวกลับไปแบบผิดๆ

ทุกการซ่อมทำงานได้สมบูรณ์แบบ ทุกราคาถูกจ่าย และไม่มีอะไรถูกทำให้ดีขึ้นจริงเลย

"หนูไม่รู้จะทำยังไงค่ะ" Marguerite พูด

Mr. Cog จิบชา

"คุณย่า" เขาพูด "ใช้เวลาห้าสิบปีพยายามซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ท่านซ่อมสัญญาและขยายคำขอโทษและถ่ายโอนความกล้าและบันทึกความทรงจำ ท่านช่วยคนหลายร้อย อาจเป็นหลายพัน"

"แล้วมันก็ฆ่าท่าน"

"มันทำให้ท่านไม่แน่ใจครับ ซึ่งไม่เหมือนตาย แม้ผมยอมรับว่ามันก็ไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่"

Marguerite เกือบยิ้ม เป็นคำพูดที่ Mr. Cog มาก แม่นยำ เรียบๆ แต่เหลวไหลนิดๆ

"การซ่อมครั้งสุดท้ายที่ท่านทำ เป็นของหนู" Mr. Cog พูด "ท่านให้อนาคตแก่หนู คำถามตอนนี้คือหนูจะทำอะไรกับมัน"

Marguerite จ้องสมุดบัญชี

คุ้ม

เธอปิดสมุดบัญชีอย่างระมัดระวัง

ข้างนอก ฝนเริ่มตก ไม่ใช่ฝนปรอยดื้อรั้นของ London เมื่อวาน แต่เป็นฝนจริง ฝนที่กระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะและเปลี่ยนแสงไฟถนนให้เป็นอะไรนุ่มนวลและเบลอ

Marguerite ดื่มชา หวานเกินไป Mr. Cog ใส่น้ำตาล เธอจำไม่ได้ว่าบอกเขาว่ากินน้ำตาล

เธอจำไม่ได้ว่ากินน้ำตาลหรือเปล่า

อีกความแน่ใจเล็กๆ หนึ่งที่หายไป สึกกร่อนโดยกาวมิตรภาพหรือเข็มซ่อมสัญญาหรือการซ่อมอื่นๆ ที่เธอทำในนามของย่า

"หนูเป็นเหมือนท่าน" Marguerite พูด

"ครับ" Mr. Cog ตอบ

"หนูเป็น Tinker"

"ครับ"

"หนูซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้"

"ถ้าหนูเลือกนะครับ" Mr. Cog พูด

Marguerite วางแก้วบนเคาน์เตอร์ มือเธอนิ่งแล้ว เธอแปลกใจ

"หนูไม่รู้ว่ากล้าพอไหมค่ะ" เธอพูด

Mr. Cog ยิ้ม เล็กมาก แทบไม่เห็น แต่มี

"คุณย่า" เขาพูด "ใช้เช้าวันสุดท้ายในร้านเขียนรายการสุดท้าย ท่านแทบจับปากกาไม่อยู่ ลืมชื่อตัวเองแล้ว ลืมเกือบทุกอย่างแล้ว" เขามองสมุดบัญชี "แต่ท่านจำอะไรได้อย่างหนึ่ง ท่านจำได้ว่าบางการซ่อมคุ้มกับราคา"

เขาหันไปวางสมุดบัญชีกลับใต้เคาน์เตอร์ ในช่องที่มันอยู่มาห้าสิบปี

"คำถามคือ" Mr. Cog พูด "ไม่ใช่ว่าหนูกล้าพอหรือเปล่า คำถามคือหนูยินดีจ่ายอะไร"

Marguerite ลุกขึ้น

เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปที่ Puddling Lane ฝนหนักขึ้นแล้ว ผู้ชายคนหนึ่งรีบเดินผ่านเอาหนังสือพิมพ์บังหัว ผู้หญิงจูงสุนัขตัวเล็กใส่เสื้อกันฝนสีเหลือง

ชีวิตธรรมดา ดำเนินต่อไป

เธอแนบมือกับกระจก เย็น

เธอนึกถึงย่าที่ใช้ห้าสิบปีซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ที่ให้เพลงโปรดและนามสกุลเดิมและวันแต่งงานและใบหน้าตัวเองในกระจกออกไปจนไม่เหลืออะไรนอกจากความรักและความแน่ใจว่าความรักคุ้ม

เธอนึกถึงเทอร์โมมิเตอร์ความกล้าในห้องหลัง ร้าวและแตกและติดป้ายตัวอักษร E.C.

