The Prison Of Whispers
บทที่ 7: คุกแห่งเสียงกระซิบ
พวกเขาหาตรอกแคบระหว่างตึกหินเทาสองหลัง ช่องว่างแค่พอให้โดราเอมอนเอาตัวกลมๆ ผ่าน แล้วก็หยุดหายใจ
ทหารเงาหายไปสามทางแยกก่อน
นี่ก็แปลกเหมือนกัน ถ้าทหารไม่ต้องรีบ ทำไมถึงเลิกตาม
"ไม่ได้เลิก" โดราเอมอนพูด อ่านเครื่องสแกน "ถูกเปลี่ยนทิศ ดาร์คไซด์ไม่ต้องการให้เราวิ่ง เขาต้องการให้เราหาทางออก"
"มีทางออกไหม" ชิซูกะถาม
"ไม่มี"
"เขาก็เลยปล่อยให้เราค้นพบเอง"
"ใช่"
โนบิตะนั่งลงพิงผนัง "ใจร้าย"
"มีประสิทธิภาพ" โดราเอมอนว่า "เขาไม่ต้องไล่จับ แค่รอ"
ไจแอนท์ยืนที่ปากตรอก มองถนนเทา ประชาชนเดินผ่านเป็นแถว ไม่มีใครเหลือบมาที่ตรอก ไม่มีใครมีปฏิกิริยากับอะไร
"เราต้องมีแผน" ชิซูกะพูด
"ต้องคิด" ไจแอนท์ว่า
นี่เป็นสิ่งที่แปลกมากที่ไจแอนท์จะพูด จนทุกคนมองเขา
เขาไม่สังเกต เขายังมองถนนอยู่
โดราเอมอนหยิบถุงมือพลังจากกระเป๋า
มันเป็นถุงมือข้างเดียว -- ข้างขวา -- ทำจากวัสดุที่ดูเหมือนยางดำแต่ไม่ใช่ ป้ายที่ข้อมือเขียนว่า ถุงมือปฏิสัมพันธ์จิต สำหรับปฏิสัมพันธ์กับโครงสร้างพลังงานที่ไม่ใช่กายภาพ ใช้ด้วยความระวัง มีปุ่มหมุนหลังมือ ตั้งอยู่ที่ กลาง
"อาจจะช่วยได้" โดราเอมอนพูด "ทหารเงาและคุกคริสตัลที่ดาร์คไซด์ใช้ -- เป็นโครงสร้างจิต วัตถุกายภาพทำอะไรไม่ได้ แต่ถุงมือเป็นตัวเชื่อม ทำให้ปฏิสัมพันธ์กับพลังงานจิตได้เหมือนสิ่งทางกายภาพ"
"ขอกู" ไจแอนท์พูดทันที
โดราเอมอนลังเล "มันต้อง--"
"ขอกู"
โดราเอมอนส่งให้
ไจแอนท์พลิกดูในมือ เป็นความรู้สึกแปลกที่สวมมือขวา เหมือนจุ่มมือในน้ำที่ตัดสินใจจะเป็นของแข็ง
เขากำมือ มีอะไรสั่นในเนื้อวัสดุ
"ต่อยด้วยมันได้ไหม" เขาถาม
"ได้ แต่--"
"ดี" ไจแอนท์เอามือที่สวมถุงมือไว้ข้างหลัง หันมาหาทุกคน "แผนคืออะไร"
"หวังว่านายจะมี" โนบิตะว่า
ไจแอนท์มองเขาครู่
"ยังไม่มี" เขาตอบ
แผนที่มี คือเดินวนกว้างขึ้น โดราเอมอนทำแผนที่รูปแบบความถี่ขณะเคลื่อนที่ -- ตรงนี้ต่ำ ตรงนั้นสูง จุดหนึ่งใกล้ใจกลางเมืองที่ค่าพุ่งจนเกินสเกล ตรงนั้นคือหอคอยดาร์คไซด์ ตรงนั้นคือแหล่งกำเนิดความถี่
พวกเขาเดินได้อีกสี่ช่วงตึกก่อนดาร์คไซด์หาเจอ
ไม่ใช่ตัวเอง เขาส่งคริสตัลมา
มันพุ่งขึ้นจากพื้น ไม่มีสัญญาณเตือน -- วินาทีก่อนถนนว่าง แล้วเสาคริสตัลสีม่วงเข้มสี่ต้นก็พุ่งขึ้นรอบโนบิตะ ชิซูกะ ซูเนโอะ และโดราเอมอน ภายในวินาทีเดียว เรียบและเร็วเหมือนแก้วที่โตในวิดีโอเร่งเวลา ปิดสนิทด้วยเสียงคลิกที่รู้สึกในฟัน
