Double Cross
บทที่ 15: หักหลัง
ดาวดวงที่สามทำจากน้ำแข็ง
ไม่ใช่น้ำแข็งธรรมดา — ไม่ใช่น้ำแข็งในช่องแช่แข็งหรือแบบที่เกาะตามกระจกหน้าต่างในฤดูหนาว น้ำแข็งที่นี่เรียบราวกระจกเป็นสีน้ำเงินเข้ม ก่อตัวเป็นภูเขาและหอคอยและซุ้มโค้งที่แม่นยำราวกับมีใครออกแบบไว้ มหาสมุทรแช่แข็งทอดยาวออกไปทุกทิศทาง เรียบสนิท ใสแจ๋ว จนมองทะลุลงไปได้ลึกสามสิบเมตร เห็นรูปร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาแช่อยู่ในน้ำแข็ง ปากเปิดค้าง ครีบยังอยู่กลางจังหวะโบก หยุดนิ่งอยู่กลางอะไรก็ตามที่มันกำลังทำอยู่ตอนที่ดาวดวงนี้แข็งตัว
ท้องฟ้าขาวโพลน
ลมพัดไม่หยุด และอุณหภูมิบนเครื่องวัดของโดราเอมอนอยู่ที่ลบหกสิบสององศา
ชุดอวกาศรับมือได้ ไม่รู้สึกหนาวผ่านชุด ซึ่งเป็นเรื่องน่าโล่งใจ ยกเว้นว่ามันทำให้ทิวทัศน์รอบข้างดูไม่จริง — พวกเขากำลังเดินอยู่ในสถานที่ที่หนาวเหน็บที่สุดเท่าที่เคยเห็น แต่ไม่มีใครสั่น จึงรู้สึกเหมือนอยู่ในกองถ่ายหนัง
ไจแอนท์เอาหน้าแนบน้ำแข็งเพื่อส่องดูสัตว์ที่ถูกแช่แข็งตัวหนึ่ง มันจ้องกลับมาด้วยดวงตาข้างเดียวที่ใหญ่โตแข็งทื่อ
"อะไรวะเนี่ย?" ไจแอนท์ว่า
"คงเป็นอะไรสักอย่างที่ไม่รอด" โดราเอมอนตอบ
ไจแอนท์คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอยออกห่างจากดวงตาของสิ่งมีชีวิตนั้น
เส้นทางบนดาวดวงนี้ชัดเจนกว่าดาวดวงอื่น — อย่างน้อยก็เคยชัดเจน มีถนนตัดผ่านภูเขาน้ำแข็ง ตรงเป็นเส้น แต่บนถนนมีกับดัก และกับดักนั้นมองไม่เห็น
คนแรกที่โดนคือโนบิตะ
เขากำลังเดินอยู่บนพื้นน้ำแข็งที่ดูแข็งแรงดี สะท้อนท้องฟ้าสีขาวได้สมบูรณ์แบบ แล้วจู่ๆ ก็ไม่ได้เดินอยู่บนมันอีกต่อไปเพราะมันไม่มีอยู่จริง มันเป็นภาพลวงตา — ภาพฉายของน้ำแข็งปิดทับอากาศว่างเปล่า ปิดทับรอยแยกลึกสิบห้าเมตรที่เต็มไปด้วยเข็มน้ำแข็งแตก
โนบิตะตกลงไป
โดราเอมอนคว้าตัวเขาไว้ด้วยเทคคอปเตอร์ห่างจากก้นเหวสามเมตร
พวกเขาลงจอดบนหิ้งหิน โนบิตะนั่งบนนั้นครู่หนึ่ง หลับตา หายใจช้าๆ ทางจมูก
"โลกิ" ซูเนโอะพูดขึ้น
คนอื่นๆ หันมามอง
"มันเป็นฝีมือเขา" ซูเนโอะมองไปที่น้ำแข็งปลอม ซึ่งไม่ได้หายไป — ภาพลวงตายังอยู่ เป็นแผ่นสมบูรณ์แบบ สีและแสงสะท้อนเหมือนจริงทุกประการ "เขาอยู่ที่นี่ก่อนเรา เขามีเวลาวางกับดัก"
"รู้ได้ยังไงว่าไม่ใช่ธรรมชาติ?" ชิซูกะถาม
"เพราะธรรมชาติไม่เอาภาพลวงตาปิดรอยแยก ธรรมชาติปล่อยให้มันเป็นรอยแยก มีคนเอาภาพลวงตามาปิดเพื่อให้หน้าผาดูปลอดภัย"
ชิซูกะมองไปที่น้ำแข็ง "ใครจะทำแบบนั้น?"
