บทที่ 7: ชายผู้เก็บหนี้

กระดิ่งเหนือประตูร้านดังขึ้นพอดีจังหวะที่ Mr. Cog กำลังวางถาดชา เสียงนั้น — แหลมดังและเร่งรัด ไม่เหมือนเสียงเบาๆ อ้อมแอ้มที่กระดิ่งมักส่งออกมา — ทำให้เขานิ่งค้างไปทั้งร่าง

Marguerite เงยหน้าจากสมุดบัญชีที่เธอจ้องดูโดยไม่ได้อ่าน กระดิ่งดังอีกครั้ง ทั้งที่ประตูไม่ได้ขยับ มันกำลังดังใส่ใครบางคน ไม่ใช่ดังเพราะใครบางคน และเธอรู้สึกแจ่มชัดว่าตัวร้านเองกำลังส่งสัญญาณเตือน

"Mr. Cog คะ?" เธอพูด

เขาวางถาดลงด้วยความระมัดระวังที่บอกว่าของเปราะบางกำลังจะยิ่งเปราะบางขึ้นอีก แล้วหันไปทางประตู ใบหน้าที่ปกติเรียบเฉยเหมือนจานเปล่า ตอนนี้จัดเรียงตัวเองเป็นอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ความกลัวทีเดียว และก็ไม่ใช่ความยอมจำนนทีเดียว เป็นสีหน้าของคนที่รอข่าวร้ายมาเนิ่นนาน และเพิ่งได้ยินเสียงบุรุษไปรษณีย์เคาะประตู

ประตูเปิดออก

ชายที่เดินเข้ามาสูงในแบบที่เสาไฟริมถนนสูง — เส้นตั้งและมุมแหลมทั้งตัว ราวกับถูกออกแบบโดยคนที่รังเกียจเส้นโค้ง เขาสวมเสื้อโค้ตยาวสีกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า มีกระเป๋ามากกว่าที่โครงสร้างเสื้อควรรองรับได้ แต่ละใบนูนออกมาเล็กน้อย ราวกับเขาสะสมของมานานจนหมดที่เก็บที่เหมาะสมไปแล้ว ใบหน้าซีดและกระดูกคม หล่อในแบบที่บูดเสียไปเพราะไม่ได้ใช้มานาน เหมือนนมที่ทิ้งไว้นอกตู้เย็น แต่สิ่งที่ทำให้ท้องของ Marguerite รัดตัว คือสายตาเขา — สายตาของคนที่มีใครเป็นหนี้อยู่ และตั้งใจแน่วแน่ว่าจะมาทวง

เขายืนอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง สายตากวาดไปตามชั้นวางด้วยความจดจ่อของคนที่กำลังตรวจนับสินค้า แล้วสายตาก็มาหยุดที่ Marguerite และเขายิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มที่น่าชื่นใจ เป็นรอยยิ้มของคนที่เจอสิ่งที่ตามหาพอดี แต่ไม่ได้ดีใจเลยสักนิด

"คุณคงเป็นหลานสาว" เขาพูด

เสียงของเขาแม่นยำและเย็นชืด ทุกคำถูกตวงออกมาเหมือนเครื่องปรุงราคาแพงในสูตรอาหารที่กำลังจะเสีย

"ใช่ค่ะ" Marguerite พูด แม้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะตอบเร็วขนาดนั้น

"Aldous Gripe ครับ" เขาพูด และไม่ได้ยื่นมือมา "ผมเชื่อว่าคุณย่าของคุณกับผมมีข้อตกลงกันไว้"

"คุณย่าของฉันเสียแล้วค่ะ" Marguerite พูด มันออกมาทื่อกว่าที่ตั้งใจ แต่เธออายุสิบเอ็ด และเพิ่งค้นพบว่าคุณย่าเสียสละตัวตนทั้งหมดเพื่อรักษาชีวิตของเธอ และตอนนี้เธอไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะรับฟังเรื่องข้อตกลง

"ผมทราบ" Mr. Gripe พูด "ผมอ่านข่าวมรณกรรม สั้นมาก คุณย่าของคุณไม่ใช่คนที่แสวงหาความสนใจจากใคร"