ไจแอนท์อยู่ห่างสองก้าว เขาไม่ได้อยู่ในวง
เขาจับคริสตัลที่ใกล้สุดสองมือ -- มือซ้ายก่อน ไม่เกิดอะไร คริสตัลไม่ยวบไม่ร้าว แล้วเปลี่ยนเป็นมือขวาที่สวมถุงมือ รู้สึกต่างออกไป มีแรงต้าน มีการตอบสนอง คริสตัลหึ่งตรงที่เขาสัมผัส เหมือนยอมรับว่าเขามีตัวตน
เขาดึง
คริสตัลไม่แตก แต่ขยับ เซนติเมตร อาจจะสอง เขารู้สึกอะไรอีกฝั่ง -- ไม่ใช่แก้ว แต่พลังงานข้างใน
"ไจแอนท์" โดราเอมอนพูดจากในคริสตัล ผนังโปร่งแสง เห็นคนอื่น -- โนบิตะนั่งกอดเข่า ชิซูกะแนบฝ่ามือกับผนังด้านใน ซูเนโอะหน้าเหมือนกำลังคำนวณอะไร
"รู้สึกถึงนาย" ไจแอนท์พูดกับโดราเอมอน "ด้วยถุงมือ"
"ดี คุกเป็นโครงสร้างจิต นายมีปฏิสัมพันธ์ได้ แต่ทุบจากข้างนอกต้องใช้แรงจิตมหาศาล มากกว่าที่ถุงมือให้ได้"
"ต้องทำยังไงให้มากขึ้น"
"ต้องเข้าใจความถี่ ต่อต้านมันยังไงก็ได้" โดราเอมอนแนบมือเล็กๆ กับผนังคริสตัล "แต่ไจแอนท์ -- มีอีกเรื่อง"
ไจแอนท์ยังดึงคริสตัลอยู่ ถุงมือเค้น
"ช่องทางกลับบ้าน" โดราเอมอนพูด "ดาร์คไซด์เปิดไว้"
ไจแอนท์หยุดดึง "อะไรนะ"
"มันเปิดอยู่ ขอบเมือง ฉันตรวจจับได้" เสียงโดราเอมอนสงบ "เขาเปิดไว้จงใจ มันเป็นข้อเสนอ"
ไจแอนท์เข้าใจทันที เขาไม่ช้าเวลาสำคัญ
ไป ลืมทุกอย่าง กลับบ้าน หรืออยู่แล้วถูกดูดกลืน
เขายืดตัว มองเพื่อนทั้งสี่ในคริสตัลทั้งสี่
"กูไม่ไป" เขาพูด
"ไจแอนท์" เสียงโดราเอมอนระวัง "ถ้านายปล่อยพวกเราไม่ได้ สู้มันไม่ได้ แล้วช่องทางยังเปิด -- อาจจะเป็นทาง--"
"กูไม่ไป" ไจแอนท์พูดอีก เขาพูดเหมือนที่พูดทุกเรื่องที่ตัดสินใจแล้ว: ดัง ราบเรียบ แล้วก็มีคุณสมบัติของกำแพงที่ตัดสินใจจะเป็นกำแพง
โดราเอมอนเงียบ
แล้วพูดว่า "ก็ได้"
เสียงดาร์คไซด์มาจากหอคอย ไม่ต้องมาจากที่ไหนเฉพาะ มันก็แค่มี
"สิ่งเล็กๆ" มันพูด "เพื่อนของเจ้าสบายดี พวกมันไม่รู้สึกอะไร อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะไม่ต้องการอะไร ความถี่จะทำงานของมัน เจ้าจะไปก็ได้ แล้วพวกมันจะไม่คิดถึง จะไม่รู้ว่าเคยรู้จักเจ้า"
ไจแอนท์ยืนบนถนนร้าง คริสตัลหึ่งรอบเพื่อนเขา
"หรือจะอยู่" ดาร์คไซด์พูดต่อ "แล้วร่วมกับพวกมัน เจ้าแข็งแกร่ง ข้ามีประโยชน์กับของแข็งแกร่งที่ไม่มีเจตจำนง เจ้าอยู่ได้นาน"
ไจแอนท์ไม่พูดอะไร เขามองมือขวาที่สวมถุงมือ
เขากำนิ้วช้าๆ
ถุงมือหึ่ง
