The Map That Fell From The Sky
บทที่ 13: แผนที่ที่ตกจากฟ้า
ซูเนโอะอวดแผ่นจารึกมาสิบห้านาทีแล้วยังไม่มีใครขอดู
นี่คือปัญหา
เขาถือมันยื่นแขน เอียงเล็กน้อยให้แสงจากหน้าต่างห้องนอนโนบิตะตกกระทบผิว มันเป็นโลหะ -- ไม่ใช่อะลูมิเนียม ไม่ใช่เหล็ก อะไรที่หนักกว่าและเข้มกว่า เหมือนสีท้องฟ้าก่อนพายุ รอยแปลกๆ เต็มด้านหนึ่ง ดูเหมือนตัวอักษร แต่ไม่ใช่ตัวอักษรไหนที่ซูเนโอะเคยเห็น
"พ่อซื้อมาจากการประมูลส่วนตัว" ซูเนโอะบอก "ที่เจนีวา ที่ที่มีการประมูลสำคัญจริงๆ ไม่ใช่แบบธรรมดา"
โนบิตะนอนอยู่บนเตียงกินไดฟุกุ ไจแอนท์นั่งกับพื้นกอดเข่า ชิซูกะอ่านหนังสือ ไม่มีใครมองแผ่นจารึก
ซูเนโอะยกมันสูงขึ้น
"แพงกว่าบ้านพวกนาย รวมกัน"
โนบิตะหยุดเคี้ยว "ทั้งสองหลังเลยเหรอ"
"ทั้งสองหลัง" ซูเนโอะยืนยัน "รวมสนามด้วย"
ไจแอนท์เงยหน้า "มันทำอะไรได้ล่ะ"
"มันเป็นวัตถุโบราณ จากอวกาศ ไม่ต้องถามว่าทำอะไรได้ แค่ชื่นชมว่ามันมีอยู่"
โดราเอมอนนั่งเงียบๆ อยู่มุมห้อง ตอนนี้ลุกขึ้นเดินไป เขาเตี้ยกว่าแผ่นจารึก ยื่นมือทั้งสองข้างเอียงมันเข้าหาตัว แล้วตาก็เบิกกว้างกว่าปกติ
"นายบอกว่าพ่อนายซื้อมาจากไหนนะ"
"ประมูลส่วนตัว ที่--"
"เจนีวา ใช่" โดราเอมอนพลิกแผ่นจารึก แล้วกลับ แล้วตะแคง เขาทำเสียงเบาๆ "ซูเนโอะ นี่มันอักษรแอนดรอเมดา"
"ก็แน่นอน" ซูเนโอะว่า "พ่อฉันซื้อแต่ของแท้--"
"นายรู้ไหมว่าอักษรแอนดรอเมดาคืออะไร"
"รู้สิ"
"มันเป็นระบบการเขียนของกาแล็กซีที่อยู่ห่างจากโลกสองล้านปีแสง" โดราเอมอนเงยหน้ามองเขา "นี่คือแผนที่สมบัติ"
ห้องเงียบมาก
โนบิตะลุกนั่ง ไดฟุกุตกพื้น
"แผนที่สมบัติ" ซูเนโอะพูดช้าๆ
"จากกาแล็กซีแอนดรอเมดา" โดราเอมอนว่า "โดยเฉพาะ--" เขาเพ่งตาดูรอยจารึก อ่านจากขวาไปซ้ายแบบที่ต้องอ่านอักษรแอนดรอเมดา "-- มันบอกถึงสิ่งที่เรียกว่า สมบัติแห่งกระจก บอกว่าสมบัตินี้ซ่อนไว้ในสี่ดาว แต่ละดาวมีเบาะแส สมบัติอยู่ที่ปลายทาง" เขาหยุด "แล้วมันมอบความปรารถนาที่ลึกที่สุดของผู้พบ"
ห้องระเบิด