เขาเดินลึกเข้าไปในร้าน เสื้อโค้ตกรอบแกรบด้วยเสียงกระเป๋าเต็ม Marguerite สังเกตว่ารองเท้าเขาสะอาดมาก สะอาดแบบคนที่ใช้เวลาส่วนใหญ่เดินผ่านชีวิตคนอื่นแต่ไม่ต้องการทิ้งรอยไว้

"Mr. Gripe" Mr. Cog พูด และมีอะไรบางอย่างในน้ำเสียง — ไม่ใช่คำเตือนทีเดียว แต่ใกล้เคียง

รอยยิ้มของ Mr. Gripe ขยายออกเล็กน้อยเพียงเศษเสี้ยวที่กลับทำให้ยิ้มนั้นยิ่งไม่น่าชื่นใจขึ้นไปอีก

"Cog" เขาพูด ด้วยน้ำเสียงของคนทักคู่ต่อสู้เก่าข้ามกระดานหมากรุก "ยังอยู่นี่สินะ ยังจดบัญชีอยู่ ยังแกล้งทำเป็นว่าไม่ได้เก็บอะไรไว้มากเกินควร"

Mr. Cog ไม่พูดอะไร ซึ่ง Marguerite เริ่มเข้าใจแล้วว่านั่นคือวิธีที่เขาพูดอะไรหลายอย่าง

Mr. Gripe หันกลับมาหา Marguerite "ผมมาหาคุณย่าของคุณเมื่อสิบสี่ปีก่อน" เขาพูด "ผมมาพร้อมคำขอ การซ่อม การซ่อมที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม" เขาหยุด และชั่วขณะมีบางอย่างวาบผ่านใบหน้าเขา — ไม่ใช่ความโศกเศร้าทีเดียว แต่เป็นรูปทรงที่ความโศกเศร้าทิ้งไว้หลังจากถูกแบกมาจนสึกกร่อนเป็นเวลาหลายปี "คุณย่าของคุณปฏิเสธผม"

"งั้นฉันก็คิดว่าคุณย่าคงมีเหตุผลดีค่ะ" Marguerite พูด

"โอ้ แกมีเหตุผล" Mr. Gripe พูด "แกบอกว่าราคาสูงเกินไป" เสียงเขาราบเรียบอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ข้างใต้มีอะไรสั่นไหว เหมือนรอยร้าวในน้ำแข็ง "ผมบอกว่าไม่มีราคาไหนสูงเกินไป แกบอก—" เขาหยุด และความทรงจำนั้นดูเจ็บปวดในแบบที่เห็นได้รอบมุมปากเขา "แกบอกว่านั่นแหละคือปัญหา"

Marguerite รู้สึกว่าคำเหล่านั้นตกลงมาด้วยน้ำหนักของสิ่งสำคัญ แม้เธอยังไม่เข้าใจว่าทำไม เธอเหลือบมอง Mr. Cog ที่กำลังจับตาดู Mr. Gripe ด้วยความนิ่งของแมวที่เฝ้ามองนก ไม่ได้คิดจะจับ แต่ตั้งใจจะเฝ้าทุกฝีก้าว

"คุณขอให้คุณย่าซ่อมอะไรคะ?" Marguerite ถาม

Mr. Gripe ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตใบหนึ่งแล้วหยิบรูปถ่ายออกมา ยับย่นและซีดจาง เป็นรูปถ่ายที่ถูกพกพามานานจนขอบเริ่มบางลง เขายื่นให้ Marguerite โดยไม่ได้มองมันเอง ราวกับมองมาหลายครั้งจนไม่มีอะไรให้ดูอีกแล้ว

ในรูปเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกำลังหัวเราะ เงยหน้า มือข้างหนึ่งยกขึ้นเหมือนจะปัดกล้องออก เธอดูมีความสุขแบบที่คนมีความสุขเมื่อไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกถ่ายรูป เธอดูมีชีวิต