เขาหามุมตรอกที่ความถี่ดูจะบางกว่า -- เครื่องสแกนอยู่ในคริสตัลโดราเอมอน แต่ค่าที่อ่านได้ฝังในความจำจากตอนเดินมา ตรงนี้ต่ำกว่า เงียบกว่า
เขานั่งลง ในสีเทาของโลกนี้ ใต้ท้องฟ้าที่พึ่บอยู่ เพื่อนถูกขังในคริสตัลอยู่สองช่วงตึก ไจแอนท์นั่งลงในตรอกแล้วพยายามคิด
เขาไม่ค่อยนั่งนิ่ง นั่งนิ่งเป็นเรื่องของโนบิตะ ที่นั่งนิ่งในห้องเรียนแล้วยังสอบตกทุกอย่าง ซึ่งไจแอนท์ไม่เคยเข้าใจ ไจแอนท์เคลื่อนไหว การเคลื่อนไหวคือวิธีประมวลผลของเขา
แต่ตอนนี้เขานั่ง แล้วเขาคิด
คิดเรื่องทางเลือก: ไปหรืออยู่
คิดเรื่องคริสตัล
คิดเรื่องรอยยิ้มเด็กคนนั้น กล้ามเนื้อถูกหมดแต่ตาว่าง
แล้วก็ เพราะมันอยู่ในหัวโดยไม่ได้เชิญ เขาคิดเรื่องโนบิตะ
เขาแกล้งโนบิตะมาตั้งแต่จำความได้
ไม่ใช่ช่วงหลัง -- ช่วงหลังพวกเขาเป็นเพื่อนกัน ส่วนใหญ่ เป็นเพื่อนแบบเด็กที่รู้จักกันตั้งแต่อนุบาลจะเป็นเพื่อนกันไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ แต่มีหลายปี หลายปีที่แย่งการบ้านโนบิตะ บังคับให้เล่นในสิ่งที่ไม่อยากเล่น บังคับให้ทำสิ่งที่ไจแอนท์ต้องการเพราะไจแอนท์ตัวใหญ่กว่าเสียงดังกว่าและได้สิ่งที่ต้องการง่าย
เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้มากนัก
แต่ที่นี่ ในที่เทาๆ นี้ นั่งกับถุงมือที่มือขวาที่ออกแบบมาให้มีปฏิสัมพันธ์กับพลังงานของการควบคุมทางจิต -- พลังงานของจอมทรราช ราชาที่ทำให้คนของเขาต้องการสิ่งที่เขาต้องการ เพราะเขาใหญ่กว่าเสียงดังกว่าและได้สิ่งที่ต้องการง่าย--
ไจแอนท์นั่งกับความคิดนั้นสักพัก
เขาไม่โง่ ไม่เคยโง่ เขาหุนหันพลันแล่นและเสียงดัง ใช้กำปั้นก่อนสมองเพราะกำปั้นไว้ใจได้มาก แต่เขาไม่โง่
เขาคิดเรื่องโนบิตะเดินกลับบ้านไปทำการบ้านหลังจากไจแอนท์ฉีกทิ้ง คิดเรื่องหน้าโนบิตะเวลาไจแอนท์สั่งให้ลุก ให้เล่น ให้ทำนั่นนี่ -- หน้าที่ไม่เคยปฏิเสธเพราะรู้ว่าปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์
เขาคิดเรื่องประชาชนดาร์คไซด์ที่ยิ้มว่างเปล่า
เขานั่งกับเรื่องนั้นนาน
แล้วเขาก็คิดเรื่องอื่น
คิดเรื่องสามครั้งที่เด็กมัธยมสามคนจนโนบิตะมุมที่ริมแม่น้ำ แล้วไจแอนท์มาถึงแล้วพวกมันวิ่งหนี เขาไม่ได้วางแผน แค่เดินกลับบ้านแล้วเห็นโนบิตะถูกล้อมก็วิ่งเข้าไปโดยไม่คิด เพราะนั่นคือสิ่งที่ต้องทำ เพราะโนบิตะเป็นของเขา เหมือนของเล็กๆ ที่รู้จักมาตลอดเป็นของเรา