"คนที่ต้องการชะลอพวกเราโดยไม่ต้องหยุดเราจริงๆ" ซูเนโอะคิดต่อ "เขาไม่ได้อยากทำร้ายเรา เขาแค่อยากไปถึงก่อน ชะลอพวกเราก็เท่ากับไปถึงก่อน"
"ทฤษฎีเฉพาะเจาะจงมากนะ" ไจแอนท์ว่า
"ใช่" ซูเนโอะตอบ
"มีหลักฐานอะไร"
"หลักฐานคือรู้ว่าคนคิดแบบนั้นคิดยังไง"
ไม่มีใครถามว่ารู้ได้อย่างไรว่าคนคิดแบบนั้นคิดยังไง พวกเขาพอจะเดาคำตอบกันออก
โลกิปรากฏตัวบนยอดภูเขาแก้ว
เขาไม่ได้ปรากฏตัวอย่างน่าตื่นตา — ไม่มีแสงเขียววาบ ไม่มีการประกาศตัว แค่อยู่ตรงนั้นทั้งที่เมื่อกี้ไม่อยู่ นั่งอยู่บนหิ้งน้ำแข็งสีน้ำเงินเข้มท่าทางเหมือนรอรถไฟ
"ระวังนะ!" เขาตะโกนลงมา "ยังมีอีกหกอันเชียวนะ"
"ขอบคุณครับ!" โนบิตะตะโกนตอบ ก่อนที่ใครจะทันห้าม
"ไม่เป็นไร" โลกินั่งมองพวกเขาเดินอ้อมส่วนที่เป็นน้ำแข็งปลอม ลองเหยียบทีละก้าวก่อนลงน้ำหนัก "รู้มั้ย มากับฉันเลยก็ได้ ฉันรู้ว่ามันอยู่ตรงไหนหมดทุกอัน"
"ตอนนี้เราก็รู้ว่าอันหนึ่งอยู่ตรงไหนแล้ว" ซูเนโอะว่า
"จริง แต่นายยังต้องสำรวจอีกสิบเอ็ดดาว"
"อีกหกดาว"
"สิบเอ็ด"
ซูเนโอะเงยหน้ามอง โลกิยิ้ม
เขาโกหก มันมีหกดาว ซูเนโอะค่อนข้างมั่นใจ แต่เขาสังเกตว่าโลกิแก้ตัวเลขทันที ซึ่งหมายความว่าโลกิอยากให้เขาเชื่อตัวเลขที่มากกว่า นั่นเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์
แผนที่แยกออกตรงใจกลางดาว
ไม่ใช่เชิงสัญลักษณ์ — เป็นตามตัวอักษร ถนนน้ำแข็งที่ถูกตัดมาถึงทางแยกที่แบ่งเป็นสองเส้น เส้นหนึ่งไปทางซ้ายมุ่งตะวันออกเฉียงเหนือ อีกเส้นไปทางขวามุ่งตะวันตกเฉียงใต้ สลักอยู่บนน้ำแข็งตรงทางแยกเป็นข้อความแอนโดรเมดาอีกข้อความหนึ่ง
"สองเส้นทาง" โดราเอมอนแปล "แต่ละเส้นนำไปสู่พิกัดดาวดวงที่สี่ พิกัดหนึ่งเป็นของจริง อีกพิกัดเป็นของปลอม แผนที่ไม่ได้บอกว่าอันไหนจริง"
ไจแอนท์กับโนบิตะสบตากัน
"ดูจากแผนที่ได้มั้ยว่าเส้นไหนถูก?" ชิซูกะถาม
"ดูจากตรงนี้ไม่ได้" โดราเอมอนตอบ "ต้องเดินตามเส้นทางไปดู"
"ถ้าเราแยกกันไปตรวจทั้งสองเส้นพร้อมกัน—"
"โลกิก็จะเลือกเส้นที่ถูกในขณะที่เราเสียเวลากับเส้นที่ผิด" ซูเนโอะพูดแทรก
เสียงโลกิดังขึ้นจากที่ไม่ไกล สบายๆ ไม่รีบร้อน: "ทำงานด้วยกันก็ได้นะ ฉันบอกแล้วตั้งแต่ก่อน ข้อเสนอยังอยู่"
เขายืนอยู่ห่างออกไปสิบเมตรบนหิ้งน้ำแข็ง โดยไม่ได้เคลื่อนมาจากไหนที่มองเห็น
"คุณวางกับดักบนถนนนี้" ซูเนโอะว่า
"นิสัยเก่า" โลกิทำท่าปัดมือ "ที่เหลือฉันเก็บหมดแล้ว ก็ถ้ามันมีค่าอะไร ถือว่าเป็นไมตรีจิต"
"คุณเก็บเพื่อให้เราเดินทางเร็วพอที่จะเป็นประโยชน์กับคุณ" ซูเนโอะพูด
โลกิเอียงหัว "จริง แต่ผลในทางปฏิบัติก็เหมือนกัน"
"คุณต้องการอะไรกันแน่? คุณเป็นเทพเจ้า ทองหาได้ทุกที่"
"ทองน่ะธรรมดา" โลกิมองมือตัวเองเรื่อยเปื่อย เหมือนคนดูเล็บ "กระจกที่ส่องเห็นตัวตนที่แท้จริงที่สุดของคุณ นั่นสิน่าสนใจ ฉันมีศัตรูเยอะ รู้ตัวตนลึกสุดของพวกเขาได้จะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาล"
"ส่องดูตัวเองก็ได้นะ" ชิซูกะพูดขึ้น
โลกิหันมามอง "จะส่องดูตัวเองทำไม?"