"ภรรยาผม" Mr. Gripe พูด "Eleanor เธอเสียเมื่อสิบสี่ปีก่อน อุบัติเหตุรถชน เธอกำลังข้ามถนน คนขับมองไม่เห็น เธอเสียบนทางเท้าก่อนรถพยาบาลมาถึง"

เขาพูดทั้งหมดด้วยน้ำเสียงแบนราบและเป็นจังหวะ ราวกับพูดมาหลายครั้งจนคำเหล่านั้นถูกตักเนื้อความรู้สึกออกจนหมด แต่ Marguerite ได้ยินสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ความแบนราบนั้น ความโศกเศร้าไม่ได้หายไปเพียงเพราะคุณเลิกแสดงมันออกมา มันมุดลงดิน แข็งตัวเป็นหินปูน กลายเป็นอะไรอย่างอื่น — อะไรที่มองจากภายนอกแล้วเหมือนกับสีหน้าที่ Mr. Gripe สวมอยู่ตอนนี้เป๊ะ

"เสียใจด้วยค่ะ" Marguerite พูด และพูดจริง

"ผมไม่ต้องการความเห็นใจ" Mr. Gripe พูด "ผมต้องการการซ่อมของคุณย่าคุณ"

Marguerite กะพริบตา "คุณย่าเสียแล้วนะคะ ท่านไม่สามารถ—"

"ผมทราบ" Mr. Gripe พูดอีกครั้ง ด้วยความอดทนที่เริ่มรุ่ยออกตามตะเข็บ "แต่ร้านยังอยู่ แก็ดเจ็ตยังอยู่ และหนี้ คุณหนู Tinker ไม่ได้ตายไปพร้อมลูกหนี้ มันส่งต่อไปยังทายาท คุณย่าของคุณเป็นหนี้การซ่อมผมอยู่ ผมมาทวง"

"คุณย่าไม่ได้เป็นหนี้คุณอะไรเลยค่ะ" Marguerite พูด เสียงแหลมกว่าที่ตั้งใจ "ท่านปฏิเสธ ปฏิเสธไม่เหมือนกับเป็นหนี้"

รอยยิ้มของ Mr. Gripe กลับมา คราวนี้บางเฉียบเหมือนรอยกรีดของกระดาษ "ผมจ่ายเงินให้แก" เขาพูด "แกรับเงินผม แกสัญญาว่าจะพิจารณาคำขอ แกบอกว่าจะตอบภายในเดือน แกไม่เคยตอบ แล้วก็—" เขากวาดมือไปรอบร้าน "—แกปิดร้าน หายตัว ผมใช้เวลาหลายปีตามหา เมื่อผมหาเจอในที่สุด แกอยู่ในบ้านพักดูแลผู้สูงอายุ จำชื่อตัวเองไม่ได้ นับประสาหนี้ที่ก่อไว้" เขาหยุด "แต่คุณไม่ได้อยู่ในบ้านพักดูแล คุณหนู Tinker คุณอยู่ที่นี่ ร้านเปิดอยู่ และผมมาเรียกร้องสิ่งที่ผมควรได้"

Marguerite มอง Mr. Cog ที่ซีดขาวไปมาก "จริงหรือเปล่าคะ?" เธอถาม "คุณย่ารับเงินเขาจริงเหรอ?"

Mr. Cog พยักหน้าช้าๆ "รับจริง" เขาพูด "และท่านก็สัญญาจริงว่าจะพิจารณาการซ่อม แต่ท่านไม่เคยตกลงที่จะทำ"

"เพราะราคาสูงเกินไป" Mr. Gripe พูด "ซึ่งนำเรามาสู่คำถามสำคัญ" เขาโน้มตัวมาเล็กน้อย และ Marguerite ได้กลิ่นอะไรบางอย่างจากเขา — ไม่ใช่น้ำหอม ไม่ใช่เหงื่อ แต่เป็นอะไรที่เก่าแก่กว่าและเศร้ากว่า ฝุ่น กระดาษเก่า กลิ่นของห้องที่คนเลิกเปิดม่านแล้ว "คุณรู้จักยางลบบาดแผลแห่งกาลเวลาไหม คุณหนู Tinker?"