เขาคิดเรื่องแบ่งข้าวกลางวันให้โนบิตะครั้งที่โนบิตะลืมเอามา ทั้งที่ไก่ทอดเป็นส่วนที่อร่อยที่สุดแต่เขาก็ให้ไปด้วย แล้วมันก็เสียดายมากกว่าที่แสดงออก
คิดเรื่องตอนจบหนังที่ไปดูกันที่บ้านชิซูกะหน้าหนาวที่แล้ว เรื่องหมากับคนแก่ เขาร้องไห้ เขาพยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้ เขาล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
เขาพยายามแกล้งทำเป็นไม่ร้องแล้วทุกคนก็แกล้งทำเป็นเชื่อ ยกเว้นซูเนโอะที่เริ่มจะพูดอะไรสักอย่างแล้วไจแอนท์มองเขาแล้วซูเนโอะก็เลือกความฉลาด
เขานั่งในตรอก
เขาคือทาเคชิ โกดะ เสียงดัง ชอบต่อย บังคับคนเล่นเบสบอลตอนเจ็ดสี่สิบห้าเช้าวันเสาร์ ร้องเพลงเสียงดังสุดจนคนอุดหู
แต่เขาก็เป็นคนที่วิ่งเข้าหาโนบิตะกับเด็กมัธยม โดยไม่หยุดคำนวณ เพราะนั่นคือสิ่งที่ต้องทำ
เขาเป็นทั้งสองอย่าง
เขาพยายามจะหาว่าอันไหนจริง แล้วคำตอบก็คือทั้งคู่ และไม่ใช่ทั้งคู่ ซึ่งไม่มีประโยชน์ เขาเลยเลิกพยายามหาคำตอบ
เขาลุกยืน
เขามีปัญหาอื่นต้องแก้
เขาเดินกลับมาที่คริสตัล
ถุงมือหึ่งเมื่อเข้าใกล้ เขารู้สึกพลังงานจิตในคุก -- ไม่ใช่แค่รู้สึก เขาตระหนัก เขาเกือบจะ ได้ยิน มัน เสียงหึ่งต่ำ นิ่ง เหมือนโน้ตที่ถูกยืดนานมาก
ความถี่ต่อต้านชีวิต โดราเอมอนเรียกมันอย่างนั้น ความถี่ เหมือนเพลง แต่เป็นเพลงผิดชนิด เหมือนเพลงที่มีแค่โน้ตเดียวเล่นซ้ำตลอดกาล และโน้ตนั้นคือ: เจ้าไม่ต้องเลือก
ไจแอนท์แนบมือที่สวมถุงมือกับคริสตัลโดราเอมอน
"ได้ยินมัน" เขาพูด
โดราเอมอนมองเขาผ่านแก้วสีม่วง "ความถี่เหรอ"
"เสียงเหมือน--" ไจแอนท์หยุด กดมือแน่นขึ้น "เสียงเหมือนอะไรบางอย่าง เกือบจะ--"
"วุ้นแปลภาษา" โดราเอมอนพูดขึ้นมาทันที
"อะไร"
"กระเป๋าฉัน" โดราเอมอนชี้ผนังคริสตัล "ถ้านายยื่นมือเข้ามาได้ -- ถุงมืออาจจะทำให้--"
ไจแอนท์กดมือเข้าไปที่ผนัง แล้วผนัง -- ไม่ได้แตก เสียทีเดียว แต่ยอม เหมือนดันผ่านน้ำหนืดมาก มือทะลุเข้าไปถึงข้อมือ เขาคลำข้างใน หากระเป๋าเล็กที่ท้องโดราเอมอน หาของกลมเล็กๆ อันหนึ่ง ลูกวุ้น เนื้อเหมือนขนมจากร้านสะดวกซื้อ ป้ายเล็กเกินจะอ่านจากมุมนี้
เขาดึงมือกลับผ่านผนัง เปิดฝ่ามือ
วุ้นแปลภาษาสีเหลืองอ่อน กลิ่นส้มจางๆ ป้ายที่ตอนนี้อ่านได้เขียนว่า วุ้นแปลภาษา แปลได้ทุกภาษา ทุกความถี่ พูดหรืออย่างอื่น เคี้ยวให้ละเอียด แพ็คคุ้มค่า 50 เยน
ไจแอนท์มองมัน
มองท้องฟ้าเทาที่พึ่บอยู่
มองมือที่สวมถุงมือ
เขาใส่วุ้นในปากแล้วเคี้ยว