The King Of Shadows
บทที่ 6: ราชาแห่งเงา
โนบิตะสังเกตก่อน
ไม่ใช่เพราะเขาช่างสังเกตที่สุด -- ไม่ใช่ -- แต่เพราะเขายืนอยู่เลฟต์ฟิลด์มายี่สิบนาทีรอไจแอนท์กลับ ยี่สิบนาทีนานพอที่แม้แต่โนบิตะก็เริ่มสงสัย
"หายไปนานนะ" โนบิตะว่า
"คงยังหาลูกอยู่" ซูเนโอะว่า
"ไปดูดีไหม"
"เขาบอกสองนาทีก็กลับ"
"ยี่สิบนาทีแล้ว"
"ไจแอนท์ไม่มีสำนึกเรื่องเวลา"
เรื่องนี้จริง จริงเหมือนกันว่าไจแอนท์กลับมาเสมอ เขาเข้าไปในสิ่งต่างๆ แล้วก็ออกมา มันเป็นค่าคงที่ในชีวิตพวกเขา
ชิซูกะมองช่องมืดๆ ในรั้ว แล้วมองโดราเอมอน
"เขาจะไม่กลับมาแล้ว ใช่ไหม" เธอพูด
โดราเอมอนถอนหายใจ เขาหยิบเรดาร์กระเป๋าออกมาแล้ว มันหน้าตาเหมือนเข็มทิศแต่ชี้ไปที่ความผิดปกติทางมิติ เขาพกมันมาตั้งแต่เห็นไจแอนท์เดินเข้าป่า เพราะเขารู้ -- รู้มาตลอด
"มีอะไรผิดปกติในป่า" โดราเอมอนพูด
"ผิดปกติยังไง" โนบิตะถาม
"ผิดปกติแบบช่องทางข้ามมิติ"
ซูเนโอะถอยหลังสองก้าว "ไม่เอาเด็ดขาด"
"ไจแอนท์ผ่านเข้าไปแล้ว" โดราเอมอนว่า
ซูเนโอะหยุดถอยหลัง
พวกเขาหาหลุมเรืองแสงเจอที่โคนต้นโอ๊ก
มันเล็กกว่าตอนไจแอนท์ตกลงไป -- จางลงหน่อย ขอบนุ่มลง เหมือนอะไรบางอย่างที่กำลังหมดประจุ แสงม่วงเต้นสามครั้งขณะที่พวกเขายืนล้อมมัน
"นั่นช่องทางข้ามมิติ" โดราเอมอนพูด เขาดูเรดาร์กระเป๋าอีกครั้ง "เปลี่ยนมิติ เขาอยู่อีกฝั่ง"
"สมัครใจเหรอ" ซูเนโอะถาม
"เกือบแน่นอน"
โนบิตะหมอบลง หลุมเห็นอะไรบางอย่าง -- ไม่ใช่พื้นป่า แต่เป็นที่อื่น เทาๆ สลัว เขายื่นมือไปใกล้ขอบ แล้วความเย็นก็แผ่มาเหมือนเปิดตู้แช่แข็ง
"มันกำลังปิด" โดราเอมอนว่า "ถ้าจะไป ต้องไปเดี๋ยวนี้"
"ต้องไปเหรอ" ซูเนโอะถาม
ชิซูกะกระโดดลงไปแล้ว
เธอนั่งที่ขอบ ห้อยขาลง แล้วปล่อยตัว ไม่ลังเล ไม่พิธีรีตอง ลงไปแล้ว
โดราเอมอนตามไป แล้วโนบิตะ หลับตาปิ๊ด สองมือจับหญ้าที่ขอบวินาทีหนึ่งก่อนจะปล่อย
ซูเนโอะยืนอยู่คนเดียวข้างต้นโอ๊ก
เขามองช่องทาง มองป่าข้างหลัง แล้วมองช่องทางอีก
"จะไม่มีใครซาบซึ้งหรอก" เขาพูดกับอากาศ แล้วกระโดด
พวกเขาลงบนที่ราบเทา
ไจแอนท์อยู่ห่างยี่สิบเมตร ล้อมรอบด้วยทหารเงาสี่ตัว กำลังต่อยทะลุพวกมันด้วยหน้าตาที่ปกติสงวนไว้สำหรับอินนิงส์ที่เลวร้ายที่สุดของเกมเบสบอลที่เลวร้ายที่สุด
"ไจแอนท์!" โนบิตะตะโกน