ชื่อนั้นร่วงลงในร้านเหมือนก้อนหินตกลงผิวน้ำนิ่ง

Marguerite รู้สึกอะไรเย็นๆ ไหลลงกระดูกสันหลัง เธอเหลือบมอง Mr. Cog ที่ใบหน้าเปลี่ยนจากซีดเป็นขาวซีดเหมือนขี้เถ้า "ไม่ค่ะ" เธอพูด

"โกหก" Mr. Gripe พูด แต่เบาๆ ราวกับเพียงระบุข้อเท็จจริง "หรือบางทีคุณอาจไม่รู้จริงๆ ให้ผมอธิบาย ยางลบบาดแผลแห่งกาลเวลาเป็นแก็ดเจ็ตที่คุณย่าสร้าง — อาจเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแก มันมีพลังลบล้างบาดแผลหนึ่งอย่างที่กาลเวลาสร้างขึ้น ความตายหนึ่ง การสูญเสียหนึ่ง การจากไปหนึ่ง ช่วงเวลาเพียงหนึ่งที่ทุกอย่างผิดพลาด ลบออกราวกับไม่เคยเกิดขึ้น" เสียงเขาต่ำลงเป็นอะไรที่เกือบจะเป็นความเคารพ "Eleanor จะกลับมาได้ ผมจะได้เธอคืน สิบสี่ปีจะถูกลบล้าง"

"แล้วจะต้องแลกอะไรคะ?" Marguerite ถาม แม้ว่าเธอคิดว่ารู้คำตอบอยู่แล้ว

สีหน้าของ Mr. Gripe สั่นไหว — แค่ชั่วขณะ — เป็นอะไรที่อาจเป็นความเจ็บปวด หรืออาจเป็นความหวัง สองอย่างนี้ Marguerite คิด ดูคล้ายกันมากอย่างน่าแปลกบนใบหน้าบางแบบ

"ทุกอย่าง" เขาพูดเบาๆ "มันจะแลกทุกอย่าง คุณย่าของคุณเข้าใจเรื่องนี้ แกเข้าใจว่ายางลบบาดแผลแห่งกาลเวลาไม่ใช่การซ่อม — มันคือการตัดออก คุณตัดบาดแผลทิ้ง แต่คุณก็ตัดทุกอย่างที่เติบโตขึ้นมาในช่องว่างที่บาดแผลทิ้งไว้ทิ้งด้วย ทุกคนที่คุณพบเจอเพราะคุณกำลังเศร้าโศก ทุกทางเลือกที่คุณตัดสินใจเพราะคุณอยู่คนเดียว ทุกเวอร์ชันของตัวคุณเองที่คุณกลายเป็นเพราะคุณรอดจากสิ่งเลวร้าย" เขาหยุด และเสียงเขาเมื่อพูดต่อแผ่วจนแทบเป็นกระซิบ "ผมไม่สน ผมยอมแลกทุกอย่าง ผมยอมแลกทุกปีที่มีชีวิตอยู่นับจากวันที่เธอตาย ผมยอมแลกทุกทางเลือก ทุกมิตรภาพ ทุกเศษความสุขเล็กๆ ที่ผมขูดรวบรวมมาได้ ผมจะเผามันให้หมดเพื่อให้เธอกลับมา"

ร้านเงียบสนิท ข้างนอก ที่ไหนสักแห่งไกลออกไป Marguerite ได้ยินเสียงจราจร — รถบรรทุกกระหึ่ม แตรรถ เสียงไซเรนไกลลิบ เสียงลอนดอนธรรมดาๆ โลกยังคงหมุนต่อไปราวกับไม่มีสิ่งน่าสะเทือนใจถูกพูดในร้านซ่อมเล็กๆ บนถนนที่ถูกลืม

"ฉันช่วยคุณไม่ได้ค่ะ" Marguerite พูด

Mr. Gripe ยืดตัวขึ้น "ไม่ได้" เขาพูด "หรือไม่ยอม?"