เธอนึกถึงยางลบความเสียใจที่ย่าทำขึ้นมาแล้วไม่เคยใช้ เพราะไม่มีอะไรจะเสียใจ

เธอนึกถึง Pip ที่มิตรภาพไม่ได้ถูกติดกาวอีกแล้ว แต่นั่งอยู่กับเธอบนพื้นร้านเมื่อเย็นวาน ไม่พูดอะไร และไม่ลุก

เธอนึกถึง Mr. Cog ที่เก็บรักษาสมุดบัญชีมาสิบสองปี ชงชาโดยไม่ถาม และยังอยู่ที่นี่

เธอหันจากหน้าต่าง

"หนูอยากไปเยี่ยมท่านค่ะ" Marguerite พูด "ย่า หนูอยากไปบ้านพักคนชรา"

Mr. Cog มองเธอนานสักครู่

"ท่านจำหนูไม่ได้นะครับ" เขาพูดเบาๆ

"หนูรู้ค่ะ"

"ท่านจำไม่ได้ว่าช่วยชีวิตหนู"

"หนูรู้ค่ะ"

"อาจจะยากมากนะครับ"

"หนูรู้ค่ะ" Marguerite พูด "แต่หนูต้องไปเยี่ยมท่าน หนูต้อง—" เธอหยุด พูดประโยคนั้นให้จบไม่ได้

Mr. Cog พยักหน้าครั้งเดียว

"The Willows อยู่ Ipswich ครับ ประมาณเจ็ดสิบไมล์ พ่อหนูขับรถไปได้ ถ้าหนูขอ"

"คุณไปด้วยได้ไหมคะ"

Mr. Cog หยุด เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ Marguerite รู้จักเขา เขาดูไม่แน่ใจ

"ท่านจำผมไม่ได้เหมือนกันครับ" เขาพูดเบาๆ

"หนูรู้ค่ะ" Marguerite ตอบ "แต่อยากให้ไปด้วย"

Mr. Cog เงียบสักครู่ แล้วพยักหน้า

"ได้ครับ" เขาพูด "เราจะไปเยี่ยมคุณย่า"

เขาหยิบแก้วแล้วถือไปที่อ่างเล็กในห้องหลัง Marguerite ได้ยินเสียงน้ำไหล เสียงถ้วยกระทบอ่างโลหะ

เธอมองจุดที่สมุดบัญชีเคยวาง

คุ้ม

สองคำ

ชีวิตทั้งชีวิต

เธอยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับร้าน ไม่รู้ว่าจะซ่อมต่อหรือปิดร้านหรือเผาแก็ดเจ็ตทุกชิ้นในห้องหลัง

แต่เธอรู้สิ่งหนึ่งแล้ว ด้วยความแน่ใจที่ไม่ได้สูญเสียและจะไม่สูญเสียไม่ว่าจะซ่อมอีกกี่ครั้ง

ย่ารักเธอ

มันพอ เธอคิด

สำหรับตอนนี้

ข้างนอก ฝนตกสม่ำเสมอบน Puddling Lane และที่ไหนสักแห่งใน Ipswich ในบ้านพักคนชราชื่อ The Willows หญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ ไม่แน่ใจว่าตัวเองชื่ออะไร แต่แน่ใจ — ยังแน่ใจ หลังจากสิบสองปี — ว่าเธอทำสิ่งที่ถูกต้อง