ไจแอนท์หันมา สีหน้าเปลี่ยนจากหงุดหงิดสุดขีดเป็นอะไรที่ไม่ใช่โล่งใจเสียทีเดียวแต่ก็ใกล้เคียง
"พวกมึงนานชะมัด" ไจแอนท์ว่า
"แค่ยี่สิบสองนาที" ซูเนโอะว่า
"มีพวกนี้" ไจแอนท์ชี้ทหารเงา "ต่อยไม่ได้"
"เห็นอยู่" โดราเอมอนพูด เขาหยิบเครื่องสแกนมิติออกมาแล้ว แผ่นกลมเทาๆ หน้าตาเหมือนจานรองแก้วสำหรับแก้วขนาดใหญ่มาก เขายกขึ้นแล้วหมุนช้าๆ อ่านค่า
ทหารเงาสังเกตคนมาใหม่ แล้วก็เพิ่มจำนวน -- สี่กลายเป็นแปด แผ่ออกล้อมทั้งกลุ่ม
"สู้มันได้ไหม" ไจแอนท์ถามโดราเอมอน
"ไม่ใช่แบบนั้น" โดราเอมอนลดเครื่องสแกนลง "พวกมันเป็นพลังงานจิต กำลังกายทะลุผ่าน ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับมันอีกระดับหนึ่ง"
"ระดับไหน"
"กำลังคิดอยู่"
ไจแอนท์พึมพำอะไรไม่ค่อยดี
เครื่องสแกนเล่าเรื่องที่โดราเอมอนอธิบายเบาๆ ขณะที่พวกเขากลุ่มอยู่ด้วยกัน ทหารเงาอดทนล้อมอยู่
อาณาจักรนี้มีจริง -- มิติข้างเคียงของพวกเขา แต่เก่ากว่า เย็นกว่า เป็นระเบียบ มันทำงานบนหลักการที่เครื่องสแกนโดราเอมอนระบุเป็นภาษาญี่ปุ่นอนาคตว่า ตรวจพบความถี่ต่อต้านชีวิต ความอิ่มตัวสูง ประชาชนไม่ใช่นักโทษ หรือที่จริงก็ใช่ แต่คุกไม่มีกำแพงไม่มีกุญแจ ความถี่กดทับทุกสิ่ง เป็นเสียงที่ต่ำกว่าการได้ยิน มันเปลี่ยนวิธีที่คนรู้สึก ไม่ใช่สิ่งที่คิดเสียทีเดียว เป็นพื้นฐานกว่านั้น มันเปลี่ยนสิ่งที่พวกเขาต้องการ
"พวกเขาอยากเดินเป็นแถวเหรอ" โนบิตะถาม
"พวกเขาไม่อยากอะไรเลย" โดราเอมอนตอบ "นั่นต่างกัน ความถี่ลบส่วนที่เลือกออกไป เมื่อหายไปแล้ว ก็แค่ทำตามเสียงที่ดังที่สุด และที่นี่มีเสียงเดียว"
"เสียงของใคร" ชิซูกะถาม
แล้วเสียงนั้นก็พูด
มันไม่ดัง นั่นคือสิ่งแรกที่แปลก
มันทุ้มและช้า มาจากทุกทิศพร้อมกัน เหมือนเสียงที่มาจากทุกที่เมื่อแหล่งกำเนิดใหญ่เกินจะมีทิศทาง
"สิ่งเล็กๆ" มันพูด
ทุกคนหัน
เขายืนอยู่ปลายถนน -- ปลายไกล ที่ถนนวิ่งเข้าไปที่ฐานหอคอยสีดำสูงที่พวกเขาไม่ทันสังเกต เขาตัวมหึมา เหมือนภูเขาที่มหึมา: ไม่ใช่แค่ใหญ่แต่แข็งแกร่ง ถาวร ราวกับเขาอยู่ตรงนั้นมาตลอดและโลกถูกสร้างรอบตัวเขา ผิวสีหินเทา ตาแดงลุกโชน นิ่งและเก่าแก่ เหมือนถ่านที่เผาอยู่หมื่นปี
เขาไม่มีสีหน้า ใบหน้าเป็นแค่ใบหน้าของคนที่ตัดสินใจทุกอย่างแล้ว