"ทั้งคู่ค่ะ" Marguerite พูด "ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่คุณพูดถึงมีจริง"

"โอ้ มันมีจริง" Mr. Gripe พูด "ผมใช้เวลาสิบสี่ปีตามหา พูดคุยกับทุกคนที่คุณย่าเคยรู้จัก สืบหาทุกชิ้นที่แกเคยซ่อม ผมรู้ว่ามันอยู่ที่นี่ และผมรู้—" เขาชี้ไปที่สมุดบัญชีบนเคาน์เตอร์ "—ว่าคุณอ่านบันทึกอยู่ คุณรู้ว่าร้านนี้ต้องแลกอะไร คุณรู้ว่าคุณย่าจ่ายอะไรไป คุณรู้ว่าหนี้ในที่แห่งนี้เป็นของจริง"

Marguerite ไม่พูดอะไร คอเธอรัดแน่น

Mr. Gripe ล้วงเข้าไปในกระเป๋าอีกใบแล้วหยิบซองจดหมายออกมา — สีครีม ดูแพง ผนึกครั่งแดง เขาวางลงบนเคาน์เตอร์ระหว่างพวกเขา

"นี่" เขาพูด "เป็นจดหมายจากทนายของผม ระบุสิทธิ์เรียกร้องทางกฎหมายที่ผมมีต่อการซ่อมที่คุณย่าสัญญาไว้ และระบุผลที่ตามมาหากคุณปฏิเสธ" เขายิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มน่าสะพรึงกลัวแบบอดทนยาวนาน "ผมไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล คุณหนู Tinker ผมเข้าใจว่าคุณยังเด็ก ผมเข้าใจว่าคุณเพิ่งรับมรดกหลายอย่างที่ไม่ได้ขอ เพราะฉะนั้นผมจะให้เวลาคุณหนึ่งเดือน"

"หนึ่งเดือนเพื่ออะไรคะ?" Marguerite ถาม

"เพื่อหายางลบบาดแผลแห่งกาลเวลา" Mr. Gripe พูด "เพื่อเตรียมมันให้พร้อมใช้ และเพื่อทำการซ่อมที่คุณย่าเป็นหนี้ผมมาสิบสี่ปี" เขาใช้นิ้วยาวเคาะซองจดหมาย "ถ้าคุณไม่ทำ ผมจะยึดร้านนี้และทรัพย์สินทั้งหมดด้วยวิธีที่ผมมี คุณย่าอาจปฏิเสธผม แต่คุณไม่ใช่คุณย่า คุณอายุสิบเอ็ดและไม่มีสถานะทางกฎหมายในการดำเนินธุรกิจ โดยเฉพาะธุรกิจที่—" เขากวาดตามองร้านด้วยสีหน้ารังเกียจ "—ค้าขายสิ่งของที่มาไม่ชัดเจนและความปลอดภัยน่ากังขา"

"คุณทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ" Marguerite พูด แต่เสียงเธอเบากว่าที่ตั้งใจ

"ได้ครับ" Mr. Gripe พูด "และจะทำ ยกเว้นคุณจะให้สิ่งที่ผมควรได้"

เขาหันไปทางประตู เสื้อโค้ตพลิ้วลงรอบตัวเหมือนปีกนกตัวใหญ่ที่ผิดหวัง

"Mr. Gripe" Mr. Cog พูด และมีอะไรบางอย่างในเสียงเขาที่ทำให้ชายร่างสูงหยุดนิ่ง "ถ้าคุณยึดร้านไป คุณจะไม่เจอสิ่งที่ตามหา"

Mr. Gripe เหลือบมองข้ามไหล่ "จริงเหรอ?"

"จริง" Mr. Cog พูด "เพราะแก็ดเจ็ตในร้านนี้ใช้ได้เฉพาะกับคนที่เข้าใจราคาของมัน ถ้าคุณเอาไปด้วยกำลัง มันจะไม่ให้อะไรคุณนอกจากความทุกข์"

"ผมมีความทุกข์อยู่แล้ว Cog" Mr. Gripe พูด "แบกมาสิบสี่ปี เพิ่มอีกนิดคงไม่ต่างอะไร"

เขาเปิดประตู กระดิ่งดังอีกครั้ง — เสียงต่างจากเดิม นุ่มกว่า เศร้ากว่า เหมือนเสียงนาฬิกาตีบอกเวลาในบ้านร้าง