ชิซูกะมองตอบอย่างสงบ โลกิเป็นฝ่ายหันหน้าหนีก่อน ซึ่งทำให้ซูเนโอะแปลกใจ
"ฉันไปเส้นหนึ่ง" โลกิว่า "พวกเธอไปอีกเส้น ใครถึงพิกัดก่อนชนะ" เขาหยุดครู่ "สงบศึกบนดาวดวงนี้ ไม่มีกลโกง"
"คุณเป็นเทพเจ้าแห่งกลโกง" ไจแอนท์ว่า
"บนดาวดวงนี้" โลกิพูดเสียงเนิบนาบ "ไม่มีกลโกง ฉันให้สัญญา"
"สัญญาของคุณ" ซูเนโอะว่า "มีค่าแค่ไหน?"
"วันนี้เหรอ? มีค่ามาก ฉันกำลังสนุกกับเกมนี้ โกงจะทำให้มันน่าสนใจน้อยลง"
ซูเนโอะตกลงสงบศึก
เขาโกหก เขามีแผน และแผนนั้นต้องอาศัยข้อสงบศึกให้มีอยู่ เพื่อที่จะหักมันอย่างมีประโยชน์
แก็ดเจ็ตชิ้นนั้นชื่อหุ่นยนต์สำเนา โดราเอมอนมีอยู่ในกระเป๋า — แผ่นกลม แบน สีเงิน ขนาดประมาณเหรียญที่ระลึก ฉลากบนแผ่นเขียนว่า: หุ่นยนต์สำเนา — สำเนาสมบูรณ์แบบ ใช้ได้ครั้งละหนึ่งคน ระยะเวลา: สี่ชั่วโมง ใช้ครั้งเดียว
ซูเนโอะรับมาจากโดราเอมอนในช่วงสองนาทีที่ปรึกษากัน ขณะที่โลกิยืนอยู่ห่างออกไปพอสมควร ทำเป็นสนใจก้อนน้ำแข็งก้อนหนึ่ง
"หุ่นยนต์สำเนาจะเหมือนฉันทุกอย่าง หน้าตา คำพูด ท่าทาง" ซูเนโอะพูดเบาๆ "ฉันจะส่งซูเนโอะก๊อปไปกับโลกิเส้นทางขวา แล้วสั่งให้มันทำตามคำสั่ง"
"สั่งอะไร?" โดราเอมอนถาม
"ป้อนข้อมูลเท็จให้โลกิเรื่องเส้นทางจริง ข้อมูลเฉพาะเจาะจง แบบที่ฉันน่าจะรู้จริงๆ"
"แล้วถ้าโลกิรู้ว่าตัวก๊อปไม่ใช่ตัวจริง?"