"สิ่งเล็กๆ" เขาพูดอีก "ที่มีหัวใจดัง"
ไจแอนท์ตั้งไหล่ "นายเป็นใคร"
ช่วงเงียบก่อนคำตอบยาวพอให้ซูเนโอะถอยไปชนโนบิตะ
"ข้าคือดาร์คไซด์" มันพูด "นี่คืออาณาจักรของข้า ทุกสิ่งในนี้เป็นของข้า"
"ไจแอนท์" โดราเอมอนพูดเบาๆ "อย่า--"
"มันไม่ใช่อาณาจักรของนาย" ไจแอนท์พูด "คนพวกนั้นไม่ได้เลือกจะมาอยู่ที่นี่"
"พวกมันไม่เลือกอะไร นั่นคือเหตุผลที่อยู่ที่นี่ การเลือกคือความทุกข์" ตาแดงเคลื่อนกวาดกลุ่ม ไม่เร่ง มีเวลาทั้งหมดที่มี "ข้าลบความทุกข์ออกไป ข้าใจดีมาก"
"นั่นไม่ใช่ความใจดี" ไจแอนท์ว่า
"ไจแอนท์" โดราเอมอนพูดอีก
"มัน ไม่ใช่ ความใจดี" ไจแอนท์พูด ดังขึ้น
"พวกเจ้าเป็นสิ่งเล็กๆ ห้าสิ่งที่มีหัวใจดัง" ดาร์คไซด์พูด "เจ้าจะเงียบ หรือเจ้าจะเงียบ"
ไจแอนท์วิ่งเข้าใส่
เขาวิ่งยี่สิบเมตรในสามวินาที เขาเร็วกว่าที่คิดเสมอเมื่อเทียบกับตัว เพราะเขาดังด้วย คนก็เลยคิดว่าช้า ดังทำให้คนคิดว่าช้า เขาพุ่งไหล่ใส่ดาร์คไซด์ วิ่งเข้าตรงๆ น้ำหนักเต็มตัว
เขากระดอน
ไม่ได้ดราม่า แค่กระดอน เหมือนวิ่งชนหน้าผา เขาเซถอยสี่ก้าว สะบัดหัว แล้วเงยขึ้น
ดาร์คไซด์ไม่ขยับ ไม่เปลี่ยนน้ำหนัก ไม่กะพริบตา
"ไจแอนท์ ถอยกลับมา" โดราเอมอนพูดเร็ว แล้วล้วงกระเป๋า
ลำแสงโอเมกามาโดยไม่เตือน เส้นแสงสีแดงสองเส้น ร้อนและเด็ดขาด เผาอากาศตรงมาที่ไจแอนท์ราวกับเขียนชื่อเขาไว้
โดราเอมอนโยนแผ่นเบี่ยงเบนลำแสงลง -- แผ่นเล็กแบนๆ 30 เซนติเมตร ป้ายเขียนว่า แผ่นเบี่ยงเบนสนามกว้าง ใช้ครั้งเดียว -- มันบานเป็นโล่เต็มผืน ลำแสงโอเมกากระทบแล้วแยกออกสองข้าง เผาพื้นเป็นร่องโค้งสองเส้นที่ขุดเป็นร่องในหินเทา
ไจแอนท์เซหยุด ไม่เป็นอะไร เขาจ้องร่องบนพื้น
อากาศมีกลิ่นไหม้
"ถ้าโดนจะได้ผล" โดราเอมอนพูด ซึ่งเป็นสิ่งที่ใกล้ที่สุดที่เขามักจะพูดเวลาตกใจ
ไจแอนท์หอบ ไหล่เจ็บตรงที่พุ่งชนดาร์คไซด์ กำปั้นเจ็บจากที่ต่อยทหารเงาก่อนหน้า เขาต่อยของมาตั้งแต่จำความได้ ไม่เคย ไม่แม้แต่ครั้งเดียว ต่อยอะไรที่แค่ไม่สังเกต
เขามองมือ
โดราเอมอนหยิบเข็มขัดเฮอร์คิวลีสออกมายื่นให้ เป็นเข็มขัดหนังธรรมดา -- หนาหน่อย หนักหน่อย ป้ายเขียนว่า เข็มขัดเฮอร์คิวลีส เพิ่มแรง 10,000 เท่า หัวเข็มขัดเล็กๆ เป็นปุ่มปรับเทียบจริงๆ
"ช่วยได้" โดราเอมอนพูด
ไจแอนท์ใส่โดยไม่พูด