ซูเนโอะไม่ได้ร่วมเสียง เขายืนนิ่งถือแผ่นจารึก แล้วในหัวเขาเห็นทองเป็นภูเขา ไม่ใช่ทองธรรมดา -- ทองจากอวกาศ ชนิดที่มีค่ามากกว่าทองปกติเพราะมาจากอวกาศและไม่มีใครอื่นมี เขาเห็นอัญมณีหายาก ขนาดมหึมา สีที่ยังไม่มีบนโลก เขาเห็นเพื่อนร่วมชั้นยืนเข้าแถวยาวนอกบ้าน รอดูสิ่งที่เขาเอากลับมา
เขาเห็นทุกคนมองเขา ไม่ใช่แค่มอง จ้อง ชื่นชม
"ฉันอยากไป" เขาพูด
ทุกคนมองโดราเอมอนอยู่แล้ว
"ชุดอวกาศ" โดราเอมอนล้วงกระเป๋า หยิบชุดสีเงินสี่ชุดพับแบน แต่ละชุดขนาดเท่าผ้าเช็ดหน้า สะบัดออกมาขยายเต็มตัว "ควบคุมอุณหภูมิ กรองบรรยากาศ ปิดผนึกอัตโนมัติ ใช้ได้กับทุกสภาพแวดล้อมของดาวเคราะห์ในจักรวาลที่รู้จัก รวมเขตภูเขาไฟระดับปานกลาง"
"ปานกลาง" โนบิตะว่า
"อย่าเข้าใกล้ภูเขาไฟ"
โดราเอมอนเปิดประตูไปไหนก็ได้ ปลายทางง่ายๆ: พิกัดแรกบนแผนที่ ที่เขาถ่ายรูปด้วยโทรศัพท์ก่อนที่ซูเนโอะจะประท้วงเรื่องคนแตะของ เขาตั้งพิกัด ประตูเปิด
อีกฝั่งเป็นท้องฟ้าสีพลัม
พวกเขาเดินผ่านไป
ดาวดวงแรกมีพระอาทิตย์สามดวง
ลอยอยู่บนฟ้าคนละระดับ ทอดเงาสามทิศพร้อมกัน ซูเนโอะพยายามดูว่าเงาไหนเป็นของตัวเองแล้วสับสน ไจแอนท์เลิกสนใจเงาทันที ชิซูกะมองพระอาทิตย์ทั้งสามนานเท่าที่ต้องยืนยันว่าไม่มีดวงไหนจะฆ่าเธอ แล้วกลับมาสนใจพืช
พืชมันใหญ่มาก
ทุกอย่างใหญ่มาก ต้นไม้ขนาดตึกอพาร์ตเมนต์ รากโค้งขึ้นจากดินเหมือนกระดูกสันหลังของสัตว์ที่ฝังอยู่ ดอกไม้ใหญ่เท่าสระว่ายน้ำ กลีบเคลื่อนไหวโดยไม่มีลม หญ้าสูงถึงเอวซูเนโอะ ใบไม้ทุกใบเป็นเฉดเขียวหรือทองหรือแดงเข้ม แสงจากพระอาทิตย์สามดวงตกกระทบคนละแบบ
โนบิตะพูดว่า "ว้าว" เจ็ดครั้งในสองนาทีแรก
พิกัดแผนที่นำพวกเขาลงทาง -- หรือสิ่งที่เคยเป็นทางนานมาแล้ว เมื่อมีอะไรเดินผ่านบ่อยพอให้หญ้าราบ ตอนนี้ขึ้นปกคลุมเกือบหมด พวกเขาแหวกฝ่าเป็นแถวเดียว ไจแอนท์อยู่หน้าเพราะตัวกว้างที่สุดแหวกทางได้ง่ายที่สุด
ทางจบที่ประตู
แกะสลักจากหินเข้ม วัสดุเดียวกับแผ่นจารึก เสาสองต้น คานขวาง ไม่มีบาน -- แค่ช่องเปิดที่มีอะไรเป็นประกายอยู่ข้างใน เหมือนม่านที่ทำจากน้ำที่ช้ามาก บนเสาขวา อักษรแอนดรอเมดาอีก