"หนึ่งเดือน คุณหนู Tinker" เขาพูด โดยไม่หันกลับมา "ผมแนะนำให้ใช้มันอย่างฉลาด"

แล้วเขาก็จากไป

ความเงียบที่เขาทิ้งไว้ข้นหนัก เหมือนอากาศหลังพายุฝน Marguerite จ้องมองซองจดหมายบนเคาน์เตอร์ เธอไม่อยากเปิดมัน เธอสงสัยอย่างแรงว่าการเปิดมันจะทำให้ทุกอย่างกลายเป็นจริงในแบบที่เธอไม่อาจถอนกลับได้

"Mr. Cog คะ" เธอพูด "ยางลบบาดแผลแห่งกาลเวลามีจริงไหมคะ?"

Mr. Cog เงียบอยู่นาน แล้วเขาเดินไปที่ถาดชา รินชาสองถ้วยด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย วางถ้วยหนึ่งไว้หน้า Marguerite

"มี" เขาพูด

"แล้วมันทำได้อย่างที่เขาบอกจริงเหรอคะ?"

"ได้"

"แล้วทำไมคุณย่าไม่ใช้มันให้เขาล่ะคะ?"

Mr. Cog หยิบถ้วยชาของตัวเองขึ้นมา แม้ว่าเขาไม่ได้ดื่ม เพียงแค่กอดถ้วยไว้ ราวกับว่าความอุ่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการ

"เพราะ" เขาพูดเบาๆ "ท่านเข้าใจอะไรบางอย่างที่ Mr. Gripe ไม่เข้าใจ คุณไม่สามารถเรียกคนกลับจากความตายโดยไม่ฆ่าทุกสิ่งที่คุณกลายเป็นระหว่างที่เขาจากไป"

Marguerite มองลงไปที่ชา ร้อนจัด และไอน้ำลอยขึ้นเป็นเกลียวบางเปราะ เธอนึกถึงสมุดบัญชีข้างบน นึกถึงรายการที่เขียนด้วยลายมือคุณย่า: Marguerite Tinker, อายุ 0. คำขอซ่อม: อนาคต. ราคา: ความแน่ใจทั้งหมดที่เหลืออยู่

"เขาพูดถูก ใช่ไหมคะ" เธอพูด "ฉันไม่มีสถานะทางกฎหมาย เขายึดร้านได้"

"เขาลองได้" Mr. Cog พูด

"แต่จะสำเร็จไหมคะ?"

Mr. Cog เงียบไปครู่ แล้วพูดว่า "ผมไม่รู้"

เป็นครั้งแรกที่ Marguerite เคยได้ยินเขายอมรับว่าไม่รู้อะไร และอย่างไรก็ไม่รู้ สิ่งนั้นทำให้เธอกลัวยิ่งกว่าทุกอย่างที่ Mr. Gripe พูด

เธอหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ ร้อนเกินไปจนลวกลิ้น แต่เธอไม่พูดอะไร แค่นั่งอยู่ตรงนั้น ในร้านที่คุณย่าทิ้งไว้ให้เธอ ดื่มชาที่ร้อนเกินไปและพยายามไม่คิดถึงซองจดหมายบนเคาน์เตอร์

ข้างนอก ลอนดอนยังคงดำเนินต่อไป รถบรรทุกกระหึ่ม ผู้คนเดินไปสถานีรถไฟใต้ดิน ที่ไหนสักแห่ง นาฬิกาตีสี่

ภายในกรมซ่อมสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ Marguerite Tinker นั่งนิ่งสนิทและสงสัยว่า คุณจะปฏิเสธชายที่ความโศกเศร้าใหญ่โตจนเปลี่ยนเขาเป็นคนที่ทวงหนี้จากผู้หญิงที่ตายแล้วและข่มขู่เด็กได้อย่างไร

เธอไม่รู้

แต่เธอสงสัย — ด้วยความแน่ใจที่เย็นและแจ่มชัดของคนที่เพิ่งเรียนรู้ว่าความแน่ใจต้องแลกมาด้วยอะไร — ว่าเธอจะต้องหาคำตอบให้ได้