"เขาจะไม่รู้ อย่างน้อยชั่วโมงแรก" ซูเนโอะคิด "อาจจะเก้าสิบนาที"
"เฉพาะเจาะจงมากนะ"
"มาจากประสบการณ์ว่าคนสังเกตออกนานแค่ไหนว่าใครกำลังแสดงกับเป็นตัวเอง" เขาหยุด "ฉันมีประสบการณ์เรื่องนี้เยอะ"
โดราเอมอนมองเขา แล้วมองเหรียญ แล้ววางลงในมือซูเนโอะ
ซูเนโอะเปิดใช้หุ่นยนต์สำเนา เหรียญสั่น อุ่นขึ้น แล้วซูเนโอะก็ยืนอยู่ข้างซูเนโอะ
ซูเนโอะก๊อปเหมือนจริงทุกประการ ส่วนสูงเท่ากัน ชุดอวกาศสีขาวลายเงินเหมือนกัน สีหน้าพึงพอใจในตัวเองเล็กๆ เหมือนกัน ซูเนโอะโน้มตัวเข้าไปกระซิบคำสั่งอย่างละเอียด: รายละเอียดเส้นทางปลอม ข้อมูลวัดระยะที่ฟังดูน่าเชื่อ พิกัดเท็จอีกชุดที่จะพาหลงไปทางตะวันตกเฉียงเหนืออีกประมาณยี่สิบกิโลเมตร ซูเนโอะก๊อปพยักหน้าแบบเดียวกับที่ซูเนโอะพยักหน้าทุกประการ ซึ่งค่อนข้างน่าขนลุก
"อย่าทำให้ฉันดูโง่นะ" ซูเนโอะบอกตัวก๊อปของตัวเอง
"ไม่มีทาง" ซูเนโอะก๊อปตอบ
โลกิรับข้อตกลงโดยไม่มีท่าทีสงสัย เขากับซูเนโอะก๊อปไปทางขวา ส่วนซูเนโอะตัวจริงกับโดราเอมอน ไจแอนท์ โนบิตะ และชิซูกะ ไปทางซ้าย
เส้นทางซ้ายแคบ ตัดผ่านระหว่างผนังน้ำแข็งที่เอียงเข้าหากันจนเส้นทางกลายเป็นอุโมงค์ ผนังรับแสงและหักเหไปทุกมุมจนทุกพื้นผิวถูกส่องสว่างจากคนละทิศ น้ำแข็งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ไม่ใช่เสียงโครงสร้างไม่มั่นคง — มันแข็งแรงดี — แต่เป็นความเครียดจากความร้อนของดวงอาทิตย์สามดวงกับกระบวนการทางธรณีวิทยาใต้พื้นดินที่ทำให้น้ำแข็งขยับตัวพร้อมเสียงครางต่ำที่ดังไปได้หลายกิโลเมตร
สามในหกกับดักอยู่บนเส้นทางนี้
ซูเนโอะเจอสองอัน อันที่สามเจอไจแอนท์ ที่เหยียบพื้นน้ำแข็งลวงตาทะลุลงไป แต่ตกลงมาแค่สองเมตรไปลงบนหิ้งน้ำแข็งแข็งๆ แล้วปีนขึ้นมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดของคนที่ถูกลดศักดิ์ศรี
ไฟฉายย่อส่วนมีประโยชน์ในส่วนที่แคบ โดราเอมอนย่อซูเนโอะเหลือสิบสองเซนติเมตรสำหรับทางเดินที่ถล่มลงมาบางส่วน แล้วซูเนโอะเดินผ่านช่องว่างที่คนอื่นต้องเสียเวลาเคลียร์เป็นชั่วโมง พอถึงอีกฝั่ง เขาใช้ตัวควบคุมแก็ดเจ็ตคืนร่างเป็นขนาดปกติ แล้วผูกเชือกนิรภัยให้คนที่เหลือ
ปืนลมจัดการกับส่วนที่เศษน้ำแข็งกั้นทางเดิน — ไม่ใช่กับดัก แค่ถล่ม ซูเนโอะตั้งกำลังต่ำแล้วเคลียร์เศษน้ำแข็งด้วยลมสี่ชุดอย่างแม่นยำ เสียงก้องสะท้อนจากทุกพื้นผิว ทบทวีเป็นสองเท่า สามเท่า กลายเป็นเสียงฟ้าร้องกลิ้งข้ามทิวทัศน์น้ำแข็งไปนานมาก
"เก่งเลยนะ" ชิซูกะพูด
ซูเนโอะกำลังปรับจูนปืนลมสำหรับสิ่งกีดขวางถัดไป "เรื่องไหน?"
"ทุกเรื่อง กับดัก ไอเดียหุ่นยนต์สำเนา เส้นทาง"
"มันเป็นเรื่องกลยุทธ์" ซูเนโอะว่า เขาขยับปุ่มปรับ "ฉันเก่งเรื่องกลยุทธ์"
"เธอเก่งเรื่องคิดแบบคนที่อยากหลอกเรา"
ซูเนโอะเก็บปืนลม "ก็ใช่"
ชิซูกะมองเขา "เธอคิดเรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนมาถึงดาวดวงนี้"
"ฉันคิดตั้งแต่ดาวดวงที่สอง"
"หลังจากคุยกับลูคัส"
"เขาชื่อโลกิ" ซูเนโอะว่า "เขาเป็นเทพเจ้า"
ความเงียบทอดยาวออกไปครู่หนึ่ง
"เธอรู้ตั้งแต่ดาวดวงที่สองแต่ไม่บอกพวกเรา" ชิซูกะพูด
"ฉันบอกว่าเขาเป็นนักต้มตุ๋น นั่นก็ไม่ผิด"
"แต่ไม่หมด"
ซูเนโอะมองผนังน้ำแข็ง "ฉันบอกว่าจะจัดการเอง ฉันก็กำลังจัดการ"
ชิซูกะเงียบไป แล้วพูดว่า "เธอจัดการได้ดี ฉันไม่ได้โกรธนะ ซูเนโอะ แค่ — แค่อยากให้รู้ว่าบอกพวกเราได้นะ"
ซูเนโอะหยิบปืนลมขึ้นมาอีกครั้ง แล้วถือเดินไปจนถึงทางโค้งถัดไป
พิกัดจริงสลักอยู่บนเสาน้ำแข็งใสที่ปลายเส้นทาง โดราเอมอนถ่ายรูปไว้ เป็นพิกัดครบชุด ไม่ขาด ไม่คลุมเครือ
ซูเนโอะก๊อปปรากฏตัวยี่สิบนาทีต่อมา เคลื่อนที่เร็วมาก ยับยู่ยี่เล็กน้อย สีหน้าสงบน้อยกว่าตอนถูกเปิดใช้ นี่คือวิธีแยกตัวก๊อปออกจากตัวจริง
"เขาจับได้แล้ว" ซูเนโอะก๊อปพูด แล้วสี่ชั่วโมงก็ครบ ตัวก๊อปสลายตัวหายไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นเงินเล็กๆ บนน้ำแข็ง
"ไปถึงกี่กิโลเมตรของเส้นทางปลอม?" ซูเนโอะถาม
"สิบสี่กิโลเมตร" แผ่นเงินตอบ แล้วมันก็เป็นแค่แผ่นเงิน
ซูเนโอะเก็บมันขึ้นมา ใส่กระเป๋า
สิบสี่กิโลเมตร นั่นคือระยะห่าง ไม่มากนัก แต่พอเป็นบางอย่าง
โลกิปรากฏตัวบนสันเขาเหนือพวกเขาหกนาทีต่อมา เขามองลงมา มองไปที่ซูเนโอะ สีหน้าต่างจากเดิม — จริงใจกว่า จัดประเภทยากกว่า ไม่ใช่โกรธ แต่ไม่ถึงกับไม่โกรธ
"ตัวก๊อปเหรอ" โลกิว่า "น่าจะตรวจดูก่อน"
"ใช่" ซูเนโอะตอบ
"นานแค่ไหนฉันถึงสังเกตออก?"
"ข้อความของคุณบอกว่าสิบสี่กิโลเมตร"
โลกิเงียบไปครู่ "เก้าสิบนาทีงั้นเหรอ นายบอกเก้าสิบนาที"
"ฉันบอกว่าอาจจะ"
"นายถูก"
เขาจ้องมองซูเนโอะจากสันเขาอีกครู่ ซูเนโอะจ้องกลับจากเส้นทาง ลมพัดผ่านระหว่างพวกเขา หอบเอาผลึกน้ำแข็งที่จับแสงท้องฟ้าสีขาวแล้วกระจายออกไป
"เจอกันที่เส้นชัย" โลกิว่า
"ฉันจะถึงก่อน" ซูเนโอะตอบ
โลกิยิ้ม เป็นครั้งแรกที่เป็นรอยยิ้มจริง — ไม่ใช่แบบโชว์ ไม่ใช่แบบจัดวาง มันปรากฏขึ้นทั้งหมดพร้อมกันและมีความหมาย
เขาก้าวออกจากสันเขา แล้วหายไป
โดราเอมอนกำลังตั้งพิกัดดาวดวงที่สี่อยู่แล้ว
ประตูไปไหนก็ได้เปิดออก อีกฝั่งหนึ่ง แสงอุ่นสีทอง และมีกลิ่นบางอย่างที่อาจจะเป็นดอกไม้
ซูเนโอะเดินผ่านไป