ความแตกต่างมาทันที เขารู้สึกในเท้า ในขา ในแขน เหมือนทุกอย่างถูกเร่งขึ้นหมื่นเท่า เขางอเข่ายืนขึ้นแล้วรู้สึกหินเทายวบเล็กน้อยใต้น้ำหนัก
เขามองดาร์คไซด์
เขามองร่องจากลำแสงโอเมกาบนพื้น
เขามองเข็มขัด
เขาไม่พูดอะไรสักพัก
ดาร์คไซด์จ้องเขา อดทนเหมือนภูเขา
"มันไม่ช่วยอะไร ใช่ไหม" ไจแอนท์พูด ไม่ใช่คำถาม
"พลังของดาร์คไซด์ไม่ใช่พลังกาย" โดราเอมอนพูด "มันเป็นความถี่ มันส่งผลต่อ--"
"รู้" ไจแอนท์ว่า
เขารู้จริงๆ รู้สึกได้ตอนนี้ มันกดอยู่ที่ขอบความคิด -- เสียงหึ่งต่ำ ต่ำกว่าการได้ยิน ต่ำกว่าความรู้สึก เหมือนยืนใกล้เครื่องจักรขนาดใหญ่เกินไป กำปั้นเขาแข็งแกร่งขึ้นหมื่นเท่าแล้วก็ไม่มีประโยชน์ เพราะดาร์คไซด์ไม่ได้ยืนตรงข้ามเขาในฐานะบุคคล เขายืนตรงข้ามในฐานะข้อเท็จจริง
ไจแอนท์ใช้ทั้งชีวิตเป็นคนแข็งแกร่งที่สุด ความแข็งแกร่งที่สุดคือตัวตนของเขา มันเป็นชื่อของเขา -- ไม่ใช่ตามตัวอักษร แต่ตามหน้าที่ เขาคือไจแอนท์ เขาคือคนตัวใหญ่ คนเสียงดัง คนที่ทำให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นด้วยการใหญ่พอและแรงพอจนโลกหลบไป
โลกนี้ไม่หลบ
เขายืนอยู่ในเมืองเทา เข็มขัดรัดเอวทำให้แข็งแกร่งเกินสิทธิ์ แล้วมันก็ไร้ประโยชน์อย่างสมบูรณ์แบบ และเขาไม่รู้จะทำอะไร
"เราต้องหาที่กำบัง" ชิซูกะพูด "แล้วต้องหาเร็ว"
ดาร์คไซด์ยกแขนข้างหนึ่ง
ทหารเงาเข้ามา
พวกเขาวิ่ง
โดราเอมอนรู้จะไปไหน -- เครื่องสแกนแสดงเขตที่ความถี่ต่ำกว่าในวงนอกเมือง ที่ที่ความถี่ต่อต้านชีวิตยังไม่อิ่มตัวเต็มที่ ทหารเงาตาม แต่เดินช้า ไม่ต้องรีบ มีเวลาทั้งหมดที่มี
"ทำไมมันช้าจัง" โนบิตะหอบ
"มันรู้ว่าเราออกไม่ได้" โดราเอมอนตอบ "ช่องทางปิดแล้ว"
ทุกคนยกเว้นไจแอนท์เหลือบกลับไปดูตรงที่พวกเขามา ซึ่งตอนนี้เป็นแค่อากาศเทา ไม่มีร่องรอยของเช้า ไม่มีป่า ไม่มีต้นโอ๊ก
ไจแอนท์ไม่หันมอง เขารู้อยู่แล้ว
เขาวิ่งต่อ เข็มขัดหนักที่เอว กำปั้นกำแน่นข้างตัว
ข้างหลัง เสียงดาร์คไซด์ลอยผ่านอากาศอย่างง่ายดาย ไปถึงพวกเขาทั้งที่อยู่ไกล เหมือนความจริงที่มาถึงเมื่อไม่อยากได้ยิน
"เจ้าตีข้าไม่ได้" เสียงนั้นว่า "เจ้าทำร้ายข้าไม่ได้ เจ้าทำได้แค่เป็นของที่นี่ ในที่สุด เหมือนทุกสิ่งเป็นของที่นี่ ในที่สุด"
ไจแอนท์วิ่งและไม่พูดอะไร
เขากำลังคิด