โดราเอมอนแปล
"เพื่อเข้า จงตอบ: สิ่งใดที่เธอมองมากที่สุดแต่เข้าใจน้อยที่สุด"
ทุกคนมองประตู ประตูเป็นประกาย
"ง่ายนิดเดียว" ไจแอนท์ว่า "การบ้าน"
ประตูไม่ทำอะไร
"ผู้หญิง" โนบิตะว่า
ประตูไม่ทำอะไร
"อนาคต" ชิซูกะว่า "เราดูมันตลอดเวลาแต่ไม่ได้เข้าใจจริงๆ"
ประตูไม่ทำอะไร
พวกเขามองกัน มองประตู ซูเนโอะจ้องอักษรบนเสา หน้าผากย่นเล็กน้อย
"ตัวเอง" เขาพูด
ประกายจางหายไป ประตูเปิด
พวกเขาเดินผ่านก่อนที่ใครจะพูดอะไร แต่ซูเนโอะรู้สึกได้ว่าคนอื่นมองท้ายทอยเขา เขาเดินต่อ
"คำตอบนั้นดีมากเลย" ชิซูกะพูดจากข้างหลัง
"ฉันอ่านมาจากหนังสือ" ซูเนโอะว่า "มันชัดอยู่แล้ว"
เขาเดินเร็วขึ้น
หลังประตู ทางเดินต่อผ่านส่วนป่าที่ต้นไม้ชิดกันกว่าและเงาสามชั้นมืดจนเกือบเป็นกลางคืน แล้วเปิดออกเป็นลานกลางที่มีก้อนหินก้อนเดียว ก้อนหินเป็นคริสตัลสีจาง ขนาดเท่าแตงโม มีรอยสลักอยู่
โดราเอมอนถ่ายรูปรอยสลัก "พิกัดต่อไป" เขาว่า "ดาวดวงที่สอง"
"แค่นั้นเหรอ" ไจแอนท์ว่า
"แผนที่เป็นลำดับ ดาวแต่ละดวงนำไปดวงถัดไป สมบัติอยู่ดวงสุดท้าย"
"กี่ดวง"
"สี่"
โนบิตะมองคริสตัลครุ่นคิด "มีดวงไหนอันตรายไหม"
"คงจะ" โดราเอมอนว่า
"คงจะแค่ไหน"
"คงจะมาก"
โนบิตะซึมซับสิ่งนี้ "โอเค" เขาว่า แล้วมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าที่ใช้เมื่อตัดสินใจไม่คิดเรื่องบางเรื่อง
ซูเนโอะยังมองประตูข้างหลัง เขาคิดเรื่องปริศนาอีกครั้ง สิ่งใดที่เธอมองมากที่สุดแต่เข้าใจน้อยที่สุด? เขาตอบโดยไม่คิด มันหลุดออกมาเอง แล้วประตูก็เปิด ซึ่งหมายความว่าประตูเห็นด้วย ซึ่งหมายความว่า--
มีอะไรเคลื่อนไหวที่ขอบป่า
เขาหัน ไม่มีอะไร ต้นไม้สูง เงาสามชั้น ต้นไม้มหึมาด้านหลัง
"เห็นอะไรเหรอ" เขาถาม
"ลม" ไจแอนท์ว่า
ซูเนโอะมองอีกสักครู่ ไม่มีลม ต้นไม้ที่ขอบลานนิ่งสนิท
เขาหันกลับ
โดราเอมอนตั้งประตูไปไหนก็ได้ไปดาวดวงที่สองแล้ว ประตูเปิดสู่ทิวทัศน์ของแสงสีเงินขาว
ซูเนโอะมองขอบป่าอีกครั้ง
ตาคู่หนึ่งมองกลับ สีเขียว ขบขัน กะพริบครั้งเดียวก่อนหายไป
คอซูเนโอะแห้งผาก
เขาก้าวผ่